Amatorium

iuſticia totꝰ. id eſt. anīa ⁊ corꝑe eterne beatꝰeſſet. ita ſi ꝑſeuerat in iniuſticia. totꝰ ſimilit̓miſer ſit. Ꝙ de hūana natura ꝑficiet deus qd̓ incepit Exhis em̄ facile eſt cognoſcere. qm̄ aūt hoc de hūana ꝑficiet deꝰ natura qd̓ incepit. aut inuanū fecit tā ſublimemnaturā ad tantū bonū. Aut ſi nihil p̄cioſiꝰcognoſcit̉ deus feciſſe qͣꝫ rōnalē creaturaꝫad gaudendū de ſe. valde alienuꝫ eſt ab eovt vllaꝫ rōnalē creaturā penitꝰ perire ſinatNeceſſe eſt gͦ vt de hūana natura. qd̓ incepit ꝑficiat. Hoc aūt fieri ſic̄ dixi nequit. niſiꝑ integrā pctī ſatiſfactionē. quā nullus peccator facere pōt. Si ꝟo intelligis neceſſe fuiſſe. vt deus ꝑficeret qd̓ incepit. forte cogitas dicēs. quā gr̄am debeo ꝓ eo ꝙ fecit meꝓpter ſe. aut quo imputabo meā ſalutē eiusgr̄e. ſi me ſaluat neceſſitate De duplici neceſſitate. Sed attēde ꝙ eſt neceſſitas q̄ benefaciendi gr̄am aufert aut minuit. ⁊ eſt neceſſitas. qua maior bn̄ficio gr̄a debet̉. Cuꝫem̄ aliqͥs ea neceſſitate cui ſubiacet. inuituſbenefacit. aut nulla aut minor illi gr̄a debetur. Cū vero ip̄e ſponte neceſſitati bn̄faciendi ſubdit. neqꝫ inuitꝰ eā ſuſtinet. tūc vtiqꝫmaiorē beneficij gr̄am meret̉. Nō em̄ hec ēdicēda neceſſitas. ſed gr̄a. qꝛ nullo cogenteillā ſuſcepit aut ſeruat. ſꝫ gratꝭ. Quare multo magis ſi deꝰ facit bonū homini qd̓ incepit. licet nō deceat eū a bono incepto deficere. totū gr̄e debemꝰ imputare. qꝛ hoc ꝓpternos. nō ꝓpter ſe nullius egens incepit. Nōem̄ illū latuit qͥd homo facturꝰ erat. cū illūfecit. Et tn̄ bonitate ſua illū curādo ſponteſe vt ꝑficeret inceptū bonum qͣi obligauit.Deniqꝫ deꝰ nō facit neceſſitate. qꝛ nullo modo cogit̉ aūt ꝓhibet̉ facere aliqͥd Et cū dicimus deū aliqͥd facere qͣi ex neceſſitate. vitādi īhoneſtatē (quā vtiqꝫ nō timeret) potiusintelligendū eſt qꝛ hͦ facit neceſſitate ſeruāde honeſtatis. Que ſcꝫ neceſſitas nō eſt aliud qͣꝫ īmutabilitas honeſtatꝭ eius. quā a ſeip̄o ⁊ nō ab alio habꝫ. idcirco improprie dicit̉ neceſſitas. Ꝙ ſatiſfacere nō poſſit prohomīe niſi deꝰ hō. Dico tn̄ ꝙ neceſſe ē vtbonitas dei ꝓpter īmutabilitatē ſuā ꝑficiatde homīe qd̓ incepit. qͣꝫuis totū ſit gr̄a bonum qd̓ facit. Hoc aūt fieri nequit. niſi ſit qͥſoluat ꝓ pctō homīs aliqͥd maius qͣꝫ omneqd̓ ꝓpter deū eſt. Illū quoqꝫ qͥ de ſuo poterit deo dare aliqͥd qd̓ ſuperet omne qd̓ ſubd̓o ē. maiorē eſſe neceſſe eſt qͣꝫ ome qd̓ non

eſt deꝰ. Nihil aūt eſt ſuꝑ om̄e qd̓ deꝰ nō eſt.niſi deus. Nō ergo pōt hanc ſatiſfactioneꝫfacere. niſi deꝰ. Sed nec facere illā debꝫ niſi homo. Si gͦ ſicut ꝯſtat neceſſe eſt vt d̓ hominibꝰ ꝑficiat̉ illa ſuꝑna ciuitas. neqꝫ hͦ eſſevalet. niſi fiat ſupͣdicta ſatiſfactio. quā neqꝫpōt facere niſi deꝰ. nec debet niſi homo. neceſſe eſt vt faciat eam deꝰ homo. Ꝙ neceſſe ſit eundē ip̄m eſſe ꝑfectū deū ⁊ ꝑfectuꝫhoīem. Inueſtigandū nūc eſt quō eē poſſit deꝰ homo. Diuīa em̄ natura ⁊ humananō pn̄t in inuicē mutari vt diuīa fiat humana. aut humana diuīa. nec ita miſceri vt q̄dam tercia ſit ex duabus. que nec diuina ſitomīno ne humana. Deniqꝫ ſi fieri poſſet vtaltera in alterā cōuerteret̉. aut eſſet tm̄ deꝰ⁊ nō homo. aut ſolū homo ⁊ nō deus. Autſi miſcerent̉ ita vt fieret ex duabꝰ corruptisquedā tercia (quēadmodū ex duobꝰ indiuiduis anīalibꝰ diuerſaꝝ ſpecieꝝ. maſculo etfemina naſcit̉ terciū. qd̓ nec pr̄is integrumneqꝫ mr̄is ẜuat naturā. ſed ex vtraqꝫ terciāmixtā) nō hō eſſet nec deꝰ. Nō igit̉ pōt fierihō deꝰ quē querimꝰ ex diuīa ⁊ hūana natura aut ꝯuerſione alteriꝰ in alterā. ⁊ corruptiua cōmixtione nature vtriuſqꝫ in terciā. qͥahoc fieri iſte due nature nequeūt. aut ſi fierivalerent. nihil ad hͦ qd̓ q̄rimꝰ valerent. Siaūt ita qͦlibet mō ꝯiūgi debēt he due ītegrenature. vt tn̄ aliꝰ ſit deꝰ aliꝰ hō. ⁊ nō ideꝫ ſitdeus qͥ ⁊ hō. impoſſibile ē vt ambo faciantqd̓ fieri neceſſe ē. Nā deꝰ nō faciet qd̓ nō debebit. ⁊ hō nō faciet. qꝛ nō poterit Ut ergohoc faciat deꝰ hō. neceſſe ē eundē ip̄m eē ꝑfectū deū ⁊ ꝑfectū hoīem. qͥ hāc ſatiſfactionē facturꝰ ē. qm̄ eā facere nō pōt niſi verꝰ deus. nec dꝫ niſi verus hō. Qm̄ gͦ ẜuata integritate vtriuſqꝫ nature. neceſſe eſt inuenirideū hoīem. nec minꝰ ē neceſſe has duas naturas ītegras ꝯuenire in vnā ꝑſonā. quēadmodū corpꝰ ⁊ aīa rōnal̓ ꝯueniūt in vnū hominē. qm̄ neqͥt alit̓ fieri vt ideꝫ ip̄e ſit ꝑfectꝰdeꝰ ⁊ ꝑfectꝰ hō. Ꝙ ex genere ade ⁊ deꝟgine femīa deū oporteat aſſumere hoīem.Reſtat nūc q̄rere vnde ⁊ quō aſſumet deushūanā naturā. Aut em̄ aſſumet eā de adaꝫ.aut faciet nouū hoīem. quēadmodū adā fecit de nullo alio hoīe. Sꝫ ſi nouū hoīeꝫ fac̄nō ex ade genere. nō ꝑtīebit ad hūanū genꝰniſi qd̓ natū ē de adā Quare n̄ debebit ſatiſfacere ꝓ eo. qꝛ nō erit de eo. Sic̄ em̄ rectuꝫeſt vt ꝓ culpa omnis homo ſatiſfaciat. ita