qui adhuc de xp̄o p̄ſumūt. arguuntqꝫ ꝯͣ nos dicentes ip̄m fuiſſe culpabilem ⁊ peccatorem potiſſimum ꝓpter tria.¶ Primo ꝓpter offenſionem.¶ Secūdo ꝓpter violationem.¶ Tertio ꝓpter indignationem.¶ Primo iudei dicūt xp̄m fuiſſe culpabileꝫ ꝓpter offenſioneꝫ. Quia p̄dicauit iudeis illos offendendo. hoc aūt fieri non debuit. quoniā vtAugꝰ. dicit in li. de agone xp̄iano. In hoīe Iſu xp̄oſe nobis ad exemplū vite p̄buit filiꝰ deinos ꝟo debemus vitare offenſionē nō ſolum fidelium: ſꝫ etiam infideliū. ẜm illud. j. ad Chorꝭ.x. c. Sine offenſione eſtote iudeis ⁊ gentibus ⁊eccl̓e dei. Quare videt̉ ꝙ ip̄e xp̄s in ſua doctrina vitare debuit offenſionē iudeorū. Ad hoc reſpondet ſanctus Tho. iij. ꝑte. q. xlij. Ꝙ ſalꝰ ml̓titudinis eſt p̄ferenda paci quorūcūqꝫ ſingularium hoīm. Ideo qn̄ aliqui ſua ꝑuerſitate ml̓titudinis ſalutem impediūt nō eſt timenda eoꝝoffenſio a p̄dicatore vel doctore. Scribe auteꝫ⁊ phariſci impediebāt ſalutem populi. tū quiarepugnabāt xp̄i doctrine ꝑ quaꝫ poterat audientibus eſſe ſalus. tū etiam qꝛ prauis ſuis moribus vitā aliorū corrūpebant. Et ideo dn̄s nonobſtante offenſione eorū publice veritateꝫ quāilli odiebant ⁊ eorū vitia arguebat. Un̄ Mat.xv. c. diſcipulis ei dicentibꝰ. Scis qꝛ iudei audito hoc ꝟbo ſcandalizati ſunt. Reſpōdit. Sinite illos ceci ſunt ⁊ duces cecorū. Ꝙ ꝟo apl̓usdicat. Sine offenſione eſtote. Reſpondenduꝫ.Ꝙ hō ſic debet eſſe ſine offenſione oībus vt nulli det ſuo facto vel dicto minus recto occaſionēruine. Si tn̄ de veritate ſcandalū oritur vtiliusſcandalū naſci ꝑmittit̉ qͣꝫ veritas relinquatur.¶ Secūdo iudei dicunt xp̄m fuiſſe peccatoreꝫ⁊ legis tranſgreſſorē ꝓpter violatiōꝫ. qꝛ ſabbata violabat. Preceptū quippe erat vt nil operiſtunc fieret. Ip̄e ꝟo dixit languido quem ſanauit in ꝓbatica piſcina vt tolleret lectū ſuū. Iohan. v. c. Et conſenſit diſcipul̓ qui ī ſabbato ſꝑcas euellebant excuſando eos. vt hr̄ Mat. xij.ca. Ergo in hoc peccauit ⁊ ꝯͣ legem fecit. Ad hͦreſpondet ſanctus Tho. in. iij. ꝑte. q. xl. ꝙ xp̄sin oībus ẜm legis p̄cepta ꝯuerſatus eſt. in cuiſignum etiam voluit circūcidi. circūciſio em̄ ēq̄dam ꝓteſtatio legis implende. Ꝙ aūt curauitin ſabbato languidū cui dixit vt tolleret lectuꝫſuum nō fuit ꝯͣ legem. Primo qꝛ ꝑ p̄ceptuꝫ deſanctificatione ſabbati nō interdicit̉ opus diuinum: ſꝫ humanū. Quāuis em̄ deus die ſeptimaceſſauerit a nouis creaturis ꝯdendis qͣꝫtum adearū pͥncipia. ſꝑ tn̄ oꝑatur in rerū ꝯẜuatione ⁊gubernatione. Itaqꝫ miracula q̄ xp̄us faciebatin ſabbato nō erant oꝑa humana: ſꝫ diuina Un̄ip̄e dixit Ioh̓. v. c. Pater meus