De ſeptem ītineribus eternitatis
amātē exiſtētiā. ⁊ excitātē mētē ad feruēs deſideriū ip̄iꝰ. Un̄ amabil̓ ⁊ diligibil̓ dr̄ īqͣꝫtūeſt plenitudo bonitatis et pulchritudiniscūctis apparentibꝰ d̓r deus amor ⁊ dilectioinquātū ip̄e eſt ꝟtus mouens ⁊ qͣſi ſurſumagens om̄ia ad ſe naturalit̓ appetēduꝫ quēadmodū adamas quieſcēs facit ferrū moueri. Hec Dionyſiꝰ. Ex his om̄ibꝰ ꝯcluditdicēs. Qn̄ ergo amorē nomīamꝰ ſiue diuinū ſiue angelicū. ſiue intellectualē ſiue animalē ſiue naturalē. deſignamꝰ noīe amorꝭquādā virtutē vnitinā ⁊ cōcretiuā mouentem ſuꝑiora ad ꝓuidentiā inferioꝝ ⁊ coordinatā ad cōtinuā ⁊ mutuā habitudinē inferioꝝ ad cōuerſionē ad ſuꝑiora. Ex quibꝰom̄ibꝰ apparere pōt ꝙ amor eſt virtꝰ vnitiua amātis cū amato.Diſtinctio tercia.Ercio ne ſpūs humanus arripiatiter naturalis affectiōis. vel acqͥſitedilectionis ꝓ itinere caritatiue affectionis. expedit videre qͣliter affectio caritatiua ſiue gratuita a naturali affectiōe ⁊ ac qͥſita dilectiōe vel amore differat vel diſtinguat̉. De quo notādū eſt ꝙ ſic̄ di. Hugode ſcō victore in lib̓. qͥ incipit Accipe fratercariſſime. Affectus eſt ſpontanea quedā acdulcis ip̄ius animi ad aliqͥd inclinatio. Etqꝛ ſicut ip̄e dicit ibidē. Scd̓m variā inclinationē affectionū ⁊ motuū variant̉ noſtriamores. ideo vt de om̄ibꝰ affectiōibꝰ ⁊ motibus quibꝰ amor nr̄ multiplicit̓ variaturquis illoꝝ maxime ſequēdus fit ⁊ qͣliter vtcōpetent̓ fiat ⁊ reſpuēdus ſit. vel etiā reprimendꝰ ſubtiliꝰ eſt inquirendū. Per hoc patebit in qͦ amores iſti cōueniūt ⁊ differunt.Sunt aūt ſicut oppoſiti idē qͥnqꝫ amores ⁊affectiōes quibꝰ inclinamur ad aliqueꝫ velaliquid. Primꝰ eſt affectus naturalis. dequo dicit Hugo ibideꝫ ſic. Natural̓ affectꝰeſt cuiuſlibet ad carnē ſuaꝫ. Nemo em̄ carnem ſuā odio habuit. Itē matrꝭ ad filium.nō em̄ pōt mater obliuiſci infantē vteri ſuiItē homīs ad domeſticū ſuū. Qui em̄ curam domeſticoꝝ non habet. fidē negauit. ⁊eſt deterior infideli. Hunc ſane affectuꝫ ſic̄nō admittere impoſſibile eſt. ita nō ſeqͥ ſūme virtutꝭ eſt. niſi rōne regulet̉. Semꝑ em̄iſte affectꝰ mollia ſuggerit. ⁊ ſuaue ⁊ iocundū. quod terrenū. qd̓ voluptuoſuꝫ. qd̓ delicatū libenter amplectit̉. Qd̓ vero aſperum.qd̓ voluntati ꝯtrariū om̄i horrore refugit.
quo circa huiꝰ affectiōis executio amor puerſus eſt. Hic amor a ſaluatore interdiccū dicit. Qui amat animā ſuā ꝑdet eā. Prinde ſctūs Augꝰ. dicit. Si male amas tūcodiſti. ſi bene oderꝭ tūc amaſti. Sequitur.Qui em̄ amat ẜm talē affectū vtiqꝫ odit. orqui diligit iniquitatē odit anīam ſuā. qͥ vero odit ẜm illū affectū ẜm rōnē diligit. Iturale quidē eſt ꝙ hō erga ſe ⁊ ſuos affectihabet. ſed amorē ẜm affectū habere nō debet. Hec ille. Ꝙ ab iſto affectu naturaliaffectio caritatiua differat. ptꝫ. qꝛ iſta cū homine naſcit̉. illa vero a deo inducit̉. vt dicidē Hugo Scd̓s eſt affectꝰ carnal̓ dedicit idē ſic. Carnalis affectus duplex eſt.Plerūqꝫ em̄ neqꝫ ꝟtus neqꝫ viciū eſt. ſed eſquedā exteriorꝭ homīs habitudo. animuꝫintuentis ſibi inclinās facile. Quippe cū alcuiꝰ forma eſt elegātior ⁊ ſermo ſuauior. venuſtus aſpectꝰ. etiā ignorātis qualis ip̄eſiꝓuocat ⁊ ꝑſtringit ip̄m affectū. Hoc in ꝑro moyſe apparuit ꝙ ꝓpter elegantē formtribꝰ menſibꝰ cōtra p̄ceptuꝫ pharaonis abſcondebat̉. ⁊ a filia ip̄ius pharaonis in filium fuit adoptatꝰ. Porro ⁊ qͥ ad noxiā voluptatē in qualibet ſpecie ſuauitatis mablanda cōpungit. motū carnalis affectusnemo ſani capitis dubitabit. Hic carnalisaffectus fuit Dauid ad ſpeciē Berſabee p̄uenit incautū. p̄uentum diſſoluit. diſſolutum obruit. Hic affectus ſapientiā ſalomnis abſorbuit ⁊ carnali libidine diſſoluin ſpiritalis fornicatōis baratrū ⁊ nephdiſſimā ydolorū culturaꝫ deiecit. Hec ille.Talis affectꝰ nō meretur habere nomen amoris veri. ſed vt dicit Diony. v. de angel̓.hierar. ⁊. ij. de diuinis nomi. eſt longinquūydolum veri amoris ⁊ plenꝰ anxietate. Actio auteꝫ caritatiua plena eſt iocunditaUnde Richar. de trini. Sicut caritate nihil eſt meliꝰ. ita ⁊ nihil eſt iocūdius. Tcius affectꝰ eſt officialis. de quo Hugo ldem ſic dicit. Officialē affectū dicimus quimeritorū vel obſequioꝝ exhibitoruꝫ quorundā animos inclinat. qui qͣꝫuis ſit peculoſus. tamē admittēdus eſt. ne ſis ignavel ingratus ab officio. Cauendus eſt netam homini impartiat̉ qͣꝫ vicio. Quid magis cauēdū eſt qͣꝫ ne obſequijs vel mūeribillectꝰ aut foueas vicia aut vicioſa. Proinde ī mūeribꝰ vel obſequijs ſuſcipiēdis mabhn̄da ē diſcretio. Et attēdēdū eſt ad ꝑſon-