titudo nō eſt cognoſcibilis ꝑ ꝟba Pauli: qui pͥme ad Chorꝭ. c. ij. ait. Oculus nō vidit ⁊ aurisnō audiuit. nec in cor hoīs aſcēdit q̄ preparauitdeus his qͥ diligunt illum. Sed iſta de btītudine ſic Paulus locutus eſt. Ergo tale bonuꝫ eſtqd̓ a nobis ꝑcipi minime poteſt: ⁊ ex cōſequenti neqꝫ deſiderari. At in ꝯͣrium eſt ſentētia Auguſtini qͥ li. x. de ciui. dei. c. j. ait. Oīm certa ſententia eſt qͥ rōe quoquo mō vti pn̄t beatos eſſeoēs hoīes velle. Et in. xiij. de tri. Ad appetēdūbeatitudinem natura compellit cui ſumme bonus ⁊ immutabiliter beatus creator hoc īdiditEt de hoc Ariſto. in pͥmo ethicorum ſic ſcripſitbene enūciauerunt dicentes bonū eſſe qd̓ omēsappetunt. Et in. iij. topicoꝝ. Maxime bonumoēs maxime appetunt. Pro amouenda igit̉ omni ambiguitate notandū ex dictis Riccardi iniiij. di. lxxxix. Et Tho. pͥma ẜe. q. v. ꝙ beatitudo pōt accipi triplicit̓.¶ Primo in ſuo eſſe generali.¶ Secūdo in ſuo eſſe ſpeciali.¶ Tertio in ſuo eſſe ſpecialiſſimo.¶ Primo pōt beatitudo accipi in ſuo eſſe generali inqͣꝫtum eſt bonū quoddā ſufficientiſſimuꝫ⁊ ſic eſt oībus nota. Quilibet em̄ ſcit qͥd eſt bonum ⁊ quid eſt ſufficientiſſimū. Et hoc mō omnes beatitudinem appetūt. Nā ſic appetere beatitudinem nihil eſt aliud qͣꝫ appetere vt volūtasſatiet̉ quod qͥlibet vult. Et hoc eſt qd̓ Boetiusdixit in. iij. de ꝯſolatione. Omnis nanqꝫ mortalium cura qͣꝫ multipliciū ſtudioꝝ labor exercetdiuerſo qͥdem calle ꝓcedit: ad vnum tn̄ beatitudinis finem nitit̉ ꝑuenire. Et ſumit̉ hic vnus finis ẜm Geraldum oddonis ſuꝑ pͥmuꝫ ethicoꝝnon ẜm ſpeciem opinionis: ſꝫ ẜm ꝓportionem.Nam ſicut leuia habent vnū finem ẜm ſpeciemnature .ſ. locū ſurſum. Et grauia habent aliuꝫ finem ẜm ſpeciem nature .ſ. locū deorſum. tamengrauia ⁊ leuia habent vnū finem ẜm ꝓportiōꝫnature. Eo ꝙ ita ſe habet locus deorſuꝫ ad grauia. ſicut locus ſurſum ad leuia. Ita ⁊ omēs homines tendūt ad vnū finem ẜm ꝓportionē opinionis. eo ꝙ ita ſe habet pecunia ad auruꝫ inopinat̉ ſe fieri poſſe vnum ſicut delectatio libidinis ad luxurioſum: qͥ in ſua luxuria putat cōſtare beatitudinem. Omnes qͥppe appetūt quicqͥd etiam indebite appetunt tanqͣꝫ ꝯſummatumbonū. Scd̓o pōt beatitudo accipi in ſuo eē ſpeciali inqͣꝫtum .ſ. conſiſtit nō in bonis p̄ſentis vite: ſꝫ in clara dei viſione ⁊ ꝑfecta eius dilectōne⁊ gaudio qd̓ habet̉ de dei bonitate p̄ſenti ꝑ claram eius viſionem ⁊ ꝑfectā dilectōꝫ. Et hͦ mōbeatitudo non fuit nota ph̓is. quam tn̄ poſtqͣꝫxp̄s dei filius venit in mundū omēs qui volūtagnoſcere deſiderare ⁊ acqͥrere valēt. Ip̄e qui-dem qͥ lux fuit ⁊ ſplendor oīs veritatis viaꝫ nobis ſummi boni oſtendit. Ip̄e clamauit Mat.iiij. ca. dicēs. Penitentiā agite appropinqͣbit regnum celorū. Et. v. c. Merces vr̄a copioſa eſtin celis. Et. vj. c. Nolite theſaurizare vob̓ theſauros in terra. theſaurizate vobis theſaurosin celo. Et Iohā. xvij. c. Hec eſt vita eterna. vtcognoſcant .ſ. facie ad faciem te verū deū: ⁊ quēmiſiſti Ieſum xp̄m filiū tuū. Et completis humane redēptionis myſterijs quadrageſima diepoſtqͣꝫ ſurrexit a mortuis: videntibus diſcipuleleuatus eſt: ⁊ aſcendit ad celos. Idcirco Lactantius li. vij. diuinaꝝ inſtitu. ait. Pater eniꝫveſter ac dn̄s qui condidit firmauitqꝫ celū: quilibratam magnitudine ſua terrā vallauit montibus: mari circūdedit: amnibuſqꝫ diſtinxit. ⁊ qͥcquid eſt in hoc mūdo mirabile cōflauit ac perfecit ex nihilo. ꝑſpectis erroribus hoīm: duceꝫmiſit qͥ nobis viam iuſticie panderet. Hunc ſequamur omēs: hunc audiamꝰ: huic deuotiſſime pareamus. qm̄ ſolus (vt ait Lucretiꝰ) veridicis hominū purgauit pectora dictis. ⁊ finemſtatuit torpedinis atqꝫ timoris oſtēditqꝫ bonūſummū quo tendimus omēs qͥd foret. atqꝫ viāmonſtrauit limite paruo: quo poſſemꝰ ad id recto contendere curſu. Nec tm̄ oſtendit: ſꝫ etiamp̄ceſſit: ne qͥs difficultatis gr̄a iter ꝟtutis horreret. hec ille. Tertio pōt accipi beatitudo in ſuoeſſe ſpecialiſſimo ꝓut .ſ. eſt actualiter in beatis:cuiꝰ magnitudine nequaqͣꝫ explicare poſſumꝰ.qꝛ nulla ſenſibilis exꝑientia quarūcūqꝫ delectationum p̄ſentis vite minimā ꝑtem illius dulcedinis pōt deſignare. Et oculus nō vidit nec auris audiuit: neqꝫ humanū cor excogitauit vnqͣꝫqͣꝫ ingens ſit illa ſuꝑna felicitas. Hinc Gregꝰ. īomelia inquit. Si conſideremꝰ fratres chariſſimi que ⁊ qͣꝫta ſunt que nobis ꝓmittunt̉ in celisvileſcūt animo omnia que habent̉ in terrꝭ. Terrena nanqꝫ ſb̓ſtantia ſuꝑne felicitati comparata: pondus eſt nō ſb̓ſidiuꝫ. Temꝑalis vita eterne vite comparata: mors eſt potius dicenda qͣꝫvita. Hinc in tranſitu beati Hieronymi ſcribithec verba Augꝰ. ad Cirilluꝫ eo die ⁊ hora quaHieronymꝰ ſanctiſſimus ex hac luce migrauit.dum Iponie in cellula mea qͥeſcens de gl̓a beatorum cogitarem: vellemqꝫ de illa tractatū breuem componere compulſus p̄cibus noſtri ſeueri quondam venerabil̓ Martini ep̄i turonenſis diſcipl̓i: charta calamo pugillariqꝫ ſuſceptiſvolui epiſtolam ſcribere ſanctiſſimo Hieronymo deſtinandā: vt quid ip̄e in re tam difficiſi ſētiret: reſponderet. Cūqꝫ iam ſcribens ſalutationis exordiuꝫ Hieronymo p̄ſentarem: ineffabileſubito lumen cum inaudita odorū fragantia ceſlulam in qua ſtabā intrauit: hora iaꝫ cōpletorij