oꝑat̉ vſqꝫ mō⁊ ego operor. Scd̓o xp̄us non fecit cōtra legeꝫqꝛ illo p̄cepto de ſabbato ſctīficādo nō ꝓhibēt̉oꝑa q̄ ſunt de neceſſitate ſalutis corꝑalis. Un̄Lu. xiij. ca. dixit. Unuſquiſqꝫ vr̄m non ſoluerſabbato bouem ſuū aūt aſinū a p̄ſepio: ⁊ ducitadaquare. Et infra. xiiij. c. Cuius veſtꝝ aſinꝰaut bos in puteum cadit ⁊ nō cōtinuo extraheillū die ſabbati. Manifeſtū eſt aūt ꝙ oꝑa mīraculoſa que xp̄s faciebat ad ſaluteꝫ corꝑis ⁊ aīeꝑtinebant. Tertio nō fuit legis tranſgreſſor criſtus qm̄ illo p̄cepto non ꝓhibent̉ oꝑa q̄ ꝑtinētad dei cultū. Unde dixit Mat. xij. An nō legiſtis in lege qꝛ ſabbatis ſacerdotes in tēplo ſabbatum violant: ⁊ ſine crimine ſunt. Et Iohan.vij. c. dixit. Circūciſionem hō accipit ī ſabbatoꝘ aūt xp̄s ꝑalitico mādauit vt lectū ſuum ſabbato portaret: ad cultum dei ꝑtinebat: id ē adlaudem ꝟtutis diuine. falſo gͦ obijciebant iudeidicentes Iohā. ix. c. Non eſt hic hō a deo: quiſabbatū non cuſtodit. Sil̓r diſcipuli nō fecerūtcōtra legem cū ſpicas collegerūt in ſabbato. ꝙſic facere coegit illos neceſſitas. ꝓpterea iudeiſmurmurantibus rn̄dit xp̄s. An nō legiſtis qͥdfecerit Dauid qn̄ eſurijt ⁊ qͥ cum eo erat. Quōintrauit in domū dei ⁊ panes ꝓpoſitiōis comedit. licet in lege p̄ceptum fuiſſet ꝙ panes illosſacerdotes ſoli comederēt. Imminente tamenneceſſitate Dauid ſanctus p̄dictos panes ſinepeccato comedit. ſicut ptꝫ. j. Regū. xxj. ¶ Tertio iudei dicunt xp̄m fuiſſe rep̄henſibilem ꝓpt̓indignationē. Indignabat̉ em̄ ⁊ iraſcebat̉ vebiſqꝫ ⁊ factis moleſtabat phariſeos ac illorū ſequaces. Loquebat̉ illis ꝯtumelioſe ⁊ eiecit flagello ementes ⁊ vendentes de templo. Ira aūtopponit̉ manſuetudini. vt patꝫ ꝑ Ph̓m in. iiij.ethi. Et vt inquit Iacobus j. c. Ira em̄ viri iuſticiam dei non operat̉. Ex quo videt̉ ꝙ xp̄usnec iuſtus nec manſuetus fuit. ergo pctōr ⁊ culpabilis multuꝫ. Ad qd̓ reſpondemꝰ ẜm doctrinam theologorū ꝙ in xp̄o non fuit ira que eſtvitium: ſꝫ ira ꝑ zelum aratiōe imperata. Namvt dicit Ariſto. Non iraſci vbi ⁊ qn̄ oportet videtur inſipientis eſſe. Ira ergo que tranſgreditur ordinem rationis eſt cōtra iuſticiam ⁊ manſuetudinem. non ira que eſt ẜm rationis imperium. Locutus itaqꝫ eſt xp̄s contumelioſe phariſeis amore iuſticie ⁊ veritatis. Similit̓ ꝓpterzelum eiecit omēs ementes ⁊ vendentes de tēplo. in quo etiā ſuam diuinitatē declarauit Un̄Hiero. ſuꝑ Matth̓. ait. Inter omīa ſigna q̄ fec̄dn̄s hoc videt̉ eſſe mirabilius ꝙ vnus hō ⁊ illo temꝑe contemptibilis potuerit ad vnius flagelli ꝟbera tanta eijcere multitudinē. Igneuꝫenim quoddam ⁊ ſidereū radiabat ex ocul̓ eiu