De ſeptem itineribus eternitatis
lxxxvj. Sapiētia aſſidue vincit maliciā id ēcōcupiſcentiā in mētibꝰ ad quas intrauerit.ſaporē mali quē illa inuexit ſapore melioreexterminās. Intrās em̄ ſapiētia duꝫ ſenſuſcarnis infirmat. intellectū purificat. cordispalatū ſanat ⁊ reꝑat. ſanato palato iaꝫ fapitbonū. Sapit ⁊ ip̄a ſapiētia qua in bonis nihil eſt meliꝰ. Hec ille. Cōtra impedimētumſecundū. ſcꝫ noſtrā negligentiā. neceſſe ē vtſenſus exteriores ſopiant̉. ⁊ a ſua vagationereſtringant̉. quia tunc interiores excitant̉ ⁊exercitant̉. Unde tertio moral̓. Grego. dic̄ſic. Si exterior euagatio ſenſus claudit̉. interior ſenſus aperitur. Cuiꝰ rationē redditHugo de archa noe. vbi dicit. Mentes qͣscure carnales exagitāt nō ꝯprehendūt ſapidam ſapiētiā. ſed qui minorat̉ actu ipſe inueuit eā. quia dū animꝰ ab exterioribꝰ ad interiora abſtrahit̉. ad ſeip̄m colligit̉. ⁊ robuſtior ad cōtemplāda celeſtia eleuat̉. ⁊ cū a deſectatione exteriori abſtrahit̉. neceſſe eſt vt aliquid ſpūalis gaudij p̄guſtare incipiat. ne ſiom̄ino a delectatiōe māſerit alienꝰ qͣſi ſemēaridū ſine humore ad gramē ſapīe nō ꝯualeſcat. Sequit̉. Fit gͦ diuina gr̄a inſpirāte. vtmēs ſic abſtracta. ⁊ terrenis deſiderijs exuta ſtatim qͣdā inſolita leticia ꝑfundat̉ vt ampliꝰ amaꝝ eſſe agnoſcat qd̓ deſeruit qͦ magisdulce ſentit qd̓ īuenit. Sequit̉. Illas mēteſinterne dulcedīs deſideriū trahit. qͣs nullꝰꝯcupiſcētie carnal̓ affectꝰ r̄ligauit. Hec illeDiſtinctio qͥntaUinto vidēdū eſt qualit̓ ꝑ interiorē¶guſtū ſpūalē eterna p̄guſtāt̉. Circaqd̓ ſciēdū ꝙ niſi guſtꝰ ſpūalis eſſet innob̓ dn̄s nō diceret. Qui māducat hunc panē viuet in eternū. Io. vj. De guſtu eternoꝝſpūali d̓t Ber̄. li. de amore dei. c. xix. Mēs ēquedā vis aīme qͣ inheremꝰ deo ⁊ fruimur.Fruitio aūt hͨ in ſapore qͦdā eſt diuīo. Quare ſapīa a ſapore d̓r. ſapor aūt iſte in guſtu qͦdā eſt. Guſtū aūt iſtū nemo p̄t digne expͥmere. nec etiā qͥ meret̉ guſtare. ſꝫ p̄t dicere. Guſtate ⁊ vi. qm̄ ſu. eſt do. Hec Ber̄. Dic̄ etiamGreg. omel̓. xxvj. Suauitatē eiꝰ nō cognoſcitꝭ ſi hāc mīme guſtaſtꝭ. Exqͦ gͦ guſtū illumnēo p̄t expͥmere ſꝫ ſolū ꝑ exꝑiētiā noſcit̉. id̓ooꝑtet viā q̄rere qͣlit̓ ſpūs nr̄ ad iſtā guſtꝰ experiētiā poſſit ꝑtingere. De qͦ notādū eſt ꝙih̓s qͥ eſt ſapīa pr̄is ſapida. qꝛ in eo eſt ſaporoīs ſuauitatꝭ ⁊ delectam̄ti. Primū exiuit (vtdic̄ Hugo ſuꝑ ꝓlo. ange. hierar.) ꝑ creaturā
