Fo.CCXRVI

inquit in principio vigiliaꝝ tuaꝝ. et effundeſicut aquā cor tuū ante cōſpectu dn̄i dei tuiꝘ ſecure de nocte aſcēdit oratio. ſolo arbitro deo ſanctoqꝫ angelo qͥ illaꝫ ſuꝑno altariit p̄ſentandā. Ꝙ grata ⁊ lucida. verecūlorata rubore. qͣꝫ ſerena ⁊ placida. nulnterim turbata clamore vel ſtrepitu. qͣꝫqꝫ mūda ⁊ ſincera nullo reſperſa puluerene ſollicitudinis. nulla aſpiciēte laudeſeu adulatiōe tēptata. Propter hͦ igit̉ ſpōa nō minus verecūde qͣꝫ caute ⁊ lectuli ſecrepetebat. ⁊ noctis orare. hͦ eſt. verbuꝫ q̄volēs. Unū eſt em̄. alioquin non recteras ſi orādo p̄ter v̓bū aliqͥd q̄ras. aut qd̓ ꝓverbū nō queris. qm̄ in ip̄o ſunt omīa.emedia vulneꝝ. ibi ſubſidia neceſſitatūeſarcitꝰ defectuū. ibi ꝓfectuū copie. ibiſqꝫ qͥcquid acciꝑe vel habere hominibꝰlit. qͥcqͥd decet. qͥcquid oportꝫ. ſine cauo aliud a v̓bo petit̉ cū ip̄m ſit om̄ia. nātemꝑalia cū neceſſe eſt poſtulare famius videmur. ſi verbū in cauſa eſt vt quinū eſt. nō vtiqꝫ illa. ſed hͦ potiꝰ queriter qd̓ alia poſtulamꝰ. Hucuſqꝫ berdꝰ. Audiſti igit̉ ꝟba pulcerrima altiſmi ꝯtemplātis. ⁊ orationū dulcedinē d̓gutis bernardi. Rumines ea ſi vis vt ſapii. Ideo aūt libēter ip̄iꝰ verba ī hͦ opuiterſero ⁊ adduco. qꝛ nō ſolū ſpirituait ⁊ cor penetrātia. ſꝫ ⁊ decore plena etei ſeruitiū excitātia Ip̄e em̄ fuit eloq̄ntiſſimus ⁊ ſpū ſapiētie plenꝰ ⁊ ſanctitate predlarꝰ quē te deſidero imitari ⁊ ipſiꝰ monita⁊ verba oꝑe exercere ꝓpter qd̓ ſepe tibi ꝓponocundē. ſꝫ redeamꝰ ad dn̄m ieſum. Dū igiturdn̄s eſſet orās in mōte diſcipuli erāt ī marictir anguſtiati vehemēter qꝛ vētus erattrariꝰ ⁊ nauis ꝓcellis ⁊ fluctibꝰ iactabatur. Cōſpice gͦ eos ⁊ cōpatere eis qꝛ in magͣſunt tribulatiōe ⁊ anguſtia. Tēpeſtas em̄ iuaſit eos ⁊ tꝑs nocturnū eſt ⁊ abſqꝫ domīoſuo ſunt. Quarta aūt vigilia noctis deſcendn̄s de mōte. ⁊ ambulās ſupra mare appinqͣuit eis Cōſpice gͦ eum bn̄ hic ꝓ d̓o⁊ vide quomō fatigatꝰ ex vigilia longa ⁊ oroſe plixa. ſolꝰ deſcendit noctis temꝑe de mōle laborioſo ⁊ forte petroſo pedibꝰ nudis. etquomō vadit ſupra mare firmo veſtigio ſic̄aꝑ terrā. Cognouit gͦ creatura ſuū creatou aūt appropinquauit naui diſciputes clamauerūt. putantes eſſe fantaſnā. At benignꝰ dn̄s nolēs ampliꝰ eos vexa

ri. ſecurauit eos dicēſ. Ego ſum nolite timere. Tūc petrus ꝯfiſus de potētia dn̄i ad iuſſum eius cepit ⁊ ip̄e ſupra mare ambulare.ſꝫ poſtea titubās cepit mergi. ſꝫ dextera domini eū ne demergeret̉ erexit. In hoc autēloco dicit gloſa ſuꝑ Matth̓. ſic. Suꝑ mareambulare facit eū vt oſtēdat diuinā potētiam. Mergi facit ne infirmitateꝫ obliuiſcat̉ne putet ſe equalē deo ⁊ ne ſuꝑbiat. Intrauit autē dn̄s nauē. ceſſauit quaſſatio ⁊ omnia ſunt placata. Diſcipuli vero eū reuerenter recipiūt. multūqꝫ gauiſi ſunt ⁊ in quietemagna remāſerunt Cōſpice bene ip̄m ac diſcipulos in om̄ibꝰ p̄dictis. quia pulcra ⁊ deuota ſunt valde. In hͦ igitur facto moralit̓cōſiderare potes. quia dn̄s quotidie ſic nobiſcū facit ſpūaliter. patit̉ ⁊ ſuſtinet vt electiaffligant̉ in hoc mūdo in interiori ⁊ exteriori homīe. qꝛ flagellat omnē filiū quē recipit.Qui em̄ extra diſciplinā ſunt. vt ait apoſtolus ad Hebre. nō filij ſed adulteri ſunt. Expedit aūt nobis tribulari ⁊ affligi hic. Naminde erudimur. inde virtutes acquirimus.⁊ acquiſitas ꝯſeruamꝰ. ⁊ quod maiꝰ his eſtinde futura ⁊ eterna p̄mia expectamus. Etideo nō debemꝰ in eis frangi vel eſſe impatientes. ſed ip̄as affectare ⁊ diligere. Sꝫ qͥamagna a multis tamē incognita eſt vtilitastribulationū. ⁊ idcirco talibꝰ difficiles ⁊ importabiles vident̉. Ut tu inſtruaris ⁊ patiēter eas ſuſtineas adduco tibi more ſolito ꝟba bernardi. qͥ ait ſic ſermone. xvij. ſuper pͥſ.Qui habitat. Utilis eſt tribulatio que ꝓbationē operat̉. ducit ad gloriā. Cum ip̄o ſuꝫinquit in tribulatiōe ⁊c̄. Agamꝰ ergo gratias patri miſericordiaꝝ qui nobiſcū eſt ī tribulatione. ⁊ in om̄i tribulatōne noſtra nosꝯſolatur. Res eī vt dixi neceſſaria eſt tribulatio que in gloriā vertit̉. que mutuat̉ ī gaudium. Gaudiū ſane longū quod nemo tollet a nobis. gaudiū multū. gaudiū plenum.Res neceſſaria ē iſta neceſſitas que parit coronam. Nō ꝯtemnamꝰ fratres. ſemen modicum eſt. magnꝰ exinde fructꝰ exurgit. Forteinſipidū. forte acerbū eſt. forte granuꝫ ſynapis. Non ꝯſideremꝰ que vident̉ ſed que nōvident̉ in eo. Que em̄ vident̉ temꝑalia ſuntque non vident̉ eterna. Et infra. Cum ip̄oin tribulatiōe ſum ait dn̄s. ⁊ ego non aliudmeritūqͣꝫ tribulationē requirā. Mihi adherere deo bonū. Nō ſolū autē ſed ⁊ ponere indn̄o d̓o ſpem meā. quia eripiā ⁊ glorificaboNN 2