Soliloquium
o felix aīma ꝙ potes eſſe tāti hoſpitꝭ hoſpita. Bern̄. O felix aīma q̄ quotidie cor ſuummūdat vt inhabitantē deū ſuſcipiat. cuiꝰ hoſpes nullo bono indiget. qꝛ auctorē omniūbonoꝝ in ſe habꝫ. O qͣꝫ beata aīa apud quādeus ſibi requiē īuenit. q̄ dicere poteſt. Quicreauit me reqͥeuit in tabernaculo meo. Negare ſiquidē ei celi requiē nō poterit qͥ ſibi īhac vita requiē p̄parauit. Hec BernardusO aīa nimis es auara ſi nō ſufficit tibi tantihoſpitis p̄ſentia. qꝛ ſcio ꝙ tā liberalis eſt ꝙcōmunicabit tibi de bonis ſuis. ꝙ tā piꝰ eſtꝙ ditabit te de donis ſuis. Nullo em̄ mododeceret tantū pͥncipē. ſi hoſpitā ſuā ꝑmitterꝫindigentē. Adorna igit̉ thalamū tuū ⁊ ſuſcipe regē factorē tuū. de cuiꝰ p̄ſentia exultabit⁊ letabit̉ tota familia tua. O vere mira ⁊ mꝭ̓tum admirabil̓ ſentētia. Rex cuiꝰ pulcritudinē ſol ⁊ luna mirant̉. cuiꝰ magnitudinē celum ⁊ terra reuerent̉. de cuiꝰ ſapīa celeſtiuſpirituū agmina illumināt̉. de cuiꝰ clemētiaomniū beatoꝝ collegia ſatiant̉. talis tuuꝫ oanima deſiderat hoſpitiū. tuū cenaculū pl̓ꝰqͣꝫ celeſte palatiū appetit ⁊ exoptat. Delicie eīſue ſunt eſſe cū filijs hoīm. Sꝫ ſi hec adhucte nō mouēt ad laudādū creatorē tuū. ꝯuerte ꝯtemplatiōis radiū ad quartū bn̄ficium.⁊ cognoſce ꝙ tāte capacitatꝭ eſt palatiū tuū.ꝙ nulla creatura ſufficit ſatiare tuū deſiderum. Hugo de ſancto victore. Om̄is iocūditas. oīs ſuauitas oīs potētia. om̄is opulentia reꝝ creataꝝ afficere cor humanū poteſt.ſatiare nō poteſt. Anſelmꝰ. Om̄is creaturaque deꝰ meꝰ non eſt. mihi inopia eſt. Et qͣre.Reuera ẜm Grego. in moral̓. Aīa humanaque ad deū appetēduꝫ facta eſt. qͥcquid infradeū appetit minꝰ eſt. ideoqꝫ iure ei nō ſufficitqd̓ deꝰ nō eſt. Iā vt eſtimo aīa ſufficiēter vidiſti tuā nobilitatē. q̄ eſt valde laudabil̓. cōuerte nūc radiū cōtemplatiōis ad tuā ſuperceteras creaturas poteſtatē. q̄ reuera eſt admirabilis. Hugo de arra aīme. O aīa meaquid dedit tibi ſpōſus tuꝰ. reſpice md̓m iſtiom̄is natura ad hūc finē curſuꝫ ſuū dirigit. Frum fatear ẜm Bernardū. Quāto ꝑfectiusvt tuis vtilitatibꝰ deſeruiat. tuiſqꝫ oblectam̄tꝭ ẜm diſtributionē tēpoꝝ indeſinēt̓ occurrat. Uide iā aīma mea ⁊ diligenter cōſideraꝙ creator tuꝰ ſpōſus ⁊ amicꝰ totā machināmundialē ad tuū ordinauit miniſteriū. Ecce angeli purgāt ⁊ inflammāt tuū affectum.illumināt ⁊ informāt tuū intellectū. ꝑficiūt ⁊cuſtodiūt tuū ſubiectū. Magna dignitas ē
habere tales doctores. ꝯſolatores. ⁊ tl̓es qōſeruatoreſ. O aīma ſi videre poſſes quantogaudio. qͣntoqꝫ tripudio aſſiſtūt orantibꝰ. īterſunt meditātibꝰ qͣnto ſtudio nos ī bonoꝯſeruāt. qͣnto deſiderio nos ⁊ ſalutē noſtrāeternā expectāt. Celū tibi d̓ſeruit ꝑ ſuū motum. luminaria celi ꝑ ſuū influxū. ſol cauſatibi diē. luna illumīat tibi noctē. ignis tēperat tibi aerꝭ frigiditatē. aer tibi mitigat ignitinternā caliditatē. aqua tibi mūdat fetoreꝫ.mitigat tibi ſitꝭ ardorē. ⁊ fecūdat terre vigorem. Terra ꝟo te ſuſtētat ſua ſoliditate. r̄creat ſua fertilitate. delectat ſua amenitate. Ecce aīma breuiter diſcurriſti ꝑ ſingula ab inferioribꝰ ad ſuꝑiora. ⁊ inueniſti ꝙ om̄is creatura ad hūc finē ex diuina ordinatiōe curſum ſuū dirigit. quatenꝰ tuis vtilitatibꝰ deſeruiat. tuiſqꝫ oblectamētis indeſinēter occurrat. Sed caue aīma mea ne nō ſpōſa ſeadultera dicaris. ſi munera dātis plꝰ qͣꝫ affectū amātis diligis. Auguſtinꝰ in libfeſſionū. Ue tibi ſi oberras in veſtigijsſi nutus ſuos ꝓ eo amas. ⁊ nō aduertis purgate mētis intelligentiā. quid innuatla beatiſſima cuiꝰ nutꝰ ⁊ veſtigia ſuntum creaturaꝝ decꝰ ⁊ forma. Adhuc ſi foignoras te o pulcerrima mulierū. egredere⁊ abi poſt veſtigia gregū. id eſt. irrationabilum creaturaꝝ. que ſunt veſtigiū creatorꝭ tuitu vero ſpeculū beatiſſime trinitatis. gͦ omnibꝰ dignior ⁊ excellētior cōprobaris. Etſce hedos tuos iuxta tabernacula paſtoid eſt. cōuerte cogitationes tuas ad chorosangeloꝝ. quibꝰ qd̓ammodo ſimilis es ī natura. ⁊ cōciuis eris in gloria Anima Iſatis ſilui. diu tacui. iam nūc cū verecūrubore ꝯpellor cōfiteri ⁊ dicere ꝙ hāc ditatē modicū aduerti. Amorē meū heu einfelix ⁊ miſera nimis indigne ꝓſtitui. factorem meū nō ꝓ his om̄ibꝰ glorificaui. deummeū ꝓpter dona ſua nō benedixi. ⁊ nō adoui eū toto tēpore vite mee. nimis indigiirreuerēter. vane ⁊ negligēter vixi. Et vtdignitatē meā aſpicio. tāto magis vitaꝫ degenerē me duxiſſe cōfundor ⁊ erubeſco. Timeo etenim ꝙ tāto grauior ſit culpa. quātodignior ⁊ nobilior ſit natura. Formido etāto grauior ſit offenſa. quāto maior eſt illlꝰqui offendit̉ excellētia. Pertimeſco ꝙ tantopeior eſt iniuria qͣnto maiora fuerūt illiꝰ cuiiniuriā irrogaui beneficia. Heu heu domi