muꝫ bonū. Non em̄ volūt ſummū bonū ꝓpterillā viſionē ſicut ꝓpter finē: ſꝫ volūt ip̄aꝫ viſioonem ꝓpter ip̄m ſummū bonū ſic̄ ꝓpt̓ vltimuꝫfinem. Ip̄m gͦ ſummū bonū pͥmo ⁊ immediateeſt ab ip̄is volitū. gͦ eſt volūtatꝭ eoꝝ īmediatuꝫobiectū. Ergo ꝑfecta vnio aīe cū deo in qͣ btītudo ꝯſiſtit eſt ꝑ intellectū ⁊ voluntatē. Itaqꝫ inactu vtriuſqꝫ ſimul ꝯſiſtit. Et ſi obijceret̉ ꝙ auctoritates ꝯͣrium nolentibus eas intelligere cōtrariū ſonare vident̉: puta qꝛ in viſione dicuntbtītudinem cōſiſtere. Rn̄det Riccardus. ꝙ ſꝑincludūt cōcomitantē dilectōꝫ. Nam ꝯſummata dei dilectio inſeꝑabiliter concomitat̉ clarameius viſionem. Propterea Augꝰ. li. j. de trini.ca. penultimo dicit. Ꝙ viſio eſt ſummū p̄mium⁊ ip̄a eſt actus intellectꝰ. Et in. j. li. de doctrinaxp̄iana idem dicit. Hec eſt ſumma merces vt ꝑfruamur deo: ſumma merces eſt btītudo. ⁊ fruitio eſt actus voluntatis q̄ viſionem cōcomitat̉¶ Tertiū dubium erat vtrum btītudo prīcipalius conſiſtat in actu voluntatis qͣꝫ intellectus.Et rn̄det Riccardus ꝙ ſic. Primo qꝛ ſicut int̓habitus vie charitas eſt donum pͥncipaliꝰ ẜmAugꝭ. xv. de trini. c. xviij. Ita inter habitꝰ patrie charitas patrie eſt donum pͥncipalius. Sin patria nobilior habitus hꝫ nobiliorem actū.Ergo deum ꝑfecte diligere qͥ eſt actus charitatis patrie eſt actus nobiliſſimus anime. cū gͦ innobiliſſimo actu pͥncipaliſſime cōſiſtat beatitudo. ⁊ diligere ſit actus volūtatis: pͥncipaliꝰ cōſiſtit in actu volūtatis qͣꝫ intellectꝰ. Scd̓o ꝓbtur ꝙ beatitudo pͥncipalius ꝯſiſtit in actu volūtatis qͣꝫ intellectꝰ. ex eo ꝙ volūtas eſt nobiliorpotentia qͣꝫ ſit intellectus. Nam Bern̄. in li. delibero arbi. dicit rōem eſſe quodāmodo pediſſequam voluntatis. Et Anſel. in li. de ꝯceptū ꝟginali. Dominiū totius regni aīe attribuit voluntati. Et Ariſto. in. vij. politice. c. v. potētiaqͣ eligimus pͥncipalior eſt. Adhuc id ꝓbat̉ quiavolūtas in ſuo actu cogi non pōt: nec circa ea īſunt ad finem neceſſitari. Intellectus autē cogpoteſt ⁊ circa ea que ſunt ad finem neceſſitari.Inſuꝑ magis poteſt tranſformare aīam voluntas qͣꝫ intellectus: ⁊ ſuum obiectū reſpicit ſb̓ ratione nobiliori. Bonum em̄ eſt obiectum volūtatis. Ens obiectū intellectus. Ratio aūt bonieſt ꝑfectior qͣꝫ ſit ratio entis. Tertio ꝓbat̉ quiadeus eſt vltimus finis maxime ſb̓ ratōe qͣ bonūqd̓ patet qꝛ ex hoc ꝙ creature ordinant̉ in ip̄mvt in finem maxime eſt in eis ratio bonitatis. ſicut ꝑ hoc ꝙ ip̄m reſpiciunt. vt exemplar: maxīeeſt in eis ratio veritatis. Sed deus ſb̓ rōe quſummū bonū eſt volūtatis obiectum ſb̓ rōneſummū ens vel verū eſt intellectus obiectuꝫ: gͦvolūtas magis reſpicit deum ſub rōne finis qͣꝫintellectus. Sed deus ſb̓ rōe qua vltimꝰ finis ēbeatificans. gͦ ſub ratiōe qua eſt beatitudīs obiectum: pͥncipalius tendit volūtas in ip̄m qͣꝫ intellectus. Et ſic ꝯſiſtit btītudo pͥncipaliꝰ ī actuvoluntatis qͣꝫ intellectus.¶ Ꝙ beatitudo non poteſt eſſe in hoīsp̄ſentis vite. ¶ Capitulū. III.Ertiū myſteriūcontemplanduꝫ d̓r btītudinis obiectum: in quo tria ſunt dubia abſoluē¶ Primū vtrū btītudo ſit qͥd creatū. (da.¶ Scd̓m vtrū btītudo poſſit amitti.¶ Tertiū vtrū btītudo poſſit in hac vita hr̄i.¶ Ad pͥmum dubiū reſpondet Riccardus vbiſupra. et Tho. pͥma ẜe. q. iij. ꝙ btītudo vite humane dupliciter poteſt accipi. Uno mō pro illo bono in quo ꝑfecte ⁊ plenarie reqͥeſcit humana vita. Alio mō ꝓ ꝑfecta quiete humane vitein illo bono que cōſiſtit in ꝑfecta hoīs coniunctione cum illo bono. Primo mō beatitudo accipit̉ ꝓ beatitudinis obiecto. ⁊ ſic beatitudo ēqͥd increatū .ſ. ip̄e deus. Beatitudo aūt ſecūdomō accepta eſt aliqͥd exiſtens in beato tanqͣꝫ eiꝰvltima ⁊ plenaria ꝑfectio. ⁊ ſic eſt aliqͥd creatū.Cum em̄ beatitudo conſiſtat in viſione dei. videre deum eſt actꝰ creature videntis. ¶ Scd̓mdubiū fuit vtrū btītudo poſſit amitti? Et ad hꝫdicimus ex ſententia ſancti Tho. pͥma ẜe. q. v.Ꝙ btītudo poteſt triplicit̓ conſiderari.¶ Primo in ſua imꝑfectione.¶ Secūdo in ſua generali ratio ne.¶ Tertio in ſua ſpeciali reſtrictione.¶ Primo pōt beatitudo cōſiderari in ſua imꝑfectione. ꝓut .ſ. beatitudo eſt illa imꝑfecta qualitas que in hac vita haberi poteſt ſiue ſit felicitas contemplatiua ſiue ſit actiua. Hec quidemamitti pōt licet nō de facili. ſicut patet in felicitate contemplatiua que amittit̉ vel ꝑ obliuioneꝫputa cum corrumpit̉ ſcientia ex aliqua egritudine vel etiā ꝑ aliquas occupatiōes. qͥbus totaliter abſtrahit̉ aliquis a contemplatiōe. Patetetiam idem in felicitate actiua. voluntas enimhomīs tranſmutari poteſt vt in vitiuꝫ degeneret a ꝟtute. Ideo ph̓us dicit in j. ethi. aliquoseſſe in hac vita beatos nō ſimpliciter: ſꝫ ſicut homines quorū natura mutationi ſb̓iecta eſt. Secundo poteſt beatitudo ꝯſiderari in ſua generali ratiōe. ⁊ ſic btītudo non pōt amitti. Cū enimſit ꝑfectum bonū ⁊ ſufficiens oportet ꝙ deſiderium homīs qͥetet: ⁊ omne malū excludat. Naturaliter aūt hō deſiderat retinere bonū qd̓ habet ⁊ ꝙ eius retinendi ſecuritatē obtineat. Alioquin neceſſe eſt ꝙ vel timore amittendi vel dolore de certitudine amiſſionis affligat̉. Requi