Druckschrift 
Sermones de laudibus sanctorum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Ertiū myſteriūdeclarandū de incarnatōe xp̄i dicit̉tꝑalitatis Et in inueſtiganduꝫ eſtAn xp̄s incarnatꝰ ſit in medio tꝑis. Et qͥdā arbitrant̉ ſic ꝓpter ꝟba Abacūc ꝓphete dicētis. c. iij. Gn̄e audiui auditionem tuā timui.Dn̄e opus tuū in medio annorū viuifica illudIn medio annorū notū facies. iratus fuerꝭmiſcd̓ie recordaberis. Que ꝟba vt d̓r in argumento in Abacuc intelligunt̉ de xp̄o. Ex qͥbid videt̉ affirmari deus factꝰ eſt ī mediotꝑis. At alij ꝯͣrium ſentiūt tenentes xp̄s invltimis tꝑibus viſibilit̓ deus mundo apparuit. Nam Augꝰ. ſuꝑ. iiij. c. Ioh̓. inquit dexp̄o. Iter ip̄ius eſt caro nob̓ aſſumpta. Quiem̄ vbiqꝫ eſt quo it: niſi qꝛ ad nos veniret ſiformam viſibil̓ carnis aſſumeret. Ideo fatigatus erit ab itinere. Quid eſt aliud qͣꝫ fatigatus in carne. Quare hora ſexta. qꝛ etate ſeculi ſexta. Cōputa tanqꝫ vnā horā. Unam etateab Adā vſqꝫ ad Noe. Scd̓am a Noe vſqꝫ adAbraam. Tertiaꝫ ab Abraam vſqꝫ ad DauidQuartā a Dauid vſqꝫ ad tranſmigrationeꝫ babylonis. Quintā vſqꝫ ad baptiſmū IohannisSextā vſqꝫ ad conſummationē ſeculi. hec ille.Cōſtat aūt ſexta etas in qua xp̄s venit ēin medio tꝑis cuꝫ ſit vltīa. magnā reſtat inpplexitas. quā ammouendā puto ne in dubionimus in ꝯtemptū cadat ſcripturarū ſanctaꝝEt ꝓpterea dicere poſſumus mediuꝫ ſumit̉duplicit̓ .ſ. ſtricte punctalit̓ eo tꝑe qd̓ eqͣlit̓diſtat ab extremis .ſ. pͥncipio fine tꝑis. Et accipit̉ large eo .ſ. qd̓ eſt inter illa extrema verba. itaqꝫ Abacūc medium tꝑis deſignāt. Hoc ſcd̓o ſi ſtricte vellemus intelligere tūc nobis eſſet certitudinalit̓ cognita hora iudicij qd̓in fine tempoꝝ ꝯſummatione ſeculi fiet cōtraid qd̓ ſaluator nr̄ dixit Mar. xiij. Et Matth̓.xxiiij. c. De die aūt illa hora nēo ſcit. Ob qd̓Augꝰ. li. xviij. de ci. dei dicit. Fruſtra annoſremanēt huic ſeculo cōputare ac diffinire conamur. eſſe nr̄m ex ore veritatꝭ audiuimꝰ.Sufficiat igit̉ nob̓ agnoſcere incarnatus eſtxp̄s inter pͥncipiū finem tꝑis qd̓ eſt mediumvalde latū aūt in extremitatibus in pͥncipioſcꝫ in fine. De ānis ꝟo fluxerunt a pͥncipiomūdi vſqꝫ ad incarnatōeꝫ xp̄i varia ē opinio. ẜm Bedā fuerūt anni qͥnqꝫ milia centū nonagintanouē. Alij ꝟo cōputāt ānos tria milianongētos ſexagīta. tn̄ ꝓpt̓ cuiqͣꝫ duꝝ videri dꝫ. difficillimū credā pūcta licere poſſeẜuari mēoriā annoꝝ in rebꝰ geſtis. Debemusltaqꝫ nos curioſitate depoſita redēptori nr̄ogras qͣs poſſumꝰ dicere. qꝛ non expectamꝰ amplius in carnē ventuꝝ iam veīt viaꝫ rec̄oībꝰ vt facile ſaluari poſſumꝰ. aꝑuitqꝫ ianuamregni celoꝝ ad qd̓ nos ip̄e ꝑducat viuit regnat in ſecula ſeculorū. Sermo quartus in quo tractat̉ deincarnatiōe dn̄i nr̄i Ieſu xp̄i a cuiusexplicita fide nullꝰ excludit̉.N hoc apparuitcharitas dei in nob̓: qm̄ filiū ſuū vniIIIIgenitū miſit deꝰ in mundū vt viuamus Verba ſunt Ioh̓. pͥme ſue cano. c. iiijRefugit quorūdam animꝰ deuꝫ incarnatū audire blaſphemiā arbitrant̉ qd̓ nos ad laudeꝫcreatoris nr̄i accedere ꝯfitemur. Tūc qͥdē illuꝫbn̄dicimꝰ ſtabili fide credimus euꝫ nobishoīem factū. Vt aūt ꝯfundāt̉ increduli mēsbonoꝝ in ip̄a veritate letet̉ in ẜmōe de incarnatiōe Ieſu xp̄i bn̄dicti ꝟba faciemꝰ. de locutus eſt Ioh̓. in ꝟbis ī themate poſitis vbi triamyſteria occurrūt ꝯſideranda. Primū dicitur poſſibilitatis. Secundū neceſſitatis. Tertiū credulitatꝭ Qualiter fuit poſſibile deum carnēaſſumere.Ca. j.Rimum vſteriūconſiderandū d̓r poſſibilitatis in quooſtendemus deū incarnari fuit poſſibile. Et ẜm Tho. iij. ꝑte. q. j. triplici ratōe. Primo ratione omīpotentie. Scd̓o rōe excedētie Tertio rōe ꝯueniētie Prīo oſtēdit̉ impoſſibilitas incarnationisrōe oīpotentie. Nam deus ſit omīpotēs pōt illud qd̓ nec ꝯͣdictionem includit nec aliquēdefectum in deo ponit. iuxta v̓bū angeli ad virginem beatiſſimā Lu. j. dicentis. Non erit impoſſibile apud deū verbū. Sꝫ deū hūanamnaturaꝫ aſſumere nec ꝯͣdictionem includit. necaliquē defectū in deo ponit. qd̓ patꝫ. qꝛ diuinanatura vniri hūane in vnitatē ꝑſone ē alid̓qͣꝫ diuinā ꝑſonā ab eterno fuit hypoſtaſis reſpectu diuīe nature in tꝑe. hoc aūt dicit aliquā imꝑfectionē: ſꝫ potiꝰ dignitatē nobilitatēSicut em̄ deꝰ ſit bonus ab eterno in nullo fitderogatio bonitati ſue eſt bonitatis creature in tꝑe. qͣꝫuis bonitas creata lōge ſit inferior bonitate increata. Sic cum ꝑſona filij dei ſithypoſtaſis intelligibil̓ intellectual̓ ſpūalisincreata ab eterno. in nullo derogat ei ſi fit hypoſtaſis rōnalis nature create in tꝑe. Et quemadmodū deus de non creante fit creans in actuabſqꝫ aliqͣ ſui mutatōe: ſꝫ ſolū facta mutatiōe exꝑte nature create. Sic ꝑſona filij dei non erat