Uenerat em̄ nos dirigere ⁊ docere qd̓ facere n̄potuiſſet ſi fuiſſet ignorans. Un̄ Anſel̓ li. Curdeus hō inquit. Quō illi crederēt hoīes ſi illuꝫſcirent neſcientē. Igit̉ vt dicūt omēs theologiſacri in. iij. di. xiiij. Anima xp̄i ab inſtanti creationis luſtrata fuit ſplendore ſcīe. Scd̓m auteꝫAlexandrū de ales in. iij. ſumme. In criſto fuit multiplex modus ſciendi. Primꝰ ẜm naturādiuinā. ⁊ ibi ſcīa ideꝫ eſt qd̓ idip̄m. Et iſte modus fuit in filio dei ab eterno. Scd̓s modus eſtẜm gr̄am vnioniſ. qͥ modus differt ab omī alioſciente incōmunicabil̓ cuicunqꝫ alteri creatureTertius ẜm gr̄am comp̄henſionis in quo cōicant angeli beati ⁊ aīe ſancte. Quartus ẜm naturam integrā aīe ẜm quem habuit Adā ſcīamin ſtatu innocētie. Quītus ẜm penalē naturaaſſumptaꝫ. Sextus eſt q̄dam gr̄a data xp̄o adcognoſcendū res ẜm naturā ⁊ ꝓgreſſum tꝑis.Quantū ad pͥmū modū ſciendi ſil̓r ſe habꝫ xp̄san̄ incarnationē ⁊ poſt. Quantū ad ſcd̓m habuit cognitionē oīm eorū q̄ ꝑtinebāt ad myſterium incarnatiōis paſſionis ⁊ redemptionisQuantū ad tertiū habuit cognitionē oīm eoꝝq̄ ꝑtinebant ad ſuam gl̓am et ſuorū ⁊ eorū qͥ ordinant̉ ad illā. Quantū ad quartū modū habuit noti ciam eorū que cogͦuit Adam in ſtatuinnocentie. Quantū ꝟo ad quintū didicit diuerſas penalitates ꝑ exꝑientiam in affectiua:qͣs tn̄ cognouit ẜm aliū modum .ſ. ẜm gr̄am cognitionis que data eſt ſibi ꝑ gr̄aꝫ vnionis. Secūdus modus cognitiōis eſt ad cognoſcēdumꝑ exꝑientiam non vt pͥor qͥ fiat affectiue: ſed cōgnitiue ex ſenſibus. Cōtra iſta opponūt ſe pleriqꝫ tenentes ꝙ in xp̄o nō fuit alia ſciētia p̄ter diuinā. qꝛ ſi ꝑ illam cognoſcebat oīa. ſuꝑfluū fuiſſet ꝙ eſſet in eo alia ſcīa. Tn̄ hi ſic aſſerētes dānantur in. vj. ſynodo Epheſina. Et ꝓpterea dicit ſanctus Tho. in. iij. ꝑte. q. ix. ꝙ filiꝰ dei humanam naturā integrā aſſumpſit non ſolū corpus: ſꝫ aīam. Et ideo oportuit ꝙ haberet ſcientiam creatā ꝓpter aīe ꝑfectionem. Aīa em̄ ẜmſe ꝯſiderata eſt in potentia ad intelligibilia cognoſcenda. qꝛ eſt ſicut tabula raſa. ⁊ tn̄ poſſibile eſt in ea ſcribi ꝓpter intellectū poſſibilem inquo eſt oīa fieri. vt dicit̉ in. iij. de aīa. Qd̓ autēeſt in potentia eſt imꝑfectum niſi reducatur adactu. Nō aūt fuit ꝯueniēs ꝙ filius dei hūananaturā imꝑfectā aſſumeret: ſꝫ ꝑfectā. vtpote qͣmediate totū humanū genꝰ ad ꝑfectū erat reducendū. Et ideo oportuit ꝙ aīa xp̄i eſſet ꝑfectaꝑ aliquā ſcīam q̄ eſſet ꝓprie ꝑfectio eius. Alioqͥn eſſet imꝑfectior aīabus alioꝝ hoīm. Ꝙ aūtxp̄s cognouit oīa ꝑ ſcīam diuinā illud fuit operatiōe increata q̄ eſt ip̄a dei eſſentia. Dei em̄ intelligere eſt ſua ſb̓a. vt ꝓbat Ariſto. xij. meta.Unde hmōi