Sextus.Liber.

rius. quia per te infantiam ſuā alijs voluit patefacere.Tirgo narrat ſponſe.quid ſenſit ſtatim ꝯcepto filio et que ſenſerūt ip̄a ⁊ elizabeth in amplexū mutuoet de ſancta cohabitatiōe eaꝝ et qualit̓poſtea angelus conſolabat̉ eā formidantē et inſtruebat ioſeph mirantē ⁊ narratmodū ſanctiſſimum viuēdi quē ip̄a et ioſeph tenuerunt ⁊ multas virtutes notabiles ioſeph.Capitulum. lix.Ater dei loquit̉ A Quādo angelꝰ nunciabat michifilium dei naſcituꝝ de me. ſtatim poſtꝙͣ cōſenſi. aliqͥd inſolitū ⁊ admirabile ſenſi in me Ideo vehemēter admirās ſtatim aſcēdi ad elizabeth cognataꝫmeā. vt cōſolarer illā impregnatā. ⁊ cuꝫea cōferrē de hijs que angelus michi nūciauerat. Cumqꝫ ip̄a iuxta fontē occurriſſet michi. et mutuis amplexibꝰ ⁊ oſculis frueremur Infans in vtero eius. mirabili et viſibili motu exultando letabatur. Et ego ſimiliter inſolita exultationetunc mota fui in corde meo. ita vt linguamea loqueret̉ inexcogitata v̓ba de deoEt anīa mea tunc vix pre leticia ſe capiebat. Cūqꝫ elizabeth miraretur feruorē ſpiritus qͥ loq̄batur in me. ⁊ ego nondiſſimiliter mirabar in ea gratiam dei.ambe benedicentes deum ſtetimus ſiml̓aliquibus diebꝰ. B Poſt hec aūt cepit cogitatō quedā pulſare animū meūquō et ꝙͣ deuote habereꝫ me ad tantamgr̄am michi factā. Quid etiā rn̄deremſi q̄rerer quō cōcepi. aut qͥs pat̓ filij naſcituri Aut ne forte ioſeph inſtigante aduerſario aliena ſuſpicaret̉ cōtra me Etecce ſic michi cogitāti. angelus nō diſſimilis ab eo quē pͥus viderā aſtitit dicēs.Deꝰ noſter qͥ eternꝰ eſt. ipſe eſt tecū etin te eſt Ne timeas ergo qꝛ ipſe dabit tibi loqͥ. ipſe diriget greſſus tuos et locaIpſe ꝑficiebat opꝰ ſuū tecū potenter etſapient̓: Ioſeph v̓o cui cōmendata fue-

ram cū intellexiſſet me impregnataꝫ. admirans et indignum ſe reputans cohabitare michi anxiabatur neſcions quidageret. cui angelus in ſomnis dit Nōrecedas a v̓gine ꝯmendata tibi. qꝛ ſicutaudiſti ab ea ſic veriſſimū eſt. Concepitem̄ de ſpū dei. ⁊ pariet filiū ſaluatorē mūdi Ergo ſerui ei fideliter et eſto pudicicie eius cuſtos ⁊ teſtis. Deinde ab illodie ioſeph ſeruiuit michi quaſi dn̄e ſue. etego etiā me ad oꝑa ſua minima hūiliabāC Poſt hec ego cōtinua eram in oratione. raro videri ⁊ videre volēs. ⁊ egrediens rariſſime niſi ad feſta p̄cipua. vigilijs qͦꝫ et lectionibꝰ que a ſacerdotibusnoſtris legebant̉. inteta fui. Habēs certa temꝑa ad labores manuū. et diſcretafui ad ieiunia ꝓut natura mea ferre poterat in ſeruitio dei. Illa v̓o que ſuꝑfuerunt nobis ſuꝑ victualia dedimꝰ pauperibus. cōtenti de hijs que habebamusIoſeph vero ſic ſeruiuit michi. ꝙ nunꝙͣaudiebatur in ore eius verbuꝫ ſcurrile.nunꝙͣ murmuroſum. nunꝙͣ iracundumNam ip̄e patiētiſſimꝰ erat in paupertate. ſollicitus in labore vbi neceſſe fuit.Manſuetiſſimus ad obiurgātes Obedientiſſimus in obſeqͥo meo Promptiſſimꝰdefenſor cōtra derogātes v̓ginitati mee.Fideliſſimꝰ teſtis mr̄abiliū dei. Ipſe etiāſic mortuꝰ erat mūdo et carni. vt nichildeſideraret niſi celeſtia Sicqꝫ erat credulus ꝓmiſſionū dei vx ꝯtinue dicet. vtinam viuā ⁊ videā adimpletā voluntatēdei. Nā rariſſime venit ad cōgregatōeshoīm et eoꝝ cōſilia. qꝛ totū deſideriū ſuūfuit obedire volūtati dei. Ideo nūc gloria ſua magna eſt.Qater dei dicit ſpōſeꝙ iheronymus non dubitauit de aſſumptione ſui corporis in celum. ſed quia deꝰnō reuelauit aperte veritatem ideo maluit pie credere ꝙͣ diffinire non oſtenſa.et ideo ſcripſit in epiſtola ſua ſe neſcire ⁊addit hic v̓go aliqͣ de laude iheronymi.

z iij