qd̓ ꝓcedit ẜm ratiōꝫ ſimilitudinis nō cuiuſcūqꝫ. Nam ꝟmes qͥ generant̉ in aīalibꝰ nō habētrōeꝫ filiatōis. licet ſit ſimilitudo ẜm genꝰ. Sedrequirit̉ ad rationē talis generatiōis ꝙ ꝓcedatẜm rationē ſimilitudīs in natura eiuſdē ſpecieiSic hō ꝓcedit ab homīe ⁊ equus ab equo. Inviuentibus gͦ que de potētia in actum vite ꝓcebunt. ſicut ſunt hoīes ⁊ aīmalia generatio vtrāqꝫ generationē includit. Si aūt ſit aliqd̓ viuēscuius vita nō exeat depotētia in actum proceſſio ſi qua in tali inuenit̉ excludit oīno pͥmaꝫ rationē generationis. Sed pōt habere ratōeꝫ generatiōis que eſt ꝓpria viuentiū. Sic gͦ ꝓceſſioꝟbi in diuinis habet rationē generatiōis. ꝓcedit em̄ ꝑ modum intelligibilis actiōis q̄ eſt operatio vite ⁊ a pͥncipio coniūcto. ⁊ ẜm rationemſimilitudinis. qꝛ conceptio intellectus eſt ſimilitudo rei intellecte ⁊ in eadem natura. qꝛ ī deoidē eſt ītelligere ⁊ eſſe. Un̄ ꝓceſſio vbi in diuīsdr̄ generatio ⁊ ip̄m ꝓcedens dr̄ filius. Si autēaliquis quereret. quare ꝓceſſio ꝟbi ītelligibiin nobis nō dr̄ generatio ſicut in diuīs Rn̄det̉ꝙ intelligere in nobis nō eſt ipſa ſubſtantia ītellectus. vn̄ ꝟbum qd̓ ẜm intelligibileꝫ oꝑatioꝓcedit in nobis non eiuſdeꝫ nature eſt cū eo aꝓcedit. Id̓o non ꝓprie ⁊ cōplete cōpetit ibi rōgenerationis. Sed intelligere diuinū eſt ip̄a ſb̓ſtantia intelligentis. Quare v̓bū ꝓcedens procedit vt eiuſdē nature ſubſiſtēs. Et ꝓpter hocꝓprie dr̄ genitū ⁊ filius. Tertiū documentū ꝙin diuinis ſūt due ꝓceſſiones .ſ. ꝟbi ⁊ amoris.Nā ibi vt dictū eſt non ē ꝓceſſio niſi ẜm actiōꝫque non tendit in aliqd̓ extrinſecum. ſed manetin ipſo agente. hmōi aūt actio ī intellectuali naͣeſt actio intellectus ⁊ actio volūtatis. proceſſioaūt ꝟbi attendit̉ ẜm actionē intelligibilem. ẜmaūt oꝑationē volūtatis inuenit̉ ī nobis quedāalia ꝓceſſio .ſ. amoris ẜm quā amatū eſt ī amāte. ſicut per cōceptionē ꝟbi res dicta vel intellecta eſt ī ītelligente. Iſta aūt ꝓceſſio amoris ī diuinis non dr̄ generatio ſicut dicit Athanaſius.Spūs ſctūs a patre et filio non factus nec creatus nec genitus. Ratio eſt qꝛ hec eſt dr̄a int̓ intellectū ⁊ voluntateꝫ ꝙ intellectꝰ fit in actu ꝑ hͦꝙ res intellecta eſt in intellectu ẜm ſuaꝫ ſil̓itudinem. Voluntas aūt ſit in actu nō ꝑ hoc ꝙ aliſil̓itudo voliti ſit in volente ſꝫ ex hoc ꝙ volūtashꝫ quādaꝫ inclinationē in reꝫ volitam. Proceſſus gͦ qui attendit̉ ẜm actionē intellectꝰ ē ſcd̓mrōneꝫ ſil̓itudinis. Et id̓o pōt habere rōnē generationis qꝛ omne generās generat ſibi ſil̓e. ꝓceſſio aūt que attendit̉ ẜm actionē volūtatis noncōſiderat̉ ẜm rōeꝫ ſil̓itudinis ẜꝫ magis ẜm rationem mouentis ⁊ impellentis in aliquid. Et iōqd̓ ꝓcedit in diuinis ꝑ modum amoris nō procedit