Octauus Liber.Celeſtis.

admonebat de conuerſione moꝝ. Sednūc iuſticia diuīa. decātat pulcrā cātilenam: que ꝑtinet ad omēs. Quā qui audierit et credēdo cū oꝑatione receꝑit:inueniet fructū ſalutis. et fructū eternevite. B Sꝫ poteris q̄rere. quareverba dei ita obſcure dicunt̉. ꝙ diuerſimode int̓pretari poſſunt? Et qn̄qꝫ alit̓a deo. ⁊ aliter ab hoībus intelligūtur?Rn̄deo Deus ſimil̓ eſt ꝯfectori. qͥ conficit vinū ardens. ſeu aquā ardentē: q̄ devino conficit̉. Ille enī confector habetplures fiſtulas. quaſdā aſcēdentes. quaſdam vero deſcēdētes: ꝑ quas vinū nūcſurſum. nūc deorſum. cooꝑante ignis calore decurrit. donec fit ꝑfectū. Sic deꝰin verbis ſuis facit. Quia qn̄qꝫ aſcēditper iuſticiā. qn̄qꝫ iterū deſcēdit ꝑ mīam.ſicut patuit ī rege. cui ꝓpheta ex iuſticiadixit ꝙ moreret̉: et tn̄ poſtea. mīa addidit eī plures annos ad viuendū. Qn̄qꝫeciā deſcēdit deus. ꝑ ſimplicē verboꝝ ꝓlationē. et corporalē expreſſionē. ſꝫ aſcedit iterū. ꝑ ſpūalem intelligentiā: ſicut īdauid. cui multa dicta ſūt ſub noīe ſalomonis. ſꝫ cōpleta ſunt ſicut ⁊ intellectain filio dei. ¶ Qn̄qꝫ eciā loquiturdeus de futuris. qͣſi de p̄teritis. ⁊ pn̄tiaſimul tāgit et futura: qꝛ oīa ſunt in deo.et pn̄tia et p̄terita et futura. quaſi vnuspunctus. Nec mirari debes. ſi obſcurismodis loquit̉ deus: qꝛ hec fiunt qͣdruplici decauſa. Primo vt oſtēdat deus magnā mīam ſuā. ne quis audiēs iuſticiā dei:deſperet de miſcd̓ia eiꝰ. Quia qn̄ homomutat voluntatē peccādi: tūc eciā deusmutat diſtrictiōem ſententie ſue. Scd̓aeſt. vt creduli iuſticie et ꝓmiſſionū dei:amplius coronent̉ ꝓpter fidem et expectationē. Tercia ratio eſt. Quia ſi conſiliū dei certo ſciretur tꝑe. quidā ꝓpterpreſcitos contrarios caſus. multū turbarent̉: alij ex tedio. a deſiderio ⁊ feruore ſuo deſiſterent. Et ideo ꝓpter iſta. qn̄alicui ſcribo aliqͣ verba. nō exprimit̉ ibiin concluſione. vtrū illa verba recipien

tur. et credentur cum effectu ab eo. velnon. Nec eciā tibi declaratur hoc. an ille credet et ꝑficiet opere illa an nō: qͥanon licet tibi ſcire hoc. Tercia cauſa ēne aliqͥs p̄ſumat improbe. diſcutere verba dei. Ipſe enī eſt. qui de ſublimi facithumilē: et de inimico facit amicū Quarta eſt. vt qui occaſionē diſcedēdi queritinueniat. et qui ſordeſcūt ſordeſcant adhuc: boni qͦꝫ fiant manifeſtiores. OItem ait ſpōſa. Deinde dei filius loquebatur ad me. dicēs. Si aliqͥs loqueret̉per fiſtulā habentē tria foramina. et diceret audienti. Nūquā ex iſto foramineaudies vocem meā: non eſſet arguēdꝰ.ſi poſtea loqueret̉ per duo reliqͣ foramina. Sic eciam eſt nūc in locutione nr̄a.Nā licꝫ mat̓ mea v̓go dixerit ꝙ illa eſſꝫvltima lr̄a mittēda regi: hͦ intelligendūeſt de perſona ſua. Sꝫ nūc ego deꝰ quiſum ī matre et mat̓ in me. mitto nunciū.meū regi. tā ꝓpt̓ eos qui nūc ſunt pn̄tēsviui: ꝙͣ ꝓpter eos qui nondū ſunt natīAb et̓no itaqꝫ iuſticia et mīa in deo ſūt.Nam ab et̓no iſta in deo fuit iuſticia. vtcū deus an luciferū. plenus eſſet ſapīa.et bonitate. et potētia: voluit ꝙ pluresꝑticiparent̉ bonitatis eius. Et ideo creauit angelos. Quoꝝ quidā attendētespulcritudinē ſuā. deſiderabant eſſe ſupradeū Propterea corruerūt. ⁊ facti ſūt ſubpedibus dei: demones mali. Et eciam iniſtis. deus qͦdammō habet mīam. Namcū dyabolus ex iuſticia et ꝑmiſſione deiꝑficit malū qd̓ cōcupiſcit: qͣſi qͦdāmodoꝯſolat̉. ex ꝓſpitate malicie ſue. Non ꝙpena dyaboli minuat̉ ex hͦ. ſꝫ ſicut egerhabēs inimicū fortiſſimū. conſolat̉ de auditu mortis eiꝰ: licet dolor infirmitatisſue. nō minuat̉ ex auditu illo. Sic dyabolus ex īuidia qͣ ardet. deo faciēte iuſticiā. cōtra homīes exhilareſcit ⁊ letat̉: etqͣſi ſitis malicie ſue. refrigerat̉ et linit̓.E Uerū poſtea deus videns in exercitu ſuo diminutionē. creauit poſt p̄ſumptōem demonū hoīem. ad obediēdū