cendi hoīem. Reſpondet̉ ꝙ ille qͣrtus moduseducendi hoīem non eſt de ꝑfectiōe vniuerſi: ſꝫſupra ꝑfectionē. Id̓o Hiere. xxxj. c. dicit. Nouum fecit dn̄s ſuꝑ terram femina circūdabit vrum Ex quo non ſequit̉: ꝙ ſi qō ſtetiſſet ꝙ tamodus ꝓducendi homine eſſet. nec ex hoc ſeqͥtur ꝙ vniuerſum ſua ꝑfectione careret. Sicutetiam nō pōt argui imꝑfectio vniuerſi quantūad ſuſcitationē mortui quam deus non feciſſetſi hō ꝑſtitiſſet. Poſſet etiā dici ꝙ de illo mō ꝓductionis non poteſt argui veritas incarnationis. qꝛ deus poſſet ꝓducere hoīem de muliereabſqꝫ viro qui tn̄ non eſſet deus. Ad aliud ꝟoqd̓ ſequebat̉ in p̄fata rōe ꝙ incarnatio facit adꝑfectionem homīs qͣꝫtum ad illud qd̓ reſpicitgr̄am. exquo xp̄s eſt caput eccl̓e ẜm humananaturā. Reſpondet̉ ꝙ duplex eſt ꝓpͥetas captis. Una que attendit̉ ẜm conformitatē ad mēbra. Alia que attendit̉ ẜm gratuitam donoruꝫinfluentiā. Ratione pͥme ꝓprietatis xp̄s eſt caput eccleſie inqͣꝫtum hō. Ratiōe ꝟo ſecūde caput eſt inquantū deus. Et hac ratione pͥncipaliter tenet rationem capitis. Ideo eſto ꝙ incarnatus non eſſet adhuc eccleſia capite non careret. qꝛ ſicut eccleſia angelorū habet caput deū.ita eccleſia hominū. quare nō ſequit̉ ꝙ corpuseccleſie eſſet acephalū. qͣꝫuis nō haberet caputẜm omnē ꝓprietatem. De illo ꝟo ꝙ dicituroincarnatio facit ad ꝑfectionem hoīs qͣꝫtum adgl̓am. Reſpondet̉ ꝙ illa nō eſt ratio precipuaincarnationis: ſed annexa principali. ꝓ eo ꝙ ſinūqͣꝫ deus incarnatus eſſet. hō glorificatōe corporis ſui ⁊ viſione dei ꝑfecte ⁊ totaliter beatꝰeſſet. Uiſio em̄ xp̄i corporalis ſpectat nō ad eꝰſentialeꝫ completionē beatitudinis: ſꝫ ad quoddam accidentale gaudium. Nam gl̓a corꝑis etſenſuū exteriorū erit ꝑ redundantiā delectationis venientis ab anima ex viſione dei. vt dicitAugꝰ. in epl̓a ad Dioſcorū. Vnde multū derogare videt̉ ſummo bono qui dicit ip̄m nō ſufficere abſqꝫ bono creato ſibi adiūcto ad homīeꝫꝑfecte beatificandū. ¶ Secūda ratio ſoluitur.qꝛ illa idoneitas ⁊ congruitas data hūane nature ad incarnationem attendit̉ ex parte reꝑarabilitatis homīs pͥncipaliter. qͣꝫuis ratione dignitatis ⁊ aliarū conditionū aliquo modo attēdatur. Ideo ſicut hō non fuiſſet reparatus ſinō cecidiſſet qͣꝫuis eſſet reparabilis ſic deitati:nō eſſet vnitus qͣꝫuis eſſet vnibilis. Nec tamēfruſtra fuiſſet illa potentia. qꝛ multe ſunt potentie ⁊ idoneitates que ad actum nō reducuntur.