hypoſtaſis hūane nature in actu abſqꝫ aliquaſui mutatōe vl̓ innouatiōe facta eſt hypoſtaſisip̄ius ſola mutatiōe facta ex ꝑte aſſumpte nature. Hinc Leo papa in ẜmone ait. In vtraqꝫ eiꝰnatura idem eſt dei filiꝰ. nr̄a ſuſcipiens ⁊ ꝓprianō amittens. in hoīe hoīem renouās in ſe incōmutabil̓ ꝑ ſeuerans. Deitas em̄ q̄ illi cuꝫ patrecōmunis eſt nullū detrimentū oīpotentie ſb̓ijt.nec dei formā ẜui forma violauit. qꝛ ſumma etſempiterna eſſentia q̄ ſe ad hūani generis inclinauit ſalutē. Nos qͥdem in ſuā gl̓am tranſtulitſꝫ qd̓ erat eſſe nō deſijt. Scd̓o oſtendit̉ poſſibilitas incarnatiōis rōe excedentie. vt em̄ inqͥt Hilarius. Plura pōt deus facere qͣꝫ intellectꝰ intelligere. Sed hō pōt rōnabilit̓ dicere ⁊ intelligere deū incarnatū. Tum ꝓpter ſue potētie ſapientie ⁊ bonitatis eminentē manifeſtatōneꝫ q̄facta eſt in humani generis aſſumptiōe. Tumppter operū diuinorū excellentē ꝯſummatōeꝫq̄ facta eſt cū vltimū ꝯiunctum eſt pͥmo. Tumꝓpter peccati ſatiſfactionē. ¶ Tertio oſtendit̉poſſibilitas incarnatiōis rōne inconuenientie.Nam eorū eſt facil̓ vnio q̄ ad inuicem ſimilitidinem hn̄t. Sꝫ hō creatus eſt ad imagineꝫ ⁊ ſimilitudinem dei. gͦ ſibi vniri potuit hūana natura in vnitateꝫ ꝑſone. Sed ex iſta rōe tria poſſet qͥs q̄rere. An humana natura ſit magꝭ aſſūptibil̓ a filio dei qͣꝫ q̄libet alia natura. Et poſſꝫaliqͥs arguendo ꝓbare ꝙ nō. maxime ex duobꝰPrimo qꝛ Augꝰ. in epl̓a ad Voluſianū īquit.In rebꝰ mirabilit̓ factis tota ratio facti eſt potentia facientis. Sꝫ potētia dei facientis incarnationē q̄ eſt opus maxime mirabile nō limitatur ad vnā naturā cū potentia dei ſit infinita. gͦnatura humana non eſt magis aſſumptibilis adeo qͣꝫ aliqͣ alia creatura. Scd̓o ſimilitudo ē ratio faciens ad incarnatiōis ꝯgruitatē. ſꝫ ī natura angelica inuenit̉ exp̄ſſior ſimilitudo dei qͣꝫhumana. vt dicit Gregꝰ. xxxvij. li. moral̓. et inomel̓. de centū ouibus. gͦ natura angelica magerat vnibil̓ qͣꝫ humana. Ad hͦ plene intelligēdūdicit Tho. in. iij. ꝑte. q. iiij. Ꝙ aliqͥd aſſumptibile dicit̉ qͣſi aptum ſumi a diuina ꝑſona q̄ quidem aptitudo nō pōt intelligi ẜm potentiā paſſiuam naturalem q̄ nō ſe extēdit ad illud quodtranſcēdit vnio ꝑſonalis creature ad deū. Un̄relinquit̉ ꝙ aſſumptibile dicat̉ aliqͥd ẜm ꝯgrientiā ad vnionē p̄dictā q̄ attendit̉ ẜm duo ī humana natura .