Sextus.Liber.

amicos tuos circūſtantes cū ſalutatione ſua. Ideo ex parte eorū et mea rogomiſerere huic anīe. et propter preces noſtras da ei requiem in vna pena. hoc eſtꝙ demones nō habeant poteſtatem obtenebrandi conſcientiam eius. ipſi enimex malicia ſua ſic obumbrabunt conſciētiam eius niſi refrenentur. ꝙ nunꝙͣ ſperaret finem miſerie et adeptionem glorie. niſi quotiens tibi placeret ſpecialiter reſpicere eā gratia tua. ⁊ hoc eſt maius ſupplicium ei omni ſupplicio. Ergopie domine da ei propter preces noſtrasvt in quacunqꝫ pena fuerit. ſciat pro certo illam penaꝫ finituram et ſe gloriā perpetuam adepturam. S Reſpondit iudex. Hec eſt enim vera iuſticia.quia iſpa anima multotiens. ſubtraxitconſcientiam ſuam de ſpirituali cogitatione et intelligentia ad corporaliaet obtenebrare voluit conſcientiaꝫ ſuā.et non timuit facēte cōtra me. Ideo iuſtum eſt vt nūc demones obumbrent cōſcientiam eius. Sed quia amici cariſſimi vos verba mea audiſtis et ea opereimpleuiſtis. nō eſt fas aliquid vobis negari. Ideo faciam quod vultis. Tuncautem reſponderunt ſancti om̄es. Benedictus ſis tu deus in omī iuſticia tuaqui iuſte iudicas. qui nichil dimittis impunitum. Deinde bonus angelus qͥ datus erat anime ad cuſtodiam ait ad iudicē. Ego a principio ꝯiunctiōis iſtiꝰ anime et corporis fui cū ea. et ſequebar eaꝫex caritatis tue prouidentia. et ip̄a quādoqꝫ faciebat voluntatem meam. IdeoIam rogo te dn̄e mī miſerere ei. Tuncreſpōdit dn̄s Uolumꝰ deliberare ſuperhoc. et tūc hec viſio diſparuit. Declaratio. ¶ Hic fuit miles benignꝰ et pauperū amator. cuius vxor largiſſimas fecitꝓ eo elemoſinas. q̄ rome mortua ē ſicutin ſpiritu dei predictuꝫ de ea fuit. vt patet. iij. li. cap̄. xij. f.Quarto Anno poſtꝙͣ

ſponſa vidit ſupͣ proximā viſionē vbi quedam anima fuit cōdemnata vſqꝫ ad dieꝫiudicij ad purgatorium. videbat iterumeandē animā p̄ſentari in iudicio diuinoper angelū quaſi iam ſemiplene veſtitaꝫꝓ qua ip̄e cū celeſti militia orabat dn̄mquā tūc xp̄s totaliter liberauit a penis.et vt ſtellam fulgentē tranſmiſit ad gloriā precibus angeloꝝ et ſanctoꝝ et lacrimis et ſuffragijs amicoꝝ viuorū.¶ Capitulum. xl.Oſt hec aūt