Fo.CCIX

Poterat em̄ calidū eſſe. ⁊ quaſi de lōge calinm fieri. vt hoc ⁊ eſſet ſatis amare abſentēpſentē nō videre. vel p̄ſentiſſimū poſſidereed nō erat iſte amor ꝑfectus niſi acutuꝫeret ſibi foramē ⁊ trāſiret om̄ia ⁊ penetraret donec ad dilectū ꝑueniret. imo potius īdilectū iret. Si em̄ in dilectū non vadis adhuc foris amas. neqꝫ acutū habes dilectio⁊torpēs diuiſus es manēs extra ⁊ aliꝰlecto. ⁊ vnū nō efficeris cū ip̄o. Amor autemte vult vnū facere cū ip̄o. ⁊ id̓o penetratom̄ia ⁊ appropinquat qͣntū poteſt ad vnumip̄m. Unde ꝓpheta ait. Ubi erat impetꝰ ſpiitus. illuc gradiebant̉. Impetꝰ acutuꝫ eſt.Et infra dicit Acutū nō quieſcit donec ītretetret ⁊ dicat. Tenui eū nec dimittā dotroducā eū in domū matris mee. ⁊ incubiculū genitricis mee. Sed tamē ip̄m adtroductū. nō quolibet modo. vt ſcꝫ ſubt extra apud te. vel ī partibꝰ tuis. ſiue ante hoſtiū domꝰ tue. aut etiā ſolūmodo ī domo tua. qꝛ hoc nō eſſet ſignū magne dilectiiſi vſqꝫ ad thalamū ꝑueniat ⁊ cubicuīgrediat̉. ⁊ vſqꝫ ad interiora penetret ⁊nis requieſcat. Ip̄e aūt ingredit̉ vt ⁊rediaris ad illū. Hec ille. Linconien̄.illud verbū exponit dicens ſic. Acutū dicit̉tam qd̓ ſubtile ⁊ penetratiuū eſt qͣꝫ quod inmotiōe velox eſt. Inhiatiōe autē tendente īrem amatā nihil velociꝰ. Unde nihil acutius. nihil ſubtiliꝰ amore. aut penetrabilius.qꝛ natura nō quie ſcit donec naturaliter tonabilis penetrauerit virtutē ⁊ ꝓfuntotalitatē qͣntū poteſt. hoc igit̉ exiſtinificari ꝑ acutū. Hec ille Quinta ꝓas ſiue gradꝰ ſeraphici amoris eſt ſuꝑlu. Qd̓ linconien̄. exponit. Primo on̄dit quid ſit feruidū. ⁊ quid ſit ſuꝑferuidum.cergo ſic. Feruere dicunt̉ qͥ impreſſo capra ſe ſurſum ferunt̉. ⁊ ꝓprio pondereedeūt. huiuſmodi ſuꝑ ſe leuatiōes ⁊ inpſus viciſſitudinarie feruores dicunt̉cti itaqꝫ viri qͥ exarſerūt ſanctiſpirituſgratia. ſe offerūt in deū. ⁊ ex ꝓprio pōdere recidūt in ſe ab actuali ſupra ſe eleuatōe. Hecviciſſitudinātes cōgrue dici poſſunt ſpirituſeruētes. ⁊ qͥ in hoc ſuꝑeminet. ſuꝑabundāter ſuꝑferuidi dicunt̉. Sed orit̉ queſtioſſangeli quorū amor defixus in deū non tepeſcit ant remittit̉. aut aliquo modo decliib ip̄o quomō dici poſſunt feruētes. ⁊ ſiſentes dici nō poſſunt. quomodo ſuper-

feruidi dicunt̉. Reſpōdꝫ linconien̄. ꝙ poteſtdici ꝙ ſicut dei cognitio in ſe eſt ſicut mane.⁊ cognitio eiꝰ in creaturis eſt velut veſꝑe. ſicamor in ſe eſt eleuatior. ⁊ amor ipſiꝰ in creaturis depreſſior. Et in hoc vtroqꝫ ipſiꝰ amore ſeſe naturaliter ad inuicē cōſequente quaſi quedā viciſſitudo feruor eſt ſpūalis. cuiuſſuꝑeminētia eſt eſſe in termino poſſibilis ſibi intēſionis. Uel forte (inquit Linconien̄)poſſet dici ꝙ amor qͦ deū angeli amplexant̉ſuꝑferuidus eſt. qͥ eſt intēſus ad ſummū. nōlenteſcit nec remittit̉. ſed īmobiliter p̄ſtat intentiōis ſue ſummitatē. Si em̄ vis calorisſurſuꝫ ferētis ꝑtes liquide feruētis ſupra ſepoſſet ea portare ⁊ ſuſtinere in ſua ſuꝑ ſe eleuatione. ita vt neqꝫ caloris remiſſione. neqꝫꝓprio pondere relaberent̉ ad inferiꝰ. Liquidū huiuſmodi vſitato modo loquēdi nō diceret̉ feruere. ſꝫ veriſſime diceret̉ ſuꝑferuerecū maioris virtutis eſſet id eleuare ⁊ quietare in ſua eleuatiōe ſupra ſe qͣꝫ id ſolū eleuareabſqꝫ quietatiōe. ⁊ ſtatim laberet̉ inferius.Et ſic patet cognominatio ſeraphin. Docꝫetiā hec ꝓprietas iſtiꝰ potentie amatiue primum actū qͥ eſt inclinatio. ⁊ ꝯſequēter ſecundū actū qui eſt motio animi ad naturaliteramatū intendēs ip̄m penetrare vt poſſibileeſt. ⁊ deinceps docet tertiū ⁊ vltimū actū iſtius potētie amatiue qͥ eſt cū amato iam adepto adheſio ⁊ quietatio. Intellige tamē prioritatē ⁊ poſterioritatē nature. non tēporis.Hec ille. Hugo ꝟo cōmētator exponēs p̄dictū verbū .ſ. ſuperferuidū. d. Amonet noſhec res ad magis cogitare de ſuꝑferuido qͣꝫde calido ⁊ acuto. Noſtis em̄ quō id qd̓ feruet quadā caloris incēdij ſui violētia iactatur extra ſe. tollit̉ ſupra ſe. ⁊ facit motiōꝫ magnam īuiſibili eſtuatiōe. Qd̓ em̄ pͥus acutūfuit in dilectiōe. obſiſtētia omīa penetrans.ſuꝑferuidū fit. iam bulliēs in ſeipſo ſtare nōvalens. Acutū em̄ amoris eſt cū om̄ia tranſcendēdo deſpicit. ſuꝑferuidū autē cū etiā ſeipſum cōtemnēdo relinquit. Nā qui hoc ſolum appetit qd̓ amat in illiꝰ cōparatiōe. etiāſeip̄m ꝯtemnit ⁊ deſpicit. Neqꝫ em̄ vere hocſolū appeteret ſi vel ſemetip̄m cū illo amarꝫ.Non aūt hoc facere poteſt niſi magna ⁊ ſinzularis dilectio. vt pre amore illiꝰ quod ſolum diligit̉. ille etiā qui amat quodā modoa ſemetip̄o deſpicit̉. Sic ergo miro modoꝑ dilectiōis ignē ſuſtollit̉ qui etiā ſupra ſe ꝑvim amoris expellitur. vt exeat etiam a ſe.