tum ſignū vocat̉ ꝓuidentia. Ille vtiqꝫ bonuseſt filiꝰ qui patri ꝓuidet in ſuis neceſſitatibus.Sic qͥcunqꝫ deo ſubuenire ſollicitus eſt: filiuseius credi pōt. Et licet deus nullo indigeat: qͥfeliciſſimus ac beatiſſimꝰ eſt: tn̄ ſibi aſcribit qͥcqͥd ꝓ illius amore ꝓximis nr̄is tribuit̉. IdeoMat. xv. c. dicit̉. Quod vni ex minimis meiſfeciſtis. O qͣꝫ exiguus eſt numerus filiorū deiquandoqͥdem a rariſſimis audit̉ minus diligitur ⁊ p̄ceptis eius a paucis obtemꝑat̉: cunctaqꝫ ad religionem ſpectantia deturpata ſunt: etpenitus diſſipata ac ꝓximis ꝓ dei amore ſuccurrere vix aliqͥs curat. O ſeculū tetrū ⁊ ſordidum quo hoīes a deo patrę totalit̓ ſe auerterūt⁊ ſequunt̉ concupiſcētias ſuas: nihil ampliusſperātes de promiſſa hereditate celeſtis regni.Ꝙ deus benedictus nūcupat̉ dn̄s qd̓eſt nomen honoris: de ip̄o dicit̉. qꝛ illius imperio cuncta ſubiacent. Ca. IIErtium nomenquo deꝰ nominat̉ a nobis eſt nomēhonoris: illud eſt dn̄s. ſic in tota ſcriptura ſepius nominat̉. Unde Gen̄. c. ij. dicit̉.Dixit dn̄s deus: Non eſt bonum hoīeꝫ eſſe ſolum. Et in. iij. c. Vocauit dn̄s deus Adaꝫ. Etca. x. Reſpexit dn̄s ad Abel ⁊ ad mūera eius.Et. vj. ca. Corrupta eſt terra coram domīo Etvij. ca. Dixit dn̄s ad eum. Ingredere tu ⁊ omnis domus tua in arcam. Et. viij. ca. Recordatus autem dn̄s Noe. Et. xij. ca. Dixit dominad Abraam. Egredere de terra tua Et xv. caApparuit ei dominꝰ in cōualle mābre. Et. xxj.ca. Uiſitauit dn̄s Saram. Et. xxij. ca. Angeldomī de celo clamauit. Et. xxxix. ca. Fuit autēdominꝰ cum Ioſeph. Et Exodi. iij. ca. Dixitdn̄s ad Moyſen. Et ſic incipit ca. viij. ix. x. x⁊ .xij. Capitulū ꝟo. xiij. habet Locutꝰ eſt dn̄sad Moyſen. Et ſimilit̓ ſcribit̉. xiiij .xv .xx. xxxj. xxxiij. et. xl. ca. Et Leuit̓. iiij. vj. viij. xj. xij.xiij. xiiij. xv. xvj. xvij. xviij. xix. xx. xxij. xxiij.xxiiij xxv. et vlti. c. Et idem Numeri. j. ij. iiij.v. vj. viij. ix. x. xv. xix. xxxj. et. xxxiij. c. Et itafrequenter repetit̉ hoc nomen dn̄s tam in veteri qͣꝫ nouo teſtamento. Quare aūt ſic vocetur:aſſignari poſſunt tres ratiōes.¶ Prima dicit̉ ſubiectionis.¶ Secunda immutationis.¶ Tertia anihilationis.