Fo.CCII
intrat ⁊ appropinquat vbi ſciētia foris ſtat.Et iſtiꝰ dicti reddit rōnem. di. ſic. Nec mirū qꝛ dilectio ſemꝑ ampliꝰ p̄ſumit ⁊ ꝯfidit.nꝑ acutū habet penetrās om̄ia. ⁊ ſeq̄neī ardentis deſiderij. nec diſſimularedonec ad amatū perueniat. Hec ille.js ꝯcordat Gilbertꝰ porretanꝰ ſuꝑ Canermo. xxxviij. vbi dicit ſic. Scientia infat. caritas ꝑflat. caritas intimior eſt qͣꝫ ſciia. ⁊ ad ſecretiora ꝑtingit. Om̄ia em̄ ītea ꝑflat ſpūs amoris. quo ⁊ ſcrutat̉ proda dei. Hec ille. Nullū etiā bonuꝫ ꝑfeoſcit̉ qͦd nō ꝑfecte amat̉. ſicut Auguſt.iij. q̄ſtionū. q. xxxv. dicit. Und̓ Eccl̓i. ij.dicit̉. Qui timetis deū diligite illū. ⁊ illumiabit corda vr̄a. Rōnabilit̓ igit̉ caritatiuaaffectio ſequit̉ ꝯtēplationē tāqͣꝫ ꝑficiēs eā.qͣuis incognita amari om̄ino non poſſintẜm Auguſtinū.Diſtinctio ſecūda.Ecundo videndū eſt. qͥd ſit caritaua affectio. vt ex hoc ſpūs cognoat qͣliter ip̄a ſit iter ad et̓na. Dequo pͥmo ſciendū eſt ꝙ amor. dilectio ⁊ caritas in ſcriptura freq̄nter ꝓ eodē accipiuntur. vt dicit Dionyſi. iiij. de dīnis noībꝰ. vbicit. Cōmunit̉ ⁊ vniformit̉ vtendū eſt ins noīe amoris nomīe dilectiōis ſiueitatꝭ. Et Augꝰ. vj. de trini. dicit. ꝙ niud eſt caritas niſi amor boni. Eſt igiendū ſic̄ dicit Diony. iiij. de dīnis novnꝰ eſt amor increatꝰ qͥ ſua ſuꝑſubli ⁊ vniuerſali appetibilitate ingignitē creatū om̄ibꝰ rebꝰ. qͥ amor creatꝰ eſdā inclinatio ⁊ coordinatio amantꝭ adī amatū. ⁊ iō Diony. diſtinguit ibideꝫerſos amores ẜm diuerſas inclinationes ad bonū appetibile. di. Qn̄ amorē noſmꝰ ſiue diuinū ſiue angelicū. ſiue ītelalē ſiue naturalē. deſignamꝰ noīe amoquadā virtutē vnitiuā. vbi dicit cōmenvi. Amor eſt cōnexio ⁊ vinculū qͦ oīm reuerſitas ineffabili amicicia inſolubilione copulant̉. Et cōmētator expōitēdeclarat iſtos amores ibidē. Ex qͥbꝰ maIs qͥd amor ſiue charitas ſit apparebit.Amorē naturalē vocāt inclinationeꝫ adnſū. qͣ nō p̄ſupponit cognitionē aliquaꝫ. q̄leſt omībꝰ rebꝰ a creatore indita. qͣ inclinetur ad ꝯſeruationē ſui eſſe. qd̓ eſt bonū eis.In Iob xxxvij. frumētū deſiderat nubesdeſt naturalē hꝫ inclinationē ad hͦ bonū.
Amorē aīmalē vocat inclinationē ad bonū. q̄ p̄ſupponit cognitōnē ſenſitiuā. ⁊ h̓ tm̄eſt in his in qͥbꝰ eſt ſenſibil̓ appetitꝰ. vt ī homine ⁊ in brutꝭ. Amorē intellectualē vocat inclinatōnē ad bonū. q̄ p̄ſupponit cognitionē rōnis. vt cōmētator ait. q̄ eſt in hoīe.⁊ h̓ amor diſtinguit̉. Quia qn̄ eſt inclinatioad bonū q̄ nō p̄ſuppōit niſi naturalē cognitionē bōi abſolute. ⁊ ē a volūtate ⁊ delib̓atiua reſpectu boni relati ad aliud vt ad finē.vel circūſtans. vl̓ ad aliqͥd aliud. tūc ē amorelectiuꝰ. qͥꝓprie d̓r dilectio. Si āt ille amorfit ꝑ quē ſit acceptꝰ deo ⁊ dignꝰ remunerari in eterna vita. amor caritatꝭ eſt ſiue gratuitus. ⁊ h̓ amor neceſſariꝰ eſt. vt ſic̄ intellectus ꝑ fidē qd̓ eſt lumē ſuꝑnaturale eleual̓ad btīfici obiecti ſuꝑnaturaleꝫ cognitionē.ita ⁊ affectꝰ ſiue volūtas ꝑ ſuꝑnaturalē habitū caritatis eleuat̉ ad btīfici obiecti ſuꝑnaturalē affectionē vt īfra patebit. Amorē aūt angelicū vocat inclinationē in bonū.q̄ p̄ſuppouit altiorē cognitionē qͣꝫ ſit cognitio hūana. ⁊ iō angelus fortiꝰ inclinat̉ ī bonū cognitū ⁊ ꝑfectiꝰ. Un̄ Linconien̄. cōmētator ſuꝑ. v. angel̓. hierar. dicit ſic. Angl̓i exrōnis habundātia ſcientes id qd̓ appetunteſſe vere deſiderabile ⁊ vehemētiſſime ⁊ intime ⁊ totꝭ viribꝰ deſiderādū ⁊ amādū amore puro. ⁊ nō in aliud tendēte. illud intēdūtita fortit̉ ⁊ inauertibilit̓ ꝙ illa intētio a nulla ptāte ⁊ potētia intercipi pōt vl̓ impediri.⁊ ſic amor intellectualiū tēdit in eis inuiſūbonū qd̓ eſt veꝝ ⁊ ſummū bonuꝫ. Hec ille.Amorē ꝟo dīnū Diony. de dīnis no. iiij.ponit p̄exiſtentē ſuꝑſub̓al̓r ī bono ex bonoad exiſtentiā emanatem. qͥ ⁊ rurſus ad bonū ꝯuertit̉ in qͦ dīnꝰ amor mōſtrat̉. ſic̄ qͥdāeternꝰ circulꝰ hn̄s ſui int̓mīabilitatē ⁊ pͥncipij carentiā. circūambulātis ꝓpter bonū exbono ⁊ in bonū ꝑ qͣndā circulationē nō errantē. ⁊ ip̄e amor in eodē ⁊ ẜm idē ꝓcedensſꝑ in ſe manet. ⁊ ad ſe reſtituit̉. Hec ille. Deiſto amore dicit idē ſic. Audeo ⁊ ꝓ vero dicere. qꝛ ip̄e deus omniū tam pulchro ⁊ bono amore omniū ꝑ habundantiā habūdātem ⁊ amatiue bonitatis quaſi extra ſcip̄mfit ꝓuidendo omnibꝰ exiſtentibus. ⁊ ꝑ amorem ⁊ bonitatem trahitur. ⁊ ex eo quod eſtſuper omnia ad id quod eſt in omnibꝰ deducitur ẜm virtutem ſuperſubſtantialē facientem extaſim. ſed a ſe ingreſſibileꝫ ꝓpterqd̓ deum zelotē vocāt tanqͣꝫ habundanter