Fo.CXXXVII

futura i. ꝓmiſſio futuroꝝ nos a caritate ſeparabūt. Cuiꝰ rō eſt ẜm Augꝰ. de moribuseccl̓ie. Quia qͥcqͥd boni futuroꝝ eſt certiꝰ ꝓmittit deꝰ ⁊ nihil eſt ip̄o deo meliꝰ. qͥ ꝑfecteinherētibꝰ ſibi iā pn̄s eſt. gͦ nec talia ſeparāta caritate. gͦ nec eijciūt a deo. Sexto inqͦt apl̓s. Neqꝫ fortitudo .i. violētia alicꝰ poterit nos ſeꝑare a caritate dei. neqꝫ altitudo i. ꝓſꝑitas. neqꝫ ꝓfūdū .i. adu̓ſitas poter̄tnos ſeꝑare a caritate xp̄i. neqꝫ alia creatura. Cuiꝰ rōnē innuit apl̓s in eodē ca. d. Qꝛbonis om̄ia cooꝑant̉ in bonū. gͦ nō ſeꝑantniſi nos velimꝰ. ꝑ caritatē gͦ q̄ (vt dic̄ apl̓us¶ Coꝝ. xiij) oīa pōt. oīa ſuſtinet. ⁊ nūqͣꝫ excidet ſpūs nr̄ in illo intrinſeco vbi eſt fonsvite. ⁊ caritas pōt manere ſemꝑ. maxīe cuꝫcharitas volūtates nr̄as ad deū qͣſi ad cenſuū ꝓpriū inclinet. ⁊ nos ſibi incorpovoluntas ꝑfecte ꝯcordet. que maximeamantiū refectionē ꝯſummant ⁊ ꝑpetuantUn̄ Ioh̓is. vj. dicit dn̄s Eū qͥ venit ad menō enciam foras. Qd̓ Aug. exponit d. Ueniamus ad deū. intremꝰ ad deū. ⁊ incorporemur ei. vt nos nō faciamꝰ voluntatē noſtrā ſed voluntatē dei. ⁊ non eijciet nos foras ſcꝫ in exilium tenebrarū eternarū. ſedſiue ingrediamur ſiue egrediamur paſcuainueniemus noſtrā nutrientia charitateꝫ.que nos ꝑpetuat ī chriſto. quia qui manetin charitate in deo manet. jͣ. Ioh̓is. iiij.Diſtinctio ſeptima.Eptimo poſtqͣꝫ viſum eſt quid ſit illud intrinſecū ſecretū ⁊ eternale maT nerium in chriſto. ⁊ qualit̓ in illo intrinſeco varie manſiōes diſtinguuntur. etym quid homo in illud intromittat̉. Uiſoetia quid ſpūs in hoīe dicat̉. ⁊ quibꝰ pedibꝰillud intrinſecū ingrediat̉. ⁊ qͣliter humanꝰſpūs in illo ditat̉. ſtabilit̉ ⁊ ꝑpetuat̉. Uidenſtq̄ ⁊ quot ſunt itinera ꝑ q̄ ad illud inſecū ſecretū et eternale maneriū ſpiritꝰumanus accedat ⁊ ingrediat̉ Circa qd̓ſdendū eſt ꝙ (ſicut d̓r in lib̓. de ſpū et anīauo ſunt loca inter q̄ ſpūs humanꝰ exiſtēsad vtrūqꝫ ſe mouere pōt ſiue itinerare. Deus em̄ eſt in ſūmo. mūdꝰ vero in imo. Illeſcꝫ deꝰ in eodē ſtatu eternitatꝭ ſue īmobilisexuſtit ideo ip̄e ſolus eſt eternitate mēſuraollis. Cuꝰꝰ rō eſt. qꝛ ſic̄ Boeciꝰ in de ꝯſolatione dicit. Eternitas eſt intermīabil̓ vitetota ſil̓ r ꝑfecta poſſeſſio. q̄ nll̓i creature cō-

uenit. ſed ſoli deo. vt ptꝫ ꝯſiderāti hꝰ diffinitiōis ꝑtes. Iſte aūt mūdꝰ curſu mutabilitatꝭ ſue ſꝑ inſtabil̓ fuit. ⁊ iō tꝑe menſurat̉.qꝛ tp̄s eſt menſura motꝰ mutabiliū reꝝ. nōꝑmanentiū. ſed ſuccedentiū vt ſit. ⁊ iō taliadicunt̉ tꝑalia. Rōnalis aūt ſpūs qꝛ in qͦdaꝫmedio eſt ꝯſtitutꝰ. ſed mediū oportet ꝑticipare naturā extremoꝝ ꝓpter cōnexionē vniuerſi. ⁊ iō oportet ꝙ ſpūs nr̄ in aliqͦ cōueniat cū eternis. ⁊ in aliqͦ cū tꝑalibꝰ. Cum eternis ꝯuenit in hͦ ꝙ ẜm ſubſtantiā oīno ē ſtabilis ꝑpetuo. in eternū manens. ⁊ iō qͦ ad hͦnō menſurat̉ tꝑe trāſeunte. qꝛ illo corruptibilia mēſurant̉. nec mēſurat̉ eternitate. qꝛ iſla ſoli deo ꝯuenit. gͦ neceſſario mēſurat̉ mēſura media .ſ. euo qd̓ eſt q̄dā ꝑticipatio eternitatꝭ. Un̄ Dioni. de di. no. dicit. ꝙ euū d̓rqͥeta et tota ſil̓ vita. Et Dam̄. li. iij. c. j. dic̄. ꝙeuū nō eſt tempꝰ nec ꝑs tꝑis. ſed qd̓ ſil̓ ꝓtēdit̉ cū eternis ſcꝫ ẜm ꝑpetuationē. Un̄ ī li.de ſpū ⁊ anīa d̓r. Spus humanꝰ qͣdā cōditionis ſue excellētia huic mutabilitati quedeorſum ē ſuꝑeminet. qͣſi creatꝰ in orizonte eternitatꝭ. ⁊ iō ad illā q̄ eſt apud deū īmutabilitatē nōdū ꝑuenit. qͣꝫuis ꝑtingere poſſit cū angel̓. Spūs eī nr̄ cōuenit cū tꝑalibꝰin hoc ꝙ ẜm oꝑatiōes aliquas eſt mutabilis. ⁊ in eis ſucceſſiones patit̉. Un̄ in lib̓. deſpū ⁊ anīa dicit̉. Si ſpūs noſter in his quideorſum tranſeūt ſe ꝑ cupiditatē immerſerit. ſtatim ꝑ infinitas diſtractiones ſiue itinera rapiet̉. ⁊ a ſeip̄o quodā modo diuiſusdiſſipabit̉. et ideo quo ad iſtas oꝑationestemꝑalis efficit̉. qꝛ tꝑe mēſurat̉. De hac inſtabilitate ⁊ mutabilitate dicit Hugo d̓ archa noe ſic. Dū cor nr̄m ſiue ſpūs nr̄ ꝑ deſideria fluere ceꝑit qͣſi in tot diuiſum eſt quotſunt ea que concupiſcit. Hinc naſcitur motus ſine ſtabilitate. labor ſine requie. curſuſſine ꝑuentione. ita vt ſemper ſit inquietuspiritus noſter donec illic inherere ceperitvbi deſiderio ſuo nihil deeſſe gaudeat. ⁊ eaque diligit ſemper manſura confidat ⁊ credat. Hec ille. Ex quo concluditur ꝙ neceſſe eſt ꝙ ſpiritus humanus habeat aliquasoperationes que maneāt ẜm ſuā ſubſtātiā.licet vna alteri ſuccedat. qd̓ accidit vbi ſūtoperationes intrinſece intellectꝰ ⁊ affectꝰ.maxīe qn̄ in et̓nis figunt̉. qͣs oꝑatōes exercere poſſꝫ ſpūs hūanꝰ etiā ſi celū ſtaret. vl̓ ſinullū eſſet tp̄s. vtꝫ ꝑ Aug. nec mirū cum ſitſpūs hūanꝰ ſuꝑ tꝑ̄s exiſtens in carne tꝑali.yy 5