ſ. ẜm eius dignitatē ⁊ ẜm eius neceſſitatē. Scd̓m dignitateꝫ qꝛ humana naturainqͣꝫtum eſt rōalis ⁊ intellectual̓ nata eſt attingere aliqualit̓ ip̄m v̓bū ꝑ ſuam oꝑatōꝫ cognoſcendo ⁊ amando ip̄m. Scd̓m neceſſitatē auteꝫqꝛ indigebat reꝑatione cuꝫ ſubiaceret originalipeccato. Hec duo aūt ſoli hūane nature conueniūt. nam creature irrōali deeſt dignitas. angelice ꝟo neceſſitas. Cū gͦ dicimus ꝙ creatura irrational̓ nō eſt aſſumptibil̓. nō ita dicimꝰ ꝙ ſb̓trahamus aliqͥd diuīe potentie: ſꝫ ad oſtendendū ꝯditiōꝫ creature q̄ ad hͦ aptitudinē non hꝫ.de angelo ꝟo iam dictū eſt ꝙ non erat in eo neceſſitas ꝓpt̓ peccati angelici irremiſſibilitateꝫ.¶ Ꝙ quinqꝫ rationibꝰ p̄cipuis fuit neceſſariū ex ꝑte hoīs xp̄m incaruari.¶ ¶ Capitulū. II.Ecundū myſteriū conſiderandū de incarnatōe xp̄d̓r neceſſitatis. Ubi querit̉ an fuitneceſſariū xp̄m incarnari: Et ad hͦ dicit ſanctꝰTho. iij. ꝑte. q. j. ꝙ neceſſitas iſta refert̉ ad hominē ꝑ xp̄m incarnatū redimendū. Et ẜm hocneceſſariū d̓r duplicit̓. Uno mō ſine quo nō poteſt qͥs cōſequi finē. vt cibus neceſſariꝰ eſt ad vite ſuſtentationē. Alio mō ꝑ qd̓ meliꝰ ꝑueniturin finē. vt equus eſt neceſſariꝰ etiā homī ſano:vt melius iter ꝑficiat. Nō fuit neceſſariuꝫ pͥmomō xp̄m incarnari. qꝛ deꝰ cuius ſapīe nō eſt numerus. nec eſt finis potētie ⁊ ꝟtutis eiꝰ. potuiſſet ſua volūtate ⁊ autoritate hoī lapſo ſuccurrere. Fuit tn̄ ſcd̓o mō neceſſariū. qꝛ ꝑ xp̄m īcarnatū hō melius pōt in finem ſuū ꝑuenire. Et hͦmultiplici ratione.Prima dicitur fidei roboratio.Scd̓a ſpei ſb̓leuatio. Tertia caritatꝭ īflāmatio.Quarta vite exēplatio. Quīta hoīs īſtructio.¶ Prima rō d̓r fidei roboratio. magis qͥdeꝫ roborat̉ hō in fide: ex eo ꝙ ip̄i deo incarnato loquenti de myſterijs inuiſibilibꝰ credit. UndeAugꝰ. li. ix. de ciui. dei. Vt hō inqͥt fidētiꝰ ambularet ad veritatē ip̄a veritas dei filiꝰ hoīe aſſumpto ꝯſtituit atqꝫ fundauit fidē. ¶ Notādūhic ꝓpt̓ illud v̓bū hoīe aſſumpto ꝙ Epheſinaſinodus dicit ꝙ ꝑſona nō aſſumpſit hoīeꝫ. Exquo ſan. tho. iij. ꝑte. q. viij. ait. ꝙ locutōes doctorū qͥ dicūt xp̄m aſſumpſiſſe hoīeꝫ nō ſunt extēdēde tanqͣꝫ ꝓpͥe: ſꝫ pie ſunt exponēde. vt dicamus hoīeꝫ aſſumptū. qꝛ eiꝰ natura eſt aſſūpta.Et qꝛ aſſumptio termīata eſt ad hͦ ꝙ filiꝰ dei ſithō. ¶ Scd̓a rō qͣre meliꝰ hō ſaluat̉ ꝑ xp̄m īcarnatū d̓r ſpei ſb̓leuatio. Subleuat̉ qͥppe ſpēs nr̄avt futurā btītudinē expectemꝰ dū xp̄s in ſua īcarnatōe nob̓ oſtēdit qͣꝫta eſt erga nos dilectiodei pr̄is. Hīc Augꝰ. lib̓. xiij. de tri. inqͥt. Nihiltā neceſſariū fuit ad erigendū ſpem nr̄am qͣꝫ vtdemōſtraret̉ nob̓ qͣꝫtū diligeret nos deꝰ. Quidꝟo huiꝰ rei iſto iudicio manifeſtiꝰ qͣꝫ ꝙ dei filinr̄e nature dignatꝰ eſt inire ꝯſortiuꝫ. ¶ Tertiarō d̓r caritatis inflāmatio. Quis naͣ tam durꝰ:tam inhumanꝰ tā ferreꝰ ſit qͥ deū nō diligat. atantū ſe diligi ꝯſpicit vt non niſi amore dignet