an̄ aduentū huius ſpūs fuerint ſcimꝰ: ⁊ poſt aduentum illius cuius fortitudinis facti ſunt conſpicimꝰ. Certe ip̄e paſtor eccl̓e Petrus qͣꝫte debilitatis qͣꝫteqꝫ formidinis an̄ aduentuꝫ huiusſpūs fuerit ancilla oſtiaria reqͥſita dicat. Unaem̄ mulieris voce ꝑcuſſus dum mori timuit vitam negauit. Et tunc Petrus negauit in terra:cum latro confitebat̉ in cruce. Sed vir iſte tante formidinis qualis poſt aduentū ſpūs exiſtataudiamus. Fit ꝯuētus magiſtratuū atqꝫ ſeniorum: ceſis denunciat̉ apoſtol̓ ne in nomīe Ieſu loqui debeāt. Petrus magna auctoritate reſpondit. Obedire oportet deo magis qͣꝫ hoībꝰEt rurſum. Si in cōſpectu dn̄i iuſtum eſt vospotius audire qͣꝫ deū: iudicate: libens btūs andreas ſuis ꝑſecutoribus reſpōdit. Tanto enimero regi meo acceptior qͣꝫto ꝓ eius noīe fuero ꝑmanens in tormētis ꝯſtantior Nō em̄ poſſumꝰq̄ audiuimus ⁊ vidimꝰ non loqͥ. Et illi qͥdē ibātgaudentes a cōſpectu ꝯſilij qm̄ digni habiti ſūtꝓ nomīe Ieſu contumeliā pati. hͨ ille. Securꝰ ⁊gaudens ad crucem ꝓperauit Petrꝰ. ita ⁊ frater eius Andreas. qꝛ ſpūſſanctꝰ erat in eis Sic⁊ apoſtoli ceteri mortem violentā letant̓ tuler̄tqꝛ ſpūſſanctꝰ omnem ab eis timorem eiecerat.Nec tm̄ apoſtol̓ hͦ fortitudo ſuꝑnaturaliter tributa eſt. Quīimo ⁊ ſanctis vt ſic dicaꝫ innumeris: confeſſoribꝰ: ꝟginibus ⁊ martyribꝰ Quiſnam fecit tꝑalium bonorū ꝯtemptores eos quixp̄m nudū nudi ſecuti ſunt niſi ſpūſſāctꝰ? Quishabitare fecit in ſolitudine in ſpeluncis amicosdei vigilātes orantes. ⁊ carnem duriſſimis ieiunijs diſciplinis ⁊ ꝟberibus affligētes: niſi ſpūſſanctꝰ? Quis deniqꝫ fecit martyres aīo intrepido tot illata tormenta et exqͥſitiſſima cruciatuūgenera p̄peti: niſi ſpūſſāctꝰ? Ubi admirari plurimū ſil̓ ⁊ in fide cōſolidari debemus dū ſupradicta omīa in ſexu fragili mulieꝝ inueniri ꝯſpicimus. O vere ſtupenda ꝟtus ſpūſſancti qͥ tothoīes ſupra hoīes eleuauit. O gr̄a dei electꝭ copioſiſſime diſpenſata q̄ terrenos hoīes celeſteseffecit O fons indeficiens bonitatis dei ad quēcuncti mortales confugere ſecuri debent. qͦniaꝫvt inqͥt Cipͥanus in epl̓a ad Donatū. Profluēſlargiter ſpūs nullis finibus p̄mit̉. nec vllis cohercentibꝰ clauſtris intra certa metaruꝫ ſpaciarefrenat̉. Manat iugit̓: exuberat affluent̓. noſtrum tm̄ pectus ſitiat ⁊ pateat. Quantuꝫ illucfidei capacis afferimꝰ tantū inde gr̄e inundātishaurimus. hͨ ille. Supplici corde igitur poſtulemus vt pijſſimꝰ deus ſpūſancto ſuo repleat corda noſtra. Qui ſit bn̄dictus in ſecula ſeculorū.Amen.¶ Sermo vigeſimuſprimus de beatitudine ſanctorū in quo confutat̉ fatuitas hominū mundanorū qui nō credunt aliquid de vita futura.Erces veſtra copioſa eſt in celis. Verba ſunt redemptoris noſtri originalit̓ Mat. v. c.Tanta eſt quorūdam ſtulticia vt arbitrēt̉ nulla eſſe bona p̄ter ea que in p̄ſenti vita a pijſſimodeo vſibus humanis ꝯcedunt̉. Nil credūt: nilcogitant. Nihil deniqꝫ ſperāt de futura celeſtisregni hereditate. Somnū putant īmo fictioneꝫ⁊ fabulam quicqͥd ẜm omnem veritatē de ſanctorum beatitudine ꝓclamat̉. Hi omnē diligētiam adhibēt: vt corporeis ſenſibus in ſuis delectationibꝰ voluptuoſis ſatiſfiat. Animaꝫ ꝟoꝟtutibus honeſtiſqꝫ moribus inſtruere ⁊ negligunt ⁊ ꝯtemnūt. Propterea equum eſſe cenſuiſi in p̄ſenti ẜmone de beatitudine verba fecero.Nam illā cuncti deſiderare debēt: q̄ merito preponenda eſt omībus que ab homīe p̄cio haberi ſolent. de hac qͥlibet iuſtus atqꝫ fidelis aſſeritillud Sap̄. c. vij. Prepoſui illā regnis ⁊ ſedib⁊ diuitias nihil eſſe dixi in comꝑatiōe illiꝰ: neccomꝑaui illi lapidem p̄cioſum: qm̄ omne aurūin comꝑatiōe illius harena eſt exigua: ⁊ tāqͣꝫ lutum extimabit̉ argentū in conſpectu illiꝰ. Suꝑſalutem ⁊ ſpeciem dilexi eam: ⁊ ꝓpoſui pro lucehabere illam. qm̄ inextinguibile eſt lumē illiusvenerūt aūt mihi omīa bona parit̓ cū illa. Utigit̉ diſponamus ea que tractaturi ſumꝰ ordinedebito: beatitudiniſqꝫ laudes mirificentiſſimaſcōplectamur que copioſa merces a nr̄o ſaluatore merito nuncupat̉: de ip̄a tria myſteria pͥncipalia ꝓponemus ꝯtemplanda.¶ Primū dicit̉ beatitudinis deſideriū.¶ Scd̓m beatitudinis ſb̓iectum.¶ Tertiū beatitudinis obiectū.¶ Ꝙ beatitudo eſt bonum quod cūctideſiderare debent.¶ Ca. I.Rimum myſterium contemplanduꝫ d̓r beatitudīsdeſideriū. in quo inducenda eſt cunctorum mens vt ad beatitudinē dirigāt cordisaffectum: illāqꝫ viribus totis conētur adipiſciNam ⁊ de hoc ita pulchre loquit̉ Seneca adLucillū. Ad ſummū inqͥt bonū ⁊ ꝓpoſitum totius vite tue reſpice. Illi enim ꝯſentire debꝫ qͥdquid agimus. ideo peccamus qꝛ de ꝑtibus vite omēs deliberamus. de tota ꝟo nemo deſiderat. Errant cōſilia noſtra qꝛ non habēt qͦ dirigantur. Ignoranti quem portū petat: nullus ſinus certus eſt. hec ille. Sed vt ꝑs iſta lucidiorfiat opus eſt vt ad tria dubia reſpondeauius.