vt genituꝫ vel vt filius ſed magis ꝓceditvt ſpūs quo noīe quedā vitalis motio ⁊ impulſio d̓ſignat̉. ꝓut aliquis ex amore dr̄ moueri vl̓impelli ad aliqͥd faciēdū. ¶ Scd̓m dubiū eratvtrū pr̄ poſſit dici principiū filij. Ad hoc dicitAuguſti. in. iiij. de. trini. Pater ē pͥncipiū totiꝰdeitatis. Sctūs ꝟo Tho. j. ꝑte. q. xxxiij. dicitꝘ hoc nomen principium nihil aliud ſignificat qͣꝫ illud a quo aliquid procedit. omne enima quo aliquid ꝓcedit quocūqꝫ mō dicimus eēpͥncipiū. Cū ergo pr̄ ſit a quo ꝓcedit alius ſeqͥtur ꝙ pr̄ ſit pͥncipiū. Sꝫ ꝯͣ hoc triplicit̓ obijcit̉.Primo qꝛ pͥncipiū ⁊ cauſa idem ſunt ẜm ph̓m.Sed nō dicimꝰ pr̄eꝫ eſſe cām filij ne īcurramuserrorē Arrij. qui dixit filiū ꝓcedere a pr̄e ſicuteffectus a cā. ideoqꝫ eſſe pͥma eius creaturā. Etſpm̄ſctūꝫ ꝓcedere ſicut creaturaꝫ vtriuſqꝫ. Etẜm hoc neqꝫ filiꝰ neqꝫ ſpūſſctūs eſſet verus deus qd̓ eſt ꝯͣ veritatē ⁊ fidem. ergo ſicut nō dicīꝰpatrem eſſe cauſaꝫ filij ita neqꝫ pͥncipiuꝫ. Scd̓oobijcit̉. qꝛ pͥncipium dicit̉ reſpectu pͥncipiati.ergo filius eſſet pͥncipiatus ⁊ ꝑ ꝯſequēs creatꝰqd̓ eſt falſiſſimū. Tertio obijcit̉. qꝛ hoc nomenpͥncipiū a prioritate ſumit̉. Sed vt inquit Athanaſius. In hac trinitate nihil prius aut poſterius nihil maius aut minus. ergo pater non dꝫdici pͥncipiū filij. Ad pͥmā obiectionē rn̄det ſanctus Tho. ꝙ Greci vtūt̉ indifferent̓ in diuinisnoīe cauſe vinoīe pͥncipij. Sed latini doctoresnō vtūt̉ noīe cāe ſꝫ ſolū noīe pͥncipij. Rō eſt qꝛpͥncipiū eſt cōmunius qͣꝫ cauſa. pͥmus em̄ terminus vel etīā pͥma ꝑs rei dr̄ pͥncipiū ſed nō cauſahoc nomē. gͦ cauſa vid̓r importare diuerſitatēſubſtantie ⁊ dependentiaꝫ alicuiꝰ ab altero qd̓non importat nomē pͥncipij. In oībus em̄ cauſe generibus ſemꝑ inuenit̉ diſtantia int̓ cauſaꝫ⁊ illud cuiꝰ eſt cauſa ẜm aliquā ꝑfectioneꝫ autvirtutem. Sed noīe pͥncipij vtimur in his quenullā hmōi differētiā hn̄t ſed ſolū ẜm quēdamordinē. Sicut cū dicimus punctū eſſe pͥncipiūlinee. Vel etiā cū dicimus pͥmaꝫ ꝑt em̄ linee eēpͥncipiū linee. Ad ſcd̓aꝫ obiectōꝫ dicit p̄fatꝰ doctor. Ꝙ apd̓ grecos inuenit̉ de filio vel ſpūſctodici ꝙ pͥncipient̉. Sed hoc non eſt ī vſu latinorum qꝛ licet attribuamus pr̄i aliquid auctoritatis rōne pͥncipij. nihil tn̄ ad ſubiectionē vel minorationē quocūqꝫ mō ꝑtinēs attribuimꝰ filiovl̓ ſpūiſancto vt vitetur omnis erroris occaſioAd tertiā obiectionē rn̄demꝰ. ꝙ licet hͦ nomenpͥncipiū qͣꝫtum ad illud a quo imponit̉ ad ſignificandū videat̉ a prioritate ſumptū. non tn̄ ſignificat prioritatē ſed originē ¶ Tertiū dubiuꝫerat vtrū filius in diuinis ſit alius a patre. ⁊ arguūt quidam ꝙ non. naꝫ ẜm grāmaticos. Aliꝰeſt relatiuū diuerſitatis ſubſtātie. ſi ergo filius