Imꝑatoris.Ad Reges.

eciam regi cōſiliarios meos: et videbit̉quibus cōſilijs magis ac quieſcet Tūcaūt dixit iudex. Uade. qꝛ iuſticia mea ēadiudicare carnifici qd̓ ſuū eſt: ſicut etactori qd̓ ei debetur in cauſa ſua. E¶ Poſt aliquos autē annos. iterū vidiiudicē xp̄m cū exercitu ſuo celeſti. plusſolito cōmotū ⁊ quaſi iratū: et dixit adangelū et ad dyabolū. Dicite inqͥt. qͥsvr̄m vicit: Rn̄dit angelus. Qn̄ ego veni ad regē cū diuinis inſpiratōibus. et amici tui cū verbis ſpūalibus: ſtatī nūcijdyaboli. ſibilauerūt in aures eius dicētes. Nūqͥd parcere vis bonis tꝑalibꝰ ⁊honori tuo. aut aīabus et corꝑibꝰ ad hͦvt amici tui quos plus diligis ꝙͣ teip̄mproſpari et honorari poſſint? Quibusrex conſentiēs: rn̄dit infuſionibus amicorū tuorū. Satis inqͥt ſum ſufficiens ⁊ſapiens ad cōſilia. eciam ſine vobis. diſcedite ergo a me cū rubore. Et ſic rexvertens ad te occiput. et faciē ad inimicum: repulit a ſe amicos tuos dehonoratos et iniuriatos. et ab amicis mūdideriſos. Tunc aūt clamauit dyabolusO iudex. ecce iam meum eſt regere regem: et dare ſibi cōſilia per amicos meos. Rn̄dit iudex. Uade. et quantū cibi ꝑmittitur plaga regē: qꝛ ꝓuocauit me cotra ſe ad indignatōem F Duobus itaqꝫ annis poſt hec tranſactis. apparuit iterū iudex: cui aſſiſtētibus angelo et dyabolo. loquebat̉ dyabolꝰ dicēsO iudex iudica. iā ego ꝓnūciabo iuſticiam Tu quippe es vere ip̄a caritas. ideonon ꝑtinet ad te manere in corde illo: īquo radicata ē inuidia atqꝫ iraTu eciāes ip̄a ſapiētia. et ideo non debes eſſe incorde illiꝰ: qui deſiderat nocere vite ꝓximorū. et bonis et honori. Tu quoqꝫ esipſa veritas. et ideo nō decet te moraricum homīe illo: qui iureiurādo promiſerat facere proditiones. Ergo quia iſterex expuit te. ſicut illud expuitur quodabhominabile ē. Ideo permitte me comouere et oppͥmere eū. vt fiat totijs ex

animis: quia conſilia mea reputat ſapiētiam. et conſilia tua pro deriſu Deſidero quippe. tali mercede remunerare eū:qꝛ fecit volūtatē meā Uerūtamē nichilei facere potero. ſine ꝑmiſſione tua. Etecce hijs auditis. videbatur iudex quaſihabere mutationē mirabilē. ⁊ apparuittūc fulgens quaſi ſol. et in ip̄o ſole videbantur tria verba. ſcꝫ virtus. veritas.et iuſticia. Uirtus vero loquebatur dicens: Ego omīa creaui. nullorū p̄cedentibus meritis. ⁊ ideo dignus ſum honorari a creatura mea. et nō contēni. dignus eciā laude ſum ab amicis meis. propter caritatē meā: debeo eciā honorariet timeri ab inimicis. quia ſupporto eospatiēter ſine meritis eorū: cū iudiciumdigne promeruiſſent. ¶ Et ideo o dyabole. meū eſt iudicare om̄s ſecūdū iuſticiam meā. et nō ſcd̓m maliciam tuam.G Loquebat̉ eciā veritas ſtatī dicens. Ego in deitate mea aſſumpſi humanitatē de v̓gine. in qͣ humanitate loquebar et predicabā gētibus. Ego eciāmiſi ſpm̄ ſctm̄ apl̓is. et loquebar ꝑ linguas eorū: ſicut ⁊ quotidie quibus michiplacet. infuſione ſpūali loquor. Ideo ſciant amici mei. ꝙ egoip̄e qͥ ſum veritas.miſi verba mea vni regi: que ipſe cōtempſit Ergo tu dyabole nūc aſculta. quiaego loqͥ volo. vt ſciatur vtrū rex meisconſilijs. an tuis ſuaſionibus obediuit.Loquor autē oīa cōſilia dicto regi. nūcrepetendo verbis paucioribꝰ. que priuslatius explicauerā. Itaqꝫ. regi ꝑſuaſumfuit. cauere ab omībus peccatis prohibitis ab eccleſia ſancta. et moderata habere ieiunia. vt audiret et reſponderetſubditis ſuis conquerentibus. et paratus eſſet facere iuſticiam. diuitibus etpauperibus petentibus. ne forte propt̓nimiam abſtinentiam. diminueretur bonum cōmunitatis populorū regni. et regimen reipublice: aut propter exceſſum inordinatum fieret remiſſior. addandum audientiam omnibus ⁊