¶ Prima ratio quare dn̄s nuncupat̉ dicit̉ ſb̓iectionis. qꝛ omnia que in mundo ſunt: ſiue incelo ſiue in trrea: maxima ⁊ minima: ab ip̄o ſūteiuſqꝫ ꝓuidentie ⁊ gubernationi ſubdunt̉. hocfides vera firmiter tenet: hoc omnis doctrīa ſa-na teſtatur. Vnde Sap̄. xiiij. c. dicit̉. Tu aūtpater: ſapientia tua gubernas omnia. Et Heſtxiij. c. Dn̄s deus rex omnipotens in ditiōe tuacuncta ſunt poſita: ⁊ non eſt qui poſſit reſiſterevolūtati tue. Et Boetius in li. de conſo. inqͥt.O qui ꝑpetua mundum ratione gub̓nas. EtAugꝰ. li. v. de ciui. dei. Deus non ſolum celuꝫ⁊ terram: nec ſolum angelū ⁊ hominem: ſed necexigui ⁊ contemptibilis animantis viſcera: necquis pennulam: nec herbe floſculū: nec arborisfolium: ſiue ſuarū partium cōuenientia dereliquit. Et Cicero in li. de natura deorum. Quisem̄ non timeat omnia ꝓuidentem ⁊ cogitantem⁊ animaduertentē: ⁊ omnia ad ſe ꝑtinere putātem curioſum ⁊ plenum negocij domī. Cum tamen hanc ꝓuidentiam ſummi dei nōnulli tripliciter errauerūt. ¶ Primi fuerūt qͥdam antiquiphiloſophi qui dixerunt omīa fortuitu agi. vtDemocritus ⁊ Epicurus. de qͥbus loquit̉ Lactantius li. pͥmo diuinarū inſtitutionū. Quoꝝpoſitio ẜm Tho. pͥma ꝑte. q. ciij. impoſſibilisoſtendit̉ ex duobus. Primo qͥdem ex eo ꝙ apparet in ip̄is rebus. Uidemus enim in rebꝰ naturalibus ꝓuenire quod melius eſt: aut ſemꝑ:aut in pluribus: quod non contingeret niſi peraliquam ꝓuidentiam res naturales dirigerentur ad finem boni: quod eſt gubernare. Un̄ ipſe ordo certus rerū maxime demonſtrat mundigubernationē. Sicut ſi quis intraret domū bene ordinatā: ex ip̄a domus ordinatione: ordīationis rationem ꝑpenderet. Et hoc eſt qd̓ Lactantius vbi ſupra elegātiſſime retulit. Nemoinquit eſt tam rudis: tam ferꝰ moribꝰ: qͥ nō oculos ſuos in celū tollēs: tametſi neſciat cuius ꝓuidētia dei regat̉ hͦ oē qd̓ cernit̉: nō aliquaꝫ tr̄eſſe intelligat ex ip̄aꝝ reꝝ magnitudīe. pulchritudīe. vtilitate. tꝑatiōe. Nec fieri poſſe: quin idqd̓ mirabili rōe ꝯſtat ꝯſilio aliqͦ maiore ſit īſtructuꝫ. Scd̓o apparet illa poſitio impoſſibil̓ ex cōſideratōe diuīe bonitatis ꝑ quā res in eſſe ꝓducte ſunt. Cū em̄ optimi ſit: optīa ꝓducere nō cōuenit ſūme bonitati diuīe ꝙ res ꝓductas ad ꝑfectū nō ꝑducat. vltīa aūt ꝑfectio vniuſcuiuſqꝫeſt in ꝯſecutōe finis. Iō ad diuinā bonitatē ꝑtinet vt ſicut ꝓduxit res in eſſe: etiā eas ad finemꝑducat. ¶ Scd̓i qͥ errauerūt circa dei ꝓuidentiā fuerūt aliqͥ aſſerentes deū ita gub̓nare mundū ꝙ tn̄ nec rōnal̓ creatura: nec aīalia bruta illius ꝓuidētie ſubdunt̉. Nō creatura rōnal̓: qͥaſeip̄aꝫ gub̓nare pōt: cū habeat dn̄iuꝫ ſui actus⁊ ꝑ ſe agat. Nō aīalia bruta. qꝛ apl̓s. j. ad Cor.ix. dicit. Deo nō eſt cura de bobꝰ ¶ His rn̄detTho. vbi sͣ. ꝙ creatura rōnal̓ gub̓nat ſeip̄aꝫ ꝑintellectū ⁊ volūtatē qͦꝝ vtrūqꝫ īdiget regl̓ari⁊ ꝑfici ab ītellectu ⁊ voluntate dei. Et iō ſupra