FO.CCCX

ro talis debet eſſe. vt ſicut fortꝭ ac ptāte immortalis. ꝯſenſit facile diabolo vt peccaretvnde iuſte incurrit penā mortalitatꝭ. ita infirmꝰ ⁊ mortalis. qͣlē ip̄e ſe fecit. ꝑ mortꝭ difficultatē vincat diabolū vt nullo mō peccetqd̓ facere nō pōt qͣꝫdiu ex vulnere pͥmi pctīcōcipit̉ ⁊ naſcit̉ ī pctō. Adhuc accipe vnūſine qͦ nō recōciliat̉ homo. nec minꝰ impoſſibile. Quid abſtulit hō deo cū vinci ſe ꝑmiſit a diabolo. Nōne abſtulit deo quicqͥd dehūana natura facere ꝓpoſuerat. Intēde induſtriā ⁊ iuſticiā. ⁊ iudica ẜm illud vtruꝫ adequalitatē pctī hō ſatiſfaciat deo. niſi idip̄ꝫqd̓ ꝑmittendo ſe vinci a diabolo. deo abſtulit. diabolū vincēdo reſtituat. vt quēadmodū ꝑ hoc ꝙ eſt victꝰ. rapuit diabolus qd̓ d̓ierat. ⁊ deus ꝑdidit. ita ꝑ hͦ ꝙ vincat. ꝑdat diabolus ⁊ deꝰ recuꝑet. Nullatenꝰ gͦ debꝫ autpōt acciꝑe hō a deo qd̓ deꝰ illi creare ꝓpoſuit. Si tn̄ reddit deo totū qd̓ illi abſtulit. vtſic̄ ꝑ illū deꝰ ꝑdidit. ita ꝑ illū recuꝑet. Qd̓ n̄alit̓ fieri valet. niſi vt quēadmodū ꝑ victuꝫtota hūana natura corrupta ⁊ qͣi fermētataeſt pctō. cū qͦ nullū deꝰ aſſumit ad ꝑficiēdaꝫillā ciuitatē celeſtē. ita vt ꝑ vincentē iuſtificent̉ tot homīes qͦt illum numeꝝ cōpleturierūt. ad quē cōplendū factꝰ eſt hō. Et hͦ facere nullatenꝰ p̄t pctōr hō. qꝛ pctōr pctōrē iuſtificare neqͥt. Nihil gͦ iuſtius. nihil īpoſſibilius. Attende adhuc. Si hō d̓r̄ iniuſtꝰ qͥhomini nō reddit qd̓ debet. multo magꝭ iniuſtꝰ eſt qͥ d̓o qd̓ debet nō reddit. Qd̓ ſi redre nō p̄t. quō iniuſtꝰ eſt. Audi. Ꝙ īpontia hoīs nō excuſat eū. Forſitā ſi nuleſt in illo cā impotētie. aliqͣtinus excuſariSed ſi in ip̄a impotētia culpa ē. ſic̄ nō leuigat pctm̄ ita nō excuſat nō reddentē debitū. Nā ſi qͥs iniūgat opus aliqd̓ ẜuo ſuo.⁊ p̄cipiat illi ne ſe deijciat in foueā quaꝫ illidemonſtrat vnde nullatenus exire poſſit. ⁊ẜuus ille ꝯtēnens mādatū ⁊ monitionē domini ſui. ſponte in mōſtratā ſe mittat foueāvt nullatenꝰ poſſit opꝰ iniūctū facere. putaſaliqͣtinꝰ illi impotentiā illā ad excuſatiovalere. cur opus iniūctū nō faciat. Non.Immo dupl̓r peccauit. Quia ⁊ qd̓ iuſſus ēfacere. nō fecit. ⁊ qd̓ p̄ceptū eſt vt nō faceret.fecit. Ita hō qui ſe ſponte ill̓o debito qd̓ ſoluere nō p̄t. ⁊ ſua culpa deiecit ſe in hanc impotentia. vt nec illud poſſit ſoluere qd̓ debeat. ante pctm̄. id ē. ne peccaret. nec hoc qd̓debet. quia peccauit. inexcuſabilis eſt. Ip̄a

nanqꝫ impotētia culpa eſt. qꝛ nō debet eamhr̄e. īmo debet eā non hr̄e. Nā ſicut culpa ē.nō hr̄e qd̓ hr̄e debet. ita culpa eſt. hr̄e qd̓ debet nō hr̄e. Sicut igit̉ culpa eſt homī nonhr̄e ptātem illā qua accepit. vt poſſet cauere pctm̄. ſic culpa eſt illi habere impotentiāqua nec iuſticiam tenere. ⁊ pctm̄ cauere. necqd̓ ꝓ pctō debet reddere p̄t. Sponte nāqꝫfecit vnde ꝑdidit illā ptātē. ⁊ deuenit in hacimpotētiā. Illud em̄ ē nō hr̄e ptātē quā debet hr̄e. ⁊ hr̄e impotētiā quā debet non hr̄eQuapropt̉ impotētia reddēdi deo qd̓ debet. q̄ facit vt nō reddat. nō excuſat hoīeꝫ ſinō reddit. qm̄ effectū pctī nō excuſat pctm̄qd̓ facit. Iniuſtꝰ ē gͦ hō qͥ nō reddit deo qd̓debet. ⁊ īiuſtꝰ ē qꝛ reddere neqͥt. Et nullꝰ īiuſtus admittet̉ ad btītudinē. qm̄ quēadmodū btītudo ē ſufficiētia in qͣ nll̓a eſt indigētia. ſic nulli ꝯuenit niſi in qͦ ita pura ē iuſticia. vt nulla ſit īiuſticia. Cum igit̉ videaspctōrē hoīem hͦ debere deo ꝓ pctō qd̓ l̓ reddere neqͥt. ⁊ niſi reddiderit ſaluari neqͥt. inſtruēdus es ne forte deſperes. qͣlit̓ deꝰ miſericordia ſaluet hoīem. cū pctm̄ nō dimittat illi niſi reddiderit ꝓpt̓ qd̓ illud debet.Ꝙ hō factꝰ fuit iuſtꝰ vt btūs eēt. Rōnalēnaturā a d̓o factā eē iuſtā vt illo fruēdo btāeēt. dubitari nō dꝫ. Iō nāqꝫ rōnal̓ eſt. vt diſcernat int̓ iuſtū ⁊ iniuſtū. int̓ bonū ⁊ malū.⁊ int̓ magꝭ bonū ⁊ minꝰ bonū. Sil̓i rōne ꝓbat̉ ꝙ ad hͦ accepit ptātē diſcernēdi. vt odiſſet ⁊ vitaret malū. ac amaret ⁊ eligeret bonūatqꝫ maiꝰ bonum magꝭ amaret vl̓ eligeret.Sed nō ꝯuenit vt deꝰ ptātē tantaꝫ fruſtradederit. Ad hͦ itaqꝫ fctām eē rōnalē creaturā certū ē. vt ſūmū bonū ſuꝑ oīa amaret eteligeret. n̄ ꝓpt̓ aliud ſꝫ ꝓpt̓ ip̄m. Si eī ꝓpt̓ aliud. nō ip̄m ſꝫ aliud amat. Vt igit̉ fruſtra n̄ſit rōnal̓. ſil̓ ad hͦ rōnal̓ ⁊ iuſta facta ē. Quaꝓpter rōnal̓ nat̉a iuſta facta eſt. vt ſūmo bono .i. deo fruēdo bt̄ā eēt. Hō gͦ qͥ rōnal̓ creatura ē factꝰ ē iuſtꝰ ad hͦ. vt deo fruēdo beatꝰeēt. Ꝙ hō nō moreret̉ ſi n̄ peccaſſet Qd̓aūt factꝰ ſit talis vt ncc̄itate nō moreret̉. hīcfacile ꝓbat̉. qꝛ ſapīe ⁊ iuſticie dei repugnat.vt cogeret mortē pati ſine culpa quē iuſtuꝫad btītudinē fec̄. Seqͥt̉ gͦ. Qꝛ ſi nūqͣꝫ peccaſſet. nūqͣꝫ moreret̉. Un̄ aꝑte qn̄qꝫ fut̉a reſurrectio mortuoꝝ ꝓbat̉. Quippe ſi hō ꝑfctē reſtaurādꝰ ē. talis dꝫ reſtitui qͣlis futurꝰ eratſi nō peccaſſet. Nihil gͦ iuſtius aut ꝯuenientius intelligit̉. qͣꝫ vt ſicut hō ſi ꝑſeueraſſet inYY 4