Sextus.Liber.
ſunt apud deum et vtiliores aniabus ꝙͣhomines credunt. ¶ Capitulum. Cij.Omīa quedā de ſwpecia cū lōgo tꝑe in roma infirmaret̉.dixit qͣſi ſubridēdo ſpōſa audinte A Fama inqͥt eſt ꝙ in hoc loco ēabſolutō a culpa ⁊ a pena. ſꝫ deo nichil ēimpoſſibile. penā em̄ exꝑior ego Tūc ſb̓ſequēte mane ſpōſa audiuit in ſpū voceꝫdicentē ſibi Filia hec mulier gͣta ē michiet qꝛ deuote vixerat in ſe. ⁊ qꝛ filias ſuasenutriuit michi. ſꝫ adhuc tantā ꝯtritiōꝫnō hūit in penis. qͣntā delectatiōꝫ hūit ⁊habuiſſꝫ in pctīs. niſi caritate mea refrenata fuiſſet Ergo qꝛ ego deus vnicuiqꝫꝓuideo in ſaītate ⁊ infirmitate. ſicut vnicuiqꝫ expedire video Ideo nec in minimis v̓bis ab aliqͦ irritari vel iudicari debeo. ſꝫ vbiqꝫ timeri ⁊ venerari Dic etiāei ꝙ indulgētie eccl̓iaꝝ vrbis romē. maiores ſūt apd̓ deū ꝙͣ ſonāt. qꝛ hij qͥ ꝑfct̄ocorde veniūt ad iſtas indulgētias. nō ſolū remiſſionē pct̄oꝝ habebūt. ſꝫ etiā gloriā eternā Nā hō etiā ſi melleſies ſe occideret ꝓ deo. nō eēt ꝯdignꝰ ad minimāgl̓iam que dat̉ ſctīs B Et licet hō nōſufficit viuere ad tot milia annoꝝ. tn̄ qꝛꝓ infinitis pct̄īs infinita debent̉ ſuppliciaque hoī impoſſibile ē ſatiſfacere ⁊ implere in hac vita Ideo ꝓpt̓ indulgētias relaxant̉ irulta et gͣuiſſima pena ⁊ lōgiſſima cōmutat̉ in minimaꝫ. ⁊ hij qͥ habitisindulgētijs cū caritate ꝑfct̄ā ⁊ ꝯtritiōeva decedūt de md̓o. ſoluūt̉ nō ſolū de peccatis. ſꝫ etiā a penis Quia ego deꝰ nō ſolū dabo ſctīs ⁊ electis meis que petūt.ſed ⁊ duplicabo ⁊ cētuplicabo ꝓpt̓ caritatē Ideo moneas iſtā infirmā ad patiētiā ⁊ ſtabilitatē. qꝛ ego faciā ei qd̓ vtiliꝰſibi eſt ad ſalutē ¶ Declaratio ¶ Huius dn̄e aīaꝫ vidit ſancta Birgitta aſcēdentē ſicut igneā Cui occurrerūt pluresethiopes. a qͦrū ꝯſpectu anīa qͣſi ꝑterritafacta eſt et quaſi tremula. ⁊ ſtatim videbat̉ qͣſi v̓go pulcerrima venire ei in auxiIiuj. que dixit ethiopibꝰ. Quid vobis cū
anīa iſta que eſt de familia noue ſpōſe filij mei? Et ſtatim ethiopes fugientes ſequebant̉ alonge Cūqꝫ aīa veniſſet ad iudiciū dixit iudex Quis rn̄det ꝓ aīa iſtaet quis eſt aduocatꝰ eius? Et ſtatim videbat̉ beatꝰ Iacobꝰ adeſſe dicēs Egodn̄e teneor rn̄dere pro ea Nā bis in magnis laboribꝰ fuit ad memoriā meaꝫ Odn̄e miſerere ei quia voluit ⁊ nō potuitCui iudex Quid eſt qd̓ voluit et nō potuit? Cui iacobus Uoluit inqͥt ſeruiretibi toto corde ſed nō valuit. qꝛ in infirmitate p̄uenta retar dabat̉ Tūc iudex aitad aīam. Uade quia fides tua ⁊ volūtasſaluabit te Et ſtatim anīa egreſſa ē a cōſpectu iudicis. exultans ⁊ qͣſi ſtella ſplendēs. oībus aſtantibꝰ dicētibus Bn̄dictꝰſis tu deꝰ qͥ es ⁊ eras ⁊ eris. qͥ non amoues miſericordiā tuā a ſperantibus in te¶ Qualiter btūs Nic olaus in baro adſepulcrū eius apꝑuit ſponſe vnctꝰ oleodeclarās ei de oleo manāte de corꝑe eiꝰet alia de ſuis virtutibꝰ dū viuebat et delargiflua bonitate dei ad ſuos electos.Um viſitaret ¶ Ca. Ciijſponſa reliquias ſancti Nicolai in baro ad ſepuleruꝫ eiuscepit cogitare de illo liquore olei manāte de corꝑe eius Et tūc rapta extra ſe inſpū. vidit quandā ꝑſonā oleo vnctam. ⁊fragrantiſſime odorantē. q̄ dixit ei Egoſum nicolaus epūs. qui appareo tibi intali ſpecie. ſicut diſpoſitꝰ erā in anīa duꝫviuebā Naꝫ omīa mēbra mea ita habilitata ⁊ flexibilia erant ad ſeruitiū dei. ſicut res vncta que flexibilis eſt ad opuspoſſidentis. ⁊ ideo laus exultationis ſꝑerat in anīa mea. et in ore meo p̄dicatiodiuina et in oꝑe patientia. ꝓpter v̓tuteshumilitatis et caſtitatis quas p̄cipue dilexi. Sed nunc quia in mūdo multorumoſſa arida ſunt ab humore diuino Ideodant ſonū vanitatis et ſtridoreꝫ ex colliſione mutua. et inhabilia ſunt ad fructificandum fructum iuſticie. ⁊ abhomīabilia deo ad intuendū Tu v̓o ſcias ꝙ ſicut