⁊ tamen fruſtra nō ſunt. qꝛ dignitati ⁊ nobilitati nature atteſtant̉. Nec dicit̉ potentia fruſtraſi non reducit̉ ad actum. ſed tunc fruſtra eſt cūad actum non reducit̉. ⁊ tn̄ ad actum exigit eāreduci tempus ⁊ locus. ¶ Secūda ratio friuola cenſetur ex eo ꝙ deus ſufficienter manifeſtauit ſuam potentiā ſapientiā ⁊ bonitatē ꝑ opuscreationis rerū diſtinctionis ⁊ ornatꝰ. licꝫ iſtāmanifeſtauerit in opere incarnationis dum ꝓpter hominis lapſum decuit xp̄m carnem aſſumere. ¶ Quarta adhuc ratio inficit̉. quia licetꝑ xp̄m incarnatum ſit exaltata humana natura. non tamen ſequit̉ ꝙ homo ex hoc reporteſcōmodum de malicia ſua: qꝛ incarnatio nō fuitex malicia homīs: ſed ex ſumma benignitate etſapientia dei. Quia em̄ ſapientia dei vincit maliciam. Hinc eſt ꝙ non patitur eſſe malum aliquod de quo nō eliceat bonum ⁊ etiam maiuſbonuꝫ. Alioqͥn non ꝑfecte maliciam vinceret.Propterea contra ꝑ̄uaricationem Ade qui totum genusⁱ humanū interfecit ſtatuit rectitudinem ſecūdi Ade: qui ꝓ toto genere hūano poſſet ſatiſfacere. Et cuius obedientia multo plusſibi placeret qͣꝫ inobediētia Ade potuit ſibi diplicere. Quare filium dei incarnari nō fecit noſtra malicia: ſed dei charitas nimia ⁊ miſcd̓ia.¶ Quinta ratio nihil concludit. quoniā nō eodem modo ſe habent meritum vite eterne et ſatiſfactio ꝓ offenſa. Nam ad meritum vite ſufficit complacentia ex parte merentis. ad hāc autem complacentiam ſufficit diuina gratia. Etquia gratiam diuinam poterat homo habereꝯ miſſionem ſpūſſancti ⁊ filij in mente abſqꝫ filij miſſione in carnem. Hinc eſt ꝙ ad ꝑfectionēmeriti vite eterne non oportuit incarnationeminteruenire. Ad ſatiſfaciendum aūt non ſolumrequirit̉ ꝙ ſatiſfactio placeat: ſed ꝙ damnū recompenſare valeat. ⁊ honorem deo ſublatuꝫ reſtituat. Et ideo non tanta fuit neceſſitas incarnationis opter neceſſitatem merendi ſicut propter neceſſitatem ſatiſfaciendi. Et ꝙ iſtd̓ ſit verum patet in angelis quorū natura non eſt vnita verbo. ⁊ tamen meruerūt vitam eternā. Inſuꝑ eſto ꝙ tante difficultatis ſit mereri vitameternam ſicut ſatiſfacere ꝓ offenſa. nō tn̄ oportet ꝙ ꝓpter hoc neceſſaria ſit incarnatio chriſtiꝓ eo ꝙ ſpūſſanctus ip̄e qͥ ꝑ charitatem mouetaīam dignam eam facit gloria ſempiterna. Sꝫad ſatiſfaciendū neceſſaria eſt incarnatio. qͥa vtaiūt oēs theologi. Cōgruentiſſimus modus ſatiſfaciendi fuit ꝑ mortē ⁊ paſſionē xp̄i. ſicut cōgruentiſſimus ē ad merendū ꝑ charitatē ⁊ dilectionem. ¶ Sexta ratio ad hͦ nō pōt militare.qꝛ mr̄imoniū duplicē hꝫ ſignificatōꝫ. ſignificatem̄ ꝯiunctionē dei ad eccl̓am ẜm charitatē. Etſignificat etiā ꝯiūctionē naturaꝝ in ꝑſone vnitate. dictāqꝫ ſignificatiōꝫ hꝫ ẜm ſtatū nature lapſe. pͥmā ꝟo habuiſſet ſi ſtetiſſꝫ hō. Et ideo nōeſſet falſum ſignū. ſicut em̄ mr̄imoniū nūc eſt in