ſpūſſaniti. Et Lu. j. ca. Spūſancto replebit̉ exvtero matris ſue. Eodem. c. Spūſſanctus ſuꝑueniet in te. Eodem. c. Repleta eſt ſpirituſāctoEliſabeth. Et. ij. ca. Spirituſſanctus erat in eoEt. iij. ca. Deſcendit ſpūſſanctus corꝑali ſpecieſicut columba in ip̄m. Et Iohannis. xx. c. Accipite ſpiritūſanctū. Et Actuū pͥmo. c. Accipietis ꝟtutem ſuꝑuenientis ſpūſſancti in vos. Etſcd̓o ca. Repleti ſunt omnes ſpirituſancto. Etdecimo ca. In nationes gratia ſpūſſancti effuſa eſt. Et. vj. ca. Elegerūt Stephanum plenuꝫfide ⁊ ſpirituſancto. Et. viij. ca. Imponebantmanus ſuꝑ illos: ⁊ accipiebant ſpūmſanctum.Et ad Romanos. v. ca. Charitas dei diffuſain cordibus veſtris ꝑ ſpūmſanctum. Et ſecūdaPetri pͥmo. ca. Spirituſancto inſpirati locutiſunt ſancti dei hoīes. Et Iohānes pͥme ſue canonice. v. ca. Tres ſunt qͥ teſtimoniū dant in celo pater ꝟbum ⁊ ſpūſſanctus. ¶ Tertia veritas ꝙ ſpiritus accipitur multipliciter. Primoꝓ ſb̓ſtantia aīme. vnde Actuū. vij. c. Dn̄e Ieſu accipe ſpūm meum. Et Iohānis. xix. ca. Inmanus tuas dn̄e cōmendo ſpūm meū. Secundo accipit̉ ꝓ vento. vt ibi Ioh̓is. iij. ca. Spiritus vbi vult ſpirat. Tertio ꝓ aere. vt in pͣsͣ. Osmeū aperui ⁊ attraxi ſpūm. Quarto ꝓ angelo.vt in psͣ. Qui facis angelos tuos ſpūs. Quītoꝓ deo. Ioh̓. iiij. c. Spūs eſt deus. Sexto ꝓ tertia ꝑſona in trinitate. Sed aduertendū ẜm Bonauen. in. j. di. x. ꝙ ſpūs in ſb̓a ſpūali d̓r dupliciter .ſ. a ſpūalitate ꝯͣ corpulentiā. Et ſic ſb̓ſtartia rōnalis vel intellectualis aut eius potentiainterior dicit̉ ſpūs. Vel a ſpiratōne: ⁊ ſic amorvel affectus dicitur ſpūs. Primo modo conuenit toti trinitati: ⁊ ſic eſt nomen abſolutum. Secundo modo conuenit illi ꝑſone que procedit.vt amor. Spirari enim in ſpūalibus eſt ſoliusamoris. Et qm̄ amor pōt. ſpirari recte ⁊ ordinate: ⁊ ſic̄ eſt purꝰ. vel indirecte vel immūde. ⁊ ſiceſt libidinoſus. Ideo illa ꝑſona q̄ ē amor nō tm̄d̓r ſpūs: ſꝫ ſpūſſctūs. Nō ſic filiꝰ d̓r ſanctꝰ. qꝛ generatio eſt motꝰ naͣlis circa quē nō attendit̉ ſanctitas vel puritas: ſicut attendit̉ circa amoremvolūtatis. Albertꝰ aūt in compēdio theologidicit ꝙ ſpūſſanctꝰ multa hꝫ nomīa. Dicit̉ eniſpūs a ſpirando actiue: eo ꝙ ſpiret vbi vult. Etſic cōuenit tribꝰ ꝑſonis: ſꝫ ſpūiſancto ꝑ appropͥationem. Alio mō dicit̉ ſpūs aſpirando paſſiueeo ꝙ ſpiratur. Et hoc modo ꝓpͥum eſt ſpūiſancto qui ꝓcedit ꝑ modum ſpirationis. non ſolūaūt d̓r ſpūs: ſꝫ addit̉ ſanctꝰ. quia ſanctus idē eſtꝙ mundus vel firmus vel ſine terra. Que cōueniūt non ſolum ei quo ad ſe: ſꝫ in comꝑatōe quoad nos. Nam ꝑ gratiam ſpūſſancti a peccatismundamur. in bono firmauur. a terrenis ſepa-ramur. Inſuꝑ ſpūſſanctus vocatur nexus vnitas ⁊ amplexus. ⁊ hoc ꝓut comparatur ad patrem ⁊ filium. Item dicitur donum dei altiſſimi. quia omne donum ab ip̄o fluit. Dicit̉ fonsviuus. quia ſitientibus gratiam largitur. Dicitur ignis. quia affectum accendit. Dicit̉ charitas non ſolum qꝛ eſt amor patris ⁊ filij: ſꝫ qꝛ nosamantes facit. Dicitur ſpiritalis vnctio. quiaomnes tribulationes mūdanas ſuaues facit etiocūdas. ẜm illud. In labore reqͥes in eſtu temperies. Dicit̉ dextre dei digitus. qꝛ ſicut omēscorporales res digito demonſtrant̉. ita ꝑ ſpiritumſanctū oſtendunt̉ res ſpūales oculo ſpūaliDicitur paraclitus. quia conſolatiōes celeſtesmentibus inſtillat. Dicitur magiſtrorum optimus. qꝛ intellectum ad cognitiōem dei ⁊ ſui ipſius illuminat. Eſt itaqꝫ ſpūſſanctus vt colligitur ex dictis Auguſtini in lib̓. de trini. deus tertia ꝑſona in trinitate producta a patre ⁊ filio ꝑmodum volūtatis. Deus nanqꝫ eſt ſumme ſimplex. vt patet. xij. metha. vbi Ph̓us dic̄ ꝙ deꝰeſt actꝰ puriſſimus abſqꝫ aliqua compoſitiōe.ergo omne qd̓ eſt in deo eſt deus. Et ꝑ ꝯſequēsſcientia. ſapientia. intellectus. cognitio. voluntas ⁊ amor dei eſt deus. Conſtat aūt ꝙ ſpūſſanctus eſt amor patris ad filium. Deus em̄ pat̓ ꝑintellectū ſnum cognoſcit eſſentiā ſuam eſſe infinite bonitatis: ergo eque amat amore infinito.Sicut ergo qua ſeip̄m cognoſcit cognitio eſt filius. ita amor quo ſeipſum amat eſt ſpūſſanctꝰ.Sed contra p̄dicta tres inueniunt̉ hereticoruꝫopiniones damnate. Prima fuit opinio Arrij.qͥ vt dicit ſanctꝰ Tho. in. iiij. ſumme ꝯtra gentiles. c. xvj. decuit filium ⁊ ſpūmſanctum eſſe creaturas: filium tn̄ maiorē ſpūſancto: ⁊ filium minore patre. quem errorem qͣꝫtum ad ſpūmſctm̄ſecutꝰ eſt Macedoniꝰ qͥ de patre ⁊ filio recte ſēſit ꝙ vnius eiuſdem ſb̓ſtantie ſint. Sed hͦ deſpirituſancto credere noluit creaturā eſſe ꝯteſtās.Un̄ qͥdā Macedonianos ſemi arrianos vocateo ꝙ cū arrianis in ꝑte ꝯueniūt ⁊ in ꝑte differūtab eiſdē. Quos tn̄ oēs ꝯuincimus teſtimonioſcripturaꝝ ſanctaꝝ: ex qͥbꝰ veriſſime colligimꝰꝙ ſpūſſctūs eſt deꝰ. Naꝫ nulli tēplū cōſtruit̉ etꝯſecrat̉ niſi deo. vn̄ in pͣsͣ. d̓r. Dn̄s in tēplo ſancto ſuo. Sed templū deputat̉ ſpūiſctō. Dic̄e m̄apl̓s pͥme ad Chorin. vj. c. An neſcitis qm̄ mēbra vr̄a templū ſunt ſpūſſancti. gͦ ſpūſſanctꝰ eſtdeus. Inſuꝑ cōp̄hendere omīa ꝓfunda dei nōeſt alicuius creature: ſꝫ ſpūſſanctꝰ comp̄henditoīa ꝓfūda dei. igit̉ nō ē creatura. d̓r em̄ pͥme adChorin. ij. ca. Que dei ſunt nemo cognouit: niſi ſpūs dei. Itē deꝰ locutꝰ eſt ꝑ ꝓphetas. vndeNumeri. xij. ca. ſcribit̉. Si qͥs fuerit int̓ vos. ꝓpheta dn̄i in viſione apparebo ei vel ꝑ ſomniuꝫ