actus nō potuit eſſe aīe xp̄i: cū ſitalterius nature. Si gͦ nō fuiſſet in aīma xp̄i aliaſcīa p̄ter diuinā nihil cogͦuiſſet. ⁊ ita fruſtra fuiſſet aſſumpta aīa hūana. cū omīs res ſit ꝓpterſuā oꝑatōeꝫ. Propter p̄dicta dubitat̉ an aīmaxp̄i comp̄hendat diuinā eſſentiā. Et poſſet argui ꝙ ſic. Primo qꝛ Iſid̓. dicit. Trinitas ſibiſoli nota eſt ⁊ homini aſſumpto. Igit̉ hō aſſūptus cōmunicat cū ſancta trinitate in illa noticia ſui que ſancte trinitati ꝓpria eſt. Huiuſmōiaūt eſt noticia comp̄henſionis. gͦ aīa xp̄i cōprehendit diuinā eſſentiā. Scd̓o magis eſt vniredeo ẜm eſſe ꝑſonale qͣꝫ ẜm viſionem. Sed ſicutdicit Bamaſcenus in. iij. ii. Tota diuinitas invnitate ꝑſonarum eſt vnita humane in chriſtomulto gͦ magis tota natura diuina videtur adanimā xp̄i. Et ita videtur ꝙ aīma xp̄i comprehendat diuinā eſſentiam. Tertio illud qd̓ conuenit filio dei ꝑ naturā conuenit filio hoīs pegram. vt Augꝰ. dicit in. j. de tri. Sed comphēdere diuinā eſſentiā ꝯuenit filio dei ꝑ naturā. gͦfilio hoīs ꝑ gr̄am. Rn̄det ſanctus Cho. iij. ꝑte. q. x. Ꝙ ſic facta eſt vnio naturaꝝ in perſonaxp̄i ꝙ tn̄ ꝓpͥetas vtriuſqꝫ nature incōfuſa permanſit. ita .ſ. ꝙ increatū manſerit increatum. ⁊creatū māſit infra limites creature. ſic̄ Damaſ.dicit lib̓. ij. Eſt aūt impoſſibile ꝙ aliqͣ creaturacōp̄hendat diuinā eſſentiam. vt dicimꝰ in ẜmone de gaudio beatorū. eo ꝙ infinitū nō comprehendit̉ a finito. Nam vt Augꝰ. dicit li. lxxxiij.q. Qd̓ aliqͥs comp̄hendit finitū eſt ſibi. Sꝫ eſſentia diuina nō eſt finita in comꝑatiōe ad aīaꝫxp̄i cū in infinitū eā excedit. igit̉ aīa xp̄i non cōp̄hendit diuinā eſſentiā. Ad pͥmū aūt obiectuꝫd̓r ꝙ hō aſſumptus cōicat diuine trinitati ī ſuicognitione nō ratione comp̄henſionis: ſꝫ rōnecuiuſdam excellentiſſime cognitionis pre ceteris creaturis. Ad ſecundū ꝟo reſpondetur. Ꝙnec etiā in vnione: q̄ eſt ẜm eſſe ꝑſonale naturahumana comp̄hendit dei ꝟbum ſiue naturamdiuinā: que qͣꝫuis tota vnita fuerit humane nature in vna ꝑſona filij: non tn̄ fuit tota ꝟtus diuinitatis ab humana natura qͣſi circūſcpͥta. vtdic̄ Augꝰ. in epl̓a ad Voluſianū. Ad tertiū ꝟodicimꝰ ꝙ v̓bum illud Auguſtini eſt intelligendum de gr̄a vnionis ẜm quā oīa q̄ dicunt̉ de filio dei ẜm diuinā naturā d̓r de filio hoīs ꝓpteridemptitatē ſuppoſiti. Et ẜm hoc vere pōt diciꝙ filius hoīs eſt comp̄hēſor diuine eſſentie nōqͥdem ẜm aīaꝫ: ſꝫ ẜm diuinā naturā ꝑ queꝫ mōdum pōt dici ꝙ filiꝰ homīs eſt creator. hͨ Tho.Licꝫ itaqꝫ aīa illa nō cōp̄hēdat diuinā eſſētiā.tn̄ nullā habuit igͦrantiā. Quare nos nō errāp̄clariſſimū ducē ſequētes qͥ Ioh̓. viij. c. dixit.Ego ſum lux md̓i qͥ ſequit̉ me nō ambulat ī te-