Fo.CCCXXII

nimus. Prepoſitū monaſterij diligite vt patrem. timete vt dn̄m. audite vt magiſtꝝ. credite vt ſalubre qͥcquid ip̄e vob̓ dixerit. Modo dico ꝙ iſtis debemus obedire ẜm ꝙ exigit ordo vel auctoritas Secūdo in patreintelligit̉ antiquitas. ⁊ ex hoc intelligit̉ debilitas. Senes em̄ debilitant̉. Et qui patreꝫhonorat ratiōe antiquitatis ⁊ debilitatꝭ. honorat omnē hominē qui indiget adiutoriovel qui caret ſenſu vl̓ fortitudine. vel infeſtatur ab alio. Propter hoc debemꝰ aliū iuuare ꝑ documēta vel ſuſtentamēta ⁊ ꝑ patrocinia. Et ad hoc ſpecialiter ſunt p̄lati. Si homo caret ſenſu. debēt ipſum iuuare ꝑ documenta. Si caret fortitudine. debēt ip̄m iuuare ꝑ ſuſtentamēta. Si infeſtatur ab alio.debēt ip̄m adiuuare ꝑ patrocinia Tertioin patre intelligit̉ ratio amicabilitatis. Et īhoc intelligimus ꝙ ratione originis amabilis ⁊ amandus eſt om̄is homo. ⁊ tenet̉ quilibet homo aliū honorare. Unde apoſtolusHonore inuicē p̄uenientes. Et iteꝝ. Reddite omnibꝰ debita. cui honorē. honorē. Nemini quicqͣꝫ debeatis niſi vt inuicē diligatꝭ Debet homo aliū diligere bene volēdo cuilibꝫquantū ad affectū. quantū ad effectū. ⁊ qͣntuad ſignum. Habet aūt iſta dilectio ordinemQuia debemꝰ diligere ẜm rōnem ꝓximitatis. ẜm rationē ſimilitudinis. ⁊ ẜm rationeꝫobligatiōis. Primo dico debemꝰ diligere ẜm rationē ꝓximitatis. Et ẜm hoc maiorem amorē debemꝰ domeſticis qͣꝫ extraneiſ⁊ amicis plus qͣꝫ inimicis. Secundo habet dilectio ordinē ẜm rōem ſimilitudinis.quia aliquibꝰ debemꝰ ratione ſimilitudinismaiorē dilectiōem qͣꝫ alijs. Sic tenemur ratione ſimilitudinis in forma ſpecifica diligere hominē. ẜm ſimilitudinē ratione ꝯueniētie in fide debemꝰ plus diligere chriſtianuꝫqͣꝫ iudeū vel gentilē. ⁊ ẜm ratōem ſimilitudinis in ꝓfeſſione maxime debemꝰ diligere. ſicut religioſus fratrē ſuū. ⁊ vnus canonicusꝯcanonicū ſuū. Tertio ratiōe obligatōisdebemus diligere ⁊ tenemur obedire Et ſicaliquibꝰ plus tenemur qͣꝫ alijs. Teneor em̄aliū diligere ⁊ eū honorare rōe p̄cepti tm̄. teneor plus ratiōe p̄cepti ⁊ beneficij. ⁊ teneormaxime ratiōe p̄cepti beneficij ⁊ p̄miſſi. id eſtillum de quo eſt mihi p̄ceptū. ⁊ recepi beneficium ⁊ feci ꝓmiſſum debeo plus diligere ⁊honorare. Patet modo ꝙ in verbis iſtꝭ Honora ⁊c̄. tangit̉ p̄ceptū. Et quō ſecūdo red-

ditur ꝓmiſſum ibi. Ut ſis longeuꝰ ⁊c̄. Deinde dictū eſt quō intelligunt̉ ẜm intelligētiālitteralē. ⁊ quomō ẜm ſpūalem. Et vt meliuſteneatis in mente dicā vobis duo exemplaUnū bonū de illo qui matrē honorauit Etaliud malū ⁊ crudele de illo qui patrem nonhonorauit. Dicā primū de bono. Fuit quidam magiſter magnꝰ ⁊ famoſus pariſius. ⁊a multis notus ⁊ dilectus. Hoc audiēs mater ſua pauꝑcula. cogitauit ire ad filiū ſuumAccepit baculū ⁊ in tunicella de burello venit pariſius. ⁊ queſiuit a quibuſdā dominabus ꝓ tali magiſtro. Dixerunt illi matrone.Quid vultis eius. Reſpōdit. Ego ſum mater ſua Tunc ille matrone duxerūt eā in domum ſuā ⁊ refocillauerūt eam. Poſtea cogitauerunt ꝙ ille bonꝰ homo verecundareturſi videret eā in tali ſtatu. ⁊ induerūt ip̄am bene. ⁊ dederūt ei mantellū ⁊ iuerūt ſecum admagiſtrū. Tunc illa dixit. Ego ſum mr̄ tuaReſpondit magiſter. Uere ego non credo.quia mater mea eſt pauꝑcula ⁊ cōſueuit habere ſolū tunicellā de burello. Et cum nullo modo vellet acqͥeſcere verbis eius. reduxerunt eā in domū ſuā. ⁊ reddiderūt ei tunicellam eiꝰ ⁊ baculū. Tunc illa acceſſit ad filium ſuū in cōgregatione multoꝝ. Et cuꝫ videret matrē ſuā in tali habitu venienteꝫ. depoſuit caputiū ſuū ⁊ amplexatus eſt eā et dixit. Modo ſcio ꝙ eſtis mater mater. Hocfuit diuulgatū ꝑ villā ⁊ reputatū eſt ei ꝓ magno bono. Et poſtea factus eſt epiſcopꝰ pariſienſis. Aliud exemplū dicā malū de eoqui nō honorauit patrē ſuū. ⁊ vidi illū qͥ nouit illū cui hoc accidit. Fuit quidā hō pauper qui ꝑ induſtriā ſuā multa bona acquiſierat. ⁊ habebat vnicū filium. Et videntes qͥdam nobiles. fecerūt ꝙ cōtraxit filius cū filia cuiuſdā nobilis. Et tūc illa que fuit pulcra ⁊ nobilis incepit abominari pr̄em. ⁊ fec̄tantū cū marito ſuo ꝙ odio habuit patremſuū ⁊ ꝙ pater nō habebat quid comedere niſi fabas malas. ⁊ ſemꝑ in cōuiuio expellebatur a domo Quadā die fuit famelicus ⁊ venit ad domū filij ⁊ petijt cibū. ⁊ date ſunt eifabe male. ⁊ expulſus eſt a domo. Tunc illadixit marito ſuo. Modo poſſumus comedere in pace. Uade ad arcā ⁊ accipe caponēcoctum. Et cū aperuit arcā. mutatus eſt capo in bufonē Qui ſubito ſaliens ad faciē eiꝰponebat duos pedes ad mētum ⁊ duos adfrontē. ⁊ operuit totā faciē eius. Et non fuitAaa 2