Druckschrift 
2 (1495)
Entstehung
Seite
CXLIIv
Einzelbild herunterladen
 

De ſeptem itineribus eternitatis

ſideriorū extaticorū in diuinū radiū extentoruꝫ inceſſant̓ exerceri ſemꝑ in ſuꝑnis. iocundādo in intima dei allocutiōe. Ibi audit verba archana non licet homī loqͥ. aitHugo ſuꝑ. vij. angel̓. hierarchie.Diſtinctio quinta.Uinto qꝛ ſimillima ſūt cogitata noſtre mentꝭ ſermonibꝰ veritatꝭ. ideoneceſſe eſt vt arbitror ſcire qualiterallocutio diuīa a noſtra meditatiōe cogitatione diſtinguat̉. De notandū eſt ẜm Augꝰ. de triplici habitaculo. allocutio dei ſit diuīa inſpiratio qua mētibꝰ nr̄isſuā voluntatē ſuā veritatē inuiſibilit̓ oſtēdit. Meditatio auteꝫ humana ſit ſtudioſamentis intētio ad inueſtigandū veritateꝫ.diligēter inſiſtens labore. ait Richardꝰ.planū eſt meditatio humana ab allocution diuīa multiplicit̓ diſtinguit̉. Primodiſtinguunt̉ hec. qꝛ allocutio diuīa p̄cedit inchoat meditationē humanaꝫ. Dicit em̄apl̓s. ij. ad Corinth̓. iij. ſumꝰ ſufficientes cogitare aliqͥd ex nob̓ tanqͣꝫ ex nob̓. qͣnto minꝰ ſumus ſufficiētes aliquid meditari ex nobis tanqͣꝫ ex nob̓. meditatio ꝑfectior ſit cogitatiōe. ſicut dicit Richar. lib̓. j.ca. iij. Sufficiētia autē nr̄a ex deo eſt. Und̓Eccī. xxxiiij. Cor homīs fantaſias patit̉ niſi ab om̄ipotēte iuuet̉ illuſtret̉. Niſi allocutio diuina ſiue inſpiratio mentē ad meditandū excitet inſpiret ſpiritui qͥd. qualiter quādo de diuinis ſit meditandū. humana meditatio vana et inutilis remanet.qꝛ in ea exardeſcit ignis deuotōnis. ſedignis vanitatꝭ et cupiditatis. Scd̓o diſtinguunt̉. qꝛ allocutio diuīa meditationēhumanā inſtruit verificat. Allocutio enimdiuina ex inſpiratiōe diuīa ꝓcedit. a veritate infallibili docens loqui meditari celeſtia. ſuꝑnaturalia on̄dit vt ſupra dictū ē.Meditatio autē orit̉ ex rōne hūana. vt dicit Richar. li. j. ca. iij. Qualit̓ ergo meditationē de celeſtibꝰ inſtruet vel verificabit ip̄a ſine inſpiratiōe vnctiōe que de omnibꝰ docet vt d̓r j. Ioh̓. ij. ca. poſſit ſe extendere ad ſuꝑnaturales veritates. circa talia ceca muta eſt. Qui em̄ de terra eſtde terra loquit̉. Ioh̓. iij. vbi dicit Auguſ.homini ẜm ſe ꝯſiderato ꝯuenit loqͥ niſiterrena. Talis em̄ ex ꝓprijs loquit̉. aīalishomo ꝑcipit ea dei ſunt. Talis iniquitatē meditatꝰ eſt in cubili ſuo. ait pͣs. id ē. in

corde ſuo. de exeunt furta. homicidia ⁊cdiuina aūt allocutiōe adueniēte audita īinteriori inſpiratiōe tota meditatio inſtruitur verificat̉. In inſpiratiōe em̄ idē eſt decere illuminare. audire videre. Quia ſicut dicit Greg. ij. moral̓. qͣſi audiri dicit̉ qd̓videntibꝰ inſpirat̉. Loquēdo veritas docetur. illuminādo veritas videt̉. Hec ille.perientia p̄dictoꝝ ptꝫ. Quia ex habūtia cordis os loquit̉. tam cordis qͣꝫ corꝑDe corde ſic inſpirato exeūt cogitatōesmale. furta. homicidia cetera talia. ſed meditatiōes odorifere. verba dulcia. vt talisanīa dicere poſſit illud Canti.. Faſciculꝰmirrhe dilectꝰ meus mihi. int̓ vbera meacōmorabit̉. Dilectꝰ inter vbera .i. in mea momoria ait gloſa cōmorat̉ cōtinuā meditationē. vt faſciſculꝰ mirrhe corꝑa a putredine cōſeruat. vermes mortificat ait Uecellenẜ. faſciculꝰ mirrhe ſignat ſuauiſſi fragrantiā ſanctaꝝ meditationū de d̓o.que mentē a putredine corruptiōe mortaliū p̄ſeruat. vermes .i. offendicula meditationū mortificat. Talis meditatiōis eloqͥum eſt dulce. Canti. iiij. Tercio patet diſtinctio inter allocutiōem diuinā meditationē. qꝛ allocutio dīna meditatōnē hūanāꝑficit ꝯſummat. Dicit nāqꝫ Diony. in pͥncipio angel̓. hierar. bona naturalia ꝑficiunt̉ bona ſuꝑnaturalia. De bonis autēnaturalibꝰ aīe dic̄ glo. ſuꝑ pͥncipiū Cāt̉ ſic.Om̄es anīe motōnes vniuerſitatꝭ cōditorcreauit ad bonū. ſcꝫ eternū. ad qd̓ tn̄ ſeuenire poterāt niſi ſuꝑnaturalibꝰ ꝑfirent̉. Unde d̓r ibidē. Diſce motꝰ arnatural̓ amoris incēdiū ad melioferre. ſcꝫ ad ſuꝑnaturales ꝑfectiōes. Motus em̄ anīe intellectuales qͣꝫ affectualesīter deū aīam in meditatiōibꝰ qͣi qͥdā nuncij diſcurrūt. inutiles indigni erūt inſpectu dei. niſi lumīe veritatꝭ feruore caritatis diuinū alloquiuꝫ p̄ueniant̉. eſi homo ex ꝓprijs loquat̉ mendax inuHec em̄ dona ſuꝑnaturalia faciūt motutmentis intellectuales qͣꝫ affectuales degnos acceptos in ꝯſpectu dei tāqͣꝫ filiosiude hierl̓m. De iſtis nūcijs loquens vtchar. li. iiij. de ꝯtemp̄. ca. xiiij. dicit ſic. Quetidie niſi fallor meditatiōi locutiōi inſuſtitis dei nūcios ſuſcipitꝭ. Quotiens emetabditis ſcripture receſſibꝰ nouos intellecteruimꝰ quid aliud qͣꝫ quoſdā dilectinoli