Ad quā viſionē ꝓpter rei tam admirabil̓ nouitateꝫ ꝑterritꝰ eſſe cepi. Cūqꝫ qͥdnam id eſſꝫ attētius cogitarem de luce vox inſonuit dicēs. Auguſtine Auguſtine qͥd q̄ris? Putas ne breui īmittere vaſculo mare totum: modico includerepugillo terraꝝ orbem. Celū firmare ne ſuos exerceat motꝰ. Infinite rei qͥs inerit finis? Immēſa qua mēſuramētieris? Potius totuꝫ mare inartiſſimo clauderet̉ vaſculo. potiꝰ orbem terrarum paruus teneret pugillus: potiꝰ a motu cōtinuo celum deſiſteret: qͣꝫ gaudioruꝫ ⁊ glorie qͥbus beatorū anime ſine fine potiunt̉ minimamparticulā intelligeres: niſi vt ego experiētia docearis. diſcurre ad hoc breue temꝑis ſpatium ⁊talia ſatage oꝑa exercere: vt poſtmodū ibi quehic aliqͣliter intelligere cupis in eternū habeasInterroganti ꝟo mihi qͥs naͣm eſſet qͥ talia tamgrauiſſime loqueret̉. Reſpondit benigne: Hieronymi illius p̄ſb̓yteri cui epl̓am ſcribere cepiſti ſum aīma que in hac hora in bethleem carnionere depoſito iocūda ⁊ glorioſa ꝑgo ad regnacelorū. poſt q̄ ⁊ alia multa q̨̄ mecū ꝯtulit a meisoculis lux diſparuit. Quanto igit̉ minꝰ beatitudinis ſuꝑne ſb̓limitas pōt comp̄hendi: tantoardentius eſt a nobis exoptanda.Ꝙ beatitudo conſiſtit in aīa. in intellectu videlicet et in volūtate. Ca. II.Ecundū myſterium ꝯtemplandū d̓r btītudinis ſubiectū. in qͦ tria dubia ſunt abſoluēda.¶ Primū vtrū btītudo ſit actꝰ aīme tm̄.¶ Scd̓m vtrū ſit actus intellectꝰ ⁊ volūtatis.¶ Tertium vtrū ſit pͥncipalius in actu voluntatis qͣꝫ intellectus.¶ Ad pͥmū dubiū rn̄det Riccardus in. iiij. dixlix. ꝙ btītudo eſt actus aīe tm̄. Nā btītudo eſtnobiliſſimū qd̓ in hoīe poſſit eſſe: nec in creaturis infra hoīes ꝯuenire pōt. Oportet gͦ ꝙ cōſiſtat in actu ꝓprio homini: nō quocūqꝫ ẜꝫ nobiliſſimo. Actus aūt hoīs ꝓpͥus nō eſt niſi ille qͥēhomīs ꝑ illam formā qͣ homo eſt: hoc eſt auteꝫaīma intellectiua. Nobiliſſimꝰ gͦ actus hoīs eſtille qͥ ſibi cōuenit ẜm aīam intellectiuaꝫ: ſiue ſitcognitio ſiue dilectio. Ex quo damnat̉ opinioillorū qui dixerūt aīam ſine corꝑe btām eſſe nōpoſſe. Naꝫ vt inqͥt Tho. pͥma ſcd̓e. q. iiij. loquodo debtītudine ꝑfecta q̄ in dei viſione cōſiſtitſine corꝑe aīa pōt eſſe beata. qm̄ intellectus adſul oꝑatōꝫ non indiget corꝑe niſi ꝓpt̓ fantaſmata in qͥbus intelligibilē veritatem cōtinet: diuīaaūt eſſentia ꝑ fantaſmata videri nō pōt. Undecū in viſiōe diuine eſſentie ꝑfecta hoīs beatitudo cōſiſtat: non depēdet btītudo hoīs a corꝑequare ⁊ ip̄m corpus ad ꝑfectōꝫ btītudīs nō requirit̉. Sciendū tn̄ ꝙ ad ꝑfectōꝫ alicuiꝰ rei dupliciter aliqͥd ꝑtinet. Uno mō ad ꝯſtituendameſſentiā rei. ſicut aīma requirit̉ ad ꝑfectiōeꝫ hominis. Alio mō requirit̉ ad ꝑfectōꝫ rei id qd̓ ꝑtinet ad bn̄ eſſe eius: ſicut pulchritudo corporꝭ⁊ velocitas ingenij ꝑtinet ad ꝑfectionem hoīs.Quāuis gͦ corpus pͥmo mō ad ꝑ̄fectōꝫ btītudinis hūane nō ꝑtineat. ꝑtinet tn̄ ſcd̓o mō. Quare qͣꝫto aīma ꝑfectior erit in ſua natura: ꝑfectihabebit ſuam ꝓpͥam oꝑatōꝫ in qua ꝯſiſtit felicitas: hͦ v̓o erit cū ſuo corꝑi ip̄a beata reuniet̉.Propter illā aūt vnionē nō erūt homī neceſſaria exteriora iſta bona: qꝛ corpꝰ ex cōiunctioneſui ad aīam erit gl̓oſum ac impaſſibile. Naꝫ vtſcribit dn̄s Bonauen. in ſuo. iij. di. xxviij. Contingit aliqͥd eſſe beatum triplicit̓ .ſ. ꝑ eſſentiam.ꝑ pͥmā influentiā: ⁊ ꝑ quandā redundantiaꝫ.Utm̄ ꝑ eſſentiā eſt ſolus deꝰ. Beatum ꝑ pͥmaꝫinfluentiā eſt ſolus rōnalis ſpūs. Btm̄ deniqꝫꝑ quandā redundantiā eſt corpꝰ hūanuꝫ in qd̓gaudiū gl̓ie redūdat ex ꝯiūctōe ſui ad animambtām. Et licꝫ corpꝰ humanū nō ſit ad imaginēdei ꝑ ſe. tn̄ vnitū eſt aīe q̄ eſt ad dei imagineꝫ: ⁊rōne illiꝰ eſt btītudinis cōparticipabile. Si ꝟoaliqͥs inſtaret ꝯͣ dicta de exterioribꝰ bonis quiavid̓r ꝯͣriū. Nam cibꝰ potꝰ diuitie ⁊ regnū exteriora bona ſunt: ⁊ hec ꝓmittunt̉ beatis. UndeLu. xxij. xp̄s dixit Edatis ⁊ bibatis ſuꝑ menſam mea in regno meo. Et Mat. vj. Theſaurizate vobis theſauros in celo. Et Matth̓. xxv.Poſſidete paratū vob̓ tegnū. gͦ ⁊ iſta ad btītudinem exigunt̉. Rn̄det Tho. ꝙ oīa iſta methaphorice ſunt intelligēda. ẜm ꝙ in ſcpͥturꝭ ſolentſpūalia ꝑ corꝑalia deſignari. Sic̄ ꝑ cibuꝫ ⁊ potum intelligit̉ delectatio btītudinis: ꝑ diuitiasſufficiētia qͣ ſufficit homī deꝰ: ꝑ regnum exaltatio hoīs vſqꝫ ad ꝯiunctōneꝫ cū deo. Scd̓m dubium fuit vtrū btītudo ſit actus intellectꝰ ⁊ voluntatis ſil̓. Et licet qͥdam teneāt ꝙ eſſentia beatitudinis vite hūane in ſolius intellectꝰ actu cōſiſtat ita ꝙ nullo mō in actu volūtatis. TamenRiccardus in. iiij. vbi. sͣ. dicit. ꝙ btītudo cōſiſtit in actu volūtatis ⁊ intellectus ſiml̓. Cuiusrō eſt: qꝛ eſſentia btītudinis vite hūane ꝯſiſtit īꝑfecta vniōe aīe rōnal̓ cū deo. Hec aūt vnio includit vnionē aīe cū deo ẜm oēm ſui potentiamꝑ quam vnibil̓ eſt cū eo īmediate. Potētia aūtaīe rōnalis nō tm̄ eſt intellectꝰ ſꝫ volūtas. ⁊ perquālibet illaꝝ vnibil̓ eſt cuꝫ deo īmediate. Sic̄em̄ deus ſb̓ rōe qua ſummū verū eſt īmediatuꝫobiectu intellectus bt̄oꝝ ita ſb̓ rōe qua ſummūbonū eſt immediatū obiectū volūtatis eorum.Quāuis em̄ ip̄o īmediate nō fruerent̉ niſi ip̄mimmediate viderēt: tn̄ īmediatū obiectū voluntatis eoꝝ nō eſt ip̄a viſio ſūmi boni: ſꝫ ip̄m ſum