mūdi ⁊ manifeſtauit ſe ī oꝑbꝰ ſuis. ⁊ ceperavideri viſibilit̓ inuiſibil̓ ꝑ effectū ſuū vitlē. Et ille exitꝰ ſapīe cauſabat ī ſenſibꝰ noexterioribꝰ qͣndā noticiā et̓noꝝ ſciētialē. daẜm apl̓um. Inuiſibilia dei a creat̉a mundiꝑͦ ea q̄ facta ſūt ītellecta ꝯſpiciūt̉. ſempiternaqꝫ virtꝰ eiꝰ ⁊ gl̓ia ⁊ diuītas. Et licet illd̓ lum̄ſapīe aliquē cauſet ſaporē in ſenſibꝰ. vt ptꝫ ppͣs. Delectaſti me dn̄e ī factura tua ⁊c̄. tn̄ ilta delectatio fit ſꝑ ex guſtu ſapiētiali. oleo gͣtie ꝯdito. nec illa noticia eſt exꝑimētalis ſeddiſcurſiua. Scd̓o vt dic̄ Hugo ibidē exiuitſapīa pr̄is incarnata. ⁊ facta ē lumē in teſta.vt nos illumīaret ⁊ ad pr̄em reuocaret.ille exitꝰ ſapīe ſiue manifeſtatio cauſabaſenſibꝰ nr̄is īterioribꝰ qͣndā noticiā eternoꝝcredibilē. ſuꝑnaturalē. ⁊ iō notabilior eſt p̄cedēte qꝛ ſuꝑnaturalia dona ꝑficiūt natuvt dic̄ Dyo. Sꝫ nec illa noticia ē exꝑimlis. qꝛ exꝑientia repugnat fidei. vt pꝫ ꝑTn̄ ex noticia fidei firma ml̓tiplex notiꝯſolatio habet̉. vt pꝫ ꝑ Dyo. de di. no. ca.vbi dic̄ ſic. Fides diuīa eſt ſtabil̓ collocacredētiū. collocās illos ī ꝟitate. ꝯfirmās ſiplicē ꝟitatē ītrāſmutabili idētitate ī ip̄is.dētibꝰ Et credētē in ꝟitate teſte ſcpͥt̉a Rom̄viij. nihil mouebit a leticia q̄ eſt ẜm verādē. ſꝫ habebit ī ea ꝑmanētiā īmobil̓ ⁊ intrmutabil̓ idētitatꝭ. Qui eī ꝟitati vnitus eſt exip̄a vnione bn̄ nouit qn̄ bn̄ ſentit. qͣꝫuis ml̓ti corripiāt eū tāqͣꝫ mētꝭ exceſſū paſſū Tertio vt d̓t Hugo. ſapīa īcarnata q̄ ſe ꝑ inilia manifeſtat voluit on̄dere quō ip̄a aīobus ⁊ refectio ē. Et iō carnē aſſumptā noteduliū ꝓpoſuit ī ſacr̄o. vt ꝑ cibū carniſ ad guſtū inuitaret diuītatꝭ. Hec ille Egreſſa eſtſapīa pr̄is ⁊ qͣſi iā panificata. vt etiam dicEgo ſū panis vite. ⁊ pr̄ dat vob̓ panē d̓ celoveꝝ qͥ de celo deſcēdit. Io. vj. Igit̉ ih̓s in ſacramēto ē verꝰ cibꝰ ⁊ ꝟe guſtabil̓. vt ꝑ guſtūcorꝑis eiꝰ ꝑueniat̉ ad guſtū diuītaip̄e eſt via ẜm hūanitatē ad eiꝰ diuſupͣ dictū eſt. Sūme āt neceſſariuꝫ eſt ad hͦvt ad guſtū ītime diuītatꝭ ꝑtingat̉ ꝑ corpuſeiꝰ ī ſacr̄o. ꝙ ſenſus corꝑal̓ aliqͦ ſēſibili ſignfoueat̉ ⁊ determīet̉. ⁊ vt ītellectꝰ lumīe ſuꝑnaturali fidei ꝯfortet̉. ⁊ vt volūtas caritateflāmet̉. ⁊ ſic ꝑ ſpūalē māducatiōꝫ corꝑitad guſtū abſcōdite diuītatꝭ ꝑtingat̉. ?ce. h̓ ih̓s dic̄ Io. x. Ego ſū oſtiū. ꝑ meſi qͥs introierit ſaluabit̉ ⁊ paſcua īueniet. Ego ſuſtoſtiū ſenſui corꝑali ꝑ ſigͣ ſenſibilia mōgtratū