Reditationes uite chriſti
illā hr̄e difforme. nec tn̄ ad ꝑfectū affaueriꝫꝑueniſſe decorꝭ. Quippe q̄ adhuc ſollicita ē⁊ turbata erga pl̓ima. ⁊ nō p̄t t̓renoꝝ actuūvel tenui puluere nō reſꝑgi. Quē tā cito facileqꝫ detergeret vl̓ in hora ſancte dormitiōiscaſta intētio ⁊ bone ꝯſciētie interrogatio indeū. Igit̉ ſolū inqͥrere deū ꝓpter ip̄m ſolumhͦ plane eſt vtrāqꝫ bipartite intētionis faciēhr̄e pulcerrimā. atqꝫ id ꝓximū ac ſpāle ſponſe cui merito ſingulari p̄rogatiua audire cōueniat. pulcre ſunt gene tue ſic̄ turturꝭ. Idēin epl̓a ad frēs de mōte dei. Solitudo ⁊ recluſio noīa miſerie ſunt. Cella aūt nequaqͣꝫdebet eſſe rec luſio neceſſitatꝭ. ſꝫ domiciliuꝫpacis. hoſtiū clauſum nō latebre ſꝫ ſecretuꝫCū qͦ em̄ deꝰ eſt. nunqͣꝫ minꝰ eſt ſolꝰ qͣꝫ cū ſolus eſt. Tūc em̄ fruit̉ gaudio ſuo. tūc ip̄e ſuus eſt ad fruendū deo in ſe ⁊ ſe in deo. Tūcin luce veritatꝭ in ſereno mūdi cordis vltropatet ſibi pura ꝯſcīa. ⁊ libere ſe infundit affecta de deo memoria. ⁊ vel illumīat̉ intellectus ⁊ bono ſuo fruit̉ affectꝰ. vl̓ libere ſeip̄ꝫdeflet hūane fragilitatꝭ defectꝰ ꝓpter hoc ẜꝫformā ꝓpoſiti vr̄i habitātes in celis. poſtqͣꝫ īcellis excluſo a vob̓ toto ſeculo. totos vos īcluſiſtis cū deo. Idē in eadē epl̓a. Ociū nōeſt vacare deo. imo negociū negocioꝝ Hucuſqꝫ Bern̄. His auctoritatibꝰ videt̉ ꝙ vita ꝯtēplatiua p̄ferat̉ actiue. ⁊ etiaꝫ alias auctoritateſ habuiſti ī hͦ tractatu. q̄ ad hoc ip̄ꝫfaciūt. ⁊ etiā ſupra ſub capl̓o quō dn̄s fugitqn̄ turbe voluerūt eū facere regē. ex ẜmonexxxij. Can̄. Que aūt ſit maiorꝭ meriti deꝰ nōuit Crederē tn̄ ꝙ qͥ maiori amore fert̉ magꝭmeret̉. ſꝫ in ꝯtēplatiua videt̉ qͥs magꝭ afficiad amorē. ⁊ valde magnū eſt ſpeculari deūfrui deo. ꝯuerſari cū deo. ⁊ eiꝰ cognoſcere voluntatē q̄ ad ꝯtēplatiuū ſpectāt. Hec em̄ eſtdeguſtatio mercedis patrie qͣꝫuis imꝑfecte⁊ raro. Et hͦ vidēt̉ tenere ſancti .ſ. ꝙ ꝯtēplatiua ſit maiorꝭ meriti qͣꝫ actiua. Sꝫ qͥcqͥd ſit.dn̄s vult de vtriſqꝫ. ⁊ ſic̄ multa in vno corꝑemēbra nō eundē actū hn̄t. ita nos multos īeccl̓ia multꝭ modis dn̄o ẜuire oportꝫ. et nōoībꝰ idē ſpūs dat̉. ſꝫ alij dat̉ ẜmo ſapiētie ⁊c̄Unuſqͥſqꝫ igit̉ in ea vocatōe in qͣ vocatꝰ eſtmaneat. ⁊ qͥ aptꝰ eſt ꝯtēplatōi moret̉ in ea. qͥꝟo mīſterio ꝓximoꝝ exerceat ſe in ip̄o. Naꝫ⁊ dn̄s ſic̄ hic dixit de maria. ꝙ optimā ꝑtemelegit. ita cū petro ſuas oues recōmendauitſub ſui amoris examīe tribꝰ ei vicibꝰ hͦ imp̄ſſit. Et hͦ ſenſu pōt intelligi qd̓ Bern̄. ſcribit
ẜmone. iij. in aſſumptiōe dn̄e dicēs. Suſcipiat martha dū̄m in domū cui nimirū credita diſpēſatio eſt domꝰ. Suſcipiant cetericoadiutores eiꝰ ſinguli ꝓ qͣlitate miniſterijexcipiāt xp̄m. ſeruiāt xp̄o. mīſtrēt ei ī mēbriſuis. Ille infirmis fratribꝰ. ille pauꝑibꝰ. illein ſuſcipiēdis hoſpitibꝰ ⁊ ꝑegrinis. qͥbus itaſolicitis circa frequēs mīſteriū. Uideat meria qͣꝫtū ad dn̄m vacet ⁊ videat qm̄ ſuauis ēdn̄s. Hucuſqꝫ Bern̄. Tu igit̉ qꝛ ſtatꝰ tuꝰ illud exigit. ꝯtemplatiuā totis viribꝰ aſſumep̄miſſa actiua moris. ꝑ quā ꝑuenit̉ ad ip̄amEt gaude ⁊ gr̄as age dn̄o ih̓u qͥ ad hāc te ꝑtem vocauit quā optimā eſſe dixit.Extribꝰ cauſis ꝯtemplator reducit ſe adactiuā. Itē de eo ꝙ fides ſine oꝑbꝰ mortuaCapitulum. lix.Uamuis aūt pluries ſupra tactū ſitꝙ ꝯtemplator ſoli deo vacare debetac cetera omittere. hoc ſcias generaliter eſſe veꝝ. ſꝫ nō ſemꝑ. Nā tribꝰ ex cauſisa iocūda ꝯtemplatiōe ſe ad tempꝰ ſeparat etſe recipit in actiuā. Una cauſa eſt ꝓpter lucꝝanimaꝝ vt habuiſti ſupra quō ꝯtemplatiuap̄cedit ſecundā ꝑtē actiue. ex ẜmonibꝰ. xviij.⁊. lxij. Can̄. Dicit etiā idē Bern̄. ſic. lxj. Can̄.Surge amica mea ⁊ ſpōſa mea ⁊ veni. Cōmendat ſpōſus multā dilectionē ſuā iterardo amoris voces. Nā iteratio. affectiōis expreſſio eſt. Et ꝙ rurſū ad laborē vinearū dilectā ſollicitat. oſtēdit qͣꝫ ſit de animaꝝ ſalute ſolicitꝰ. Nā vineas aīmas eſſe iā audiſtisSpōſam tn̄ nunqͣꝫ vt memī in toto hͦ opere adhuc nomīani. niſi modo cū ad vineasitur cū vino charitatis appropinquat̉. Hucuſqꝫ Bern̄. Sciēs gͦ ſponſa voluntatē ſpōſi zelātis animaꝝ ſalutē. exit ad tempꝰ videlicet cū eſt neceſſariū ad ip̄am oꝑandā. ⁊ poſtea redit ad ip̄am ꝯtēplatiōꝫ. Alia cā intermittende cōtemplatiōis eſt ratione officij īminentis. Nā cū prelatus ſubditorū neceſſitatibꝰ intēdere habet. omittit tūc ꝯtemplationē. De quo idē Bernardus de ſeip̄o loquens ad monachos ſuos qͥ qn̄qꝫ nimiuminfeſtabāt euꝫ. ſic dicit. lxij. Can̄. Rara ſatismihi ad feriandū a ſuꝑueniētibꝰ ꝯcedit̉ hora. ſuꝑſedeo ne magis impatiētie exempluꝫvidear dare infirmis. puſilli em̄ domini ſūtin eum credētes. nō patiar vt ex me ſcandalum patiātur. nō vtor hac poteſtate. magisautē ip̄i me vtantur vt libet. tantum vt ſalui fiant. parcent mihi ſi nō pepercerint. ⁊ in