loquar ad illū. Sꝫ ſpūſſanctꝰ locutꝰ eſt ꝑ ꝓphetas. gͦ eſt deꝰ. Nam Actuū. j. ſcribit̉. Oportet īpleri ſcripturam quā p̄dixit ſpūſſanctꝰ ꝑ os dauid. Et. ij. Pet̓. j. c. Spūſancto inſpirati locuti ſunt ſancti dei hoīes. Item interiꝰ docere proprium opꝰ eſt. vn̄ in pͣsͣ. Qui docet hoīeꝫ ſcientiam. Sꝫ hͦ eſt opꝰ ſpūſſancti. gͦ eſt deꝰ. Nā Io.han. xiiij. c. d̓r Paraclitꝰ aūt ſpūſſctūs quē mittet pr̄ in nomīe meo ille vos docebit omīa. Adhūc. Quorū eſt eadē oꝑatio oportet eandē eſſenaturā. eſt aūt eadē oꝑatio filij ⁊ ſpūſſancti. nāxp̄s loquit̉ in ſanctis Iō Paulus. ij. ad Cori.vlti. c. dicebat. An experimentū q̄ritis eiꝰ qui īmeloquit̉ xp̄us. Spūſſanctꝰ etiā loquit̉. iuxtaillud Mat. x. Nō em̄ vos eſtis qͥ loquimī: ſedſpūs pr̄is vr̄i qui loquit̉ in vobis. Ergo eadeꝫeſt natura filij ⁊ ſpūſſancti. ⁊ ꝑ ꝯſequēs patris.Ampliꝰ. Eſſe vbiqꝫ eſt ꝓpͥum dei: qͥ dicit Hiere. xxiij. c. Celū ⁊ terram ego impleo. hͦ ſpūiſcōꝯuenit. ẜm illud Sap̄. j. ca. Spūs dn̄i repleuitorbem terrarū. gͦ eſt deus. Preterea Actuū. v̓.ca. Petrus dixit. Anania cur temptauit ſathanas cor tuū mentiri te ſpūiſancto. Et poſtea ſb̓dit. Nō es mentitus hoībꝰ ſꝫ deo: gͦ ſpūſſancteſt deus. Paulus etiā in pͥma ad Chorꝭ. ca. xij.itaſcribit. Nemo pōt dicere dn̄s Ieſus niſi inſpūſancto. diuiſiones ꝟo gratiarū ſunt. ideꝫ attem ſpūs. Et diuiſiones miniſtrationum ſuntidem aūt dn̄s. Et diuiſiones oꝑationū ſūt: idēꝟo deꝰ qͥ oꝑat̉ omīa in omībꝰ. Unicuiqꝫ autēdat̉ manifeſtatio ſpūs ad vtilitatem. Alij qͥdpſpm̄ dat̉ ẜmo ſapīe. Alij autē ẜmo ſcīe ẜm eidem ſpm̄ Alteri fides in eodem ſpū. Alij gratiaſanitatum in vno ſpū. Alij operatio virtutum.Alij ꝓphetia. Alij diſcretio ſpūum. Alij genera linguarū. Alij interp̄tatio ẜmonum. Hec autem omīa oꝑatur vnus atqꝫ ideꝫ ſpūs diuidēsſingulis ꝓut vult. In qͥbus ꝟbis manifeſte expͥmit ſpūmſanctum eſſe deum. Secūda opiniodamnata de ſpūſancto ꝙ non ꝓcedit a filio: ſꝫ aſolo patre. Que ẜm Tho. j. ꝑte. q. xxxvj. inuēta fuit a Neſtorianis. vt patet in quodam ſimbolo damnato ab Epheſina ſinodo. Propteea in ſimbolo patrum dicit̉. Et in ſpm̄ſanctumdn̄m ⁊ viuificantem qͥ ex patre filioqꝫ procedit.Athanaſius etiam hoc retulit cum dixit. Spirituſſanctus a patre et filio nō factus nec creatus nec genitus: ſꝫ ꝓcedens. Idip̄m profiteturCirillus in epl̓a ſua quam ſinodus Calcedonēſis recepit. Idē fatet̉ Didimus in li. de ſpūſancto. Auguſtinꝰ etiā ſic aſſerit ſuꝑ Ioh̓em. ⁊ ī libris de trini. Sed greci ꝯͣ hoc inſtāt. Primo qxp̄s de ſpūſancto loquēs eum a pr̄e ꝓcedere dixit: nulla mentione facta de filio. Unde Iohā.xv. ait. Cum venerit ꝑaclitꝰ quem ego mittamvobis a pr̄e ſpūm veritatis qui a patre ꝓcedit.Secūdo qꝛ Iohānes Damaſcenus dicit. Spiritumſanctū ex pr̄e dicimus: ⁊ ſpūm patris nominamꝰ. Ex filio aūt ſpm̄ non dicimꝰ. ſpm̄ ꝟofilij nominamꝰ. Tertio ſpūſſanctus ꝑfecte ꝓcedit a pre. gͦ ſuꝑfluum eſt ꝙ ꝓcedat a filio. Sedad pͥmum rn̄det ſanctus Cho. j. ꝑte. q. xxxvj.⁊ in qͣrto ſumme contra gentiles. c. xxv. Ꝙ propter vnitatem eſſentie qd̓ in ſcripturis de vna ꝑſona d̓r de alia oportet intelligi: niſi repugnet ꝓprietati ꝑſonali ip̄ius: etiam ſi dictio excluſiuaadderetur. licet em̄ dicat̉ Matt̓. xj. ca. Nemonouit filiū niſi pater. non tn̄ a cognitiōe filij velip̄e filius vel ſpūſſanctus excludit̉. Un̄ etiaꝫ fidiceret̉ in euāgelio ꝙ ſpūſſctūs nō ꝓcedit: niſia pr̄e. non ꝑ hoc remoueret̉ qͥn ꝓcederet a filiocum hoc ꝓprietati filij non repugnet. Nec ē mirum ſi dn̄s ſpūmſanctuꝫ a pr̄e ꝓcedere dixit deſe mentione non facta. quia omīa ad patrem referre ſolet a quo habet quicqͥd habet. Sic̄ cumdicit Iohānis. vij. c. Mea doctrina nō ē meaſed eius qui miſit me patris. Et multa hmōi inverbis domini inueniunt̉ ad cōmendandaꝫ inpatre aucͣtoritatē pͥncipij. nec tamen in ꝟbis allegatis omnino obticuit eſſe ſe ſpūſſancti prīcipium. Cum dicit eum ſpūm veritatis: ⁊ ſe pͥusdixerat veritatem. Preterea ſpūſſanctus a filiomittitur. ẜm illud Iohannis. xv. c. Cum venerit ꝑaclitus quem ego mittam vobis: ſꝫ mittēsauctoritatē habet aliquam in miſſum. Oportꝫergo dicere ꝙ filius habeat aliquā aucͣtoritateꝫreſpectu ſpūſſancti. non autē dominij vel maioritatis: ſꝫ ẜm ſolum originem Si quis autē obijceret ꝙ filius mittit̉ a ſpūſancto. qꝛ dicitur Lu.iiij. c. ꝙ dn̄s dixit in ſe impletuꝫ illud Eſa. Spiritus dn̄i ſuꝑ me euangelizare pauꝑibus miſime. Reſpondere poſſumꝰ ꝙ filius a ſpūſctō miſtitur ẜm naturā aſſumptā. Spūs autē ſanctusnon aſſumpſit naturā creatā. vt ẜm eam poſſitdici miſſus a filio. vel filius habere auctoritatēreſpectu ip̄ius. Relinquit̉ ergo ꝙ reſpectu perſone eterne filius ſuꝑ ſpūmſanctū auctoritatemhabeat. Ad ſecundū obiectum de Damaſcenodicit ſanctꝰ Tho. ꝙ in hͦ non eſt audiendus qͣꝫuis a qͥbuſdam dicat̉ ꝙ ſicut nō ꝯfitet̉ ſpm̄ſanctum eſſe a filio: ita etia nō nega̓t ex vi ꝟboꝝ illorū. Ad tertiū de ꝓductiōe ꝑfecta patris dicitſanctus Tho. ꝙ ꝑ hͦ ꝙ ſpūſſanctꝰ ꝑfecte procedit a patre. nō ſolū non eſt ſuꝑfluū dicere ꝙ ꝓcedat a filio ſed omnino neceſſariū. qꝛ vna ē vitus patris et filij. Et quicqͥd eſt a patre neceſſeeſt eſſe a filio niſi ꝓpͥetati filiationis repugnet.non em̄ filius eſt a leip̄o licet ſit a patrē. Igiturpr̄ ⁊ filius ſunt vnū pͥncipiū ſpūſſctī ꝓpt̓ vnitatem diuine virtutis: ⁊ vna ꝓductionē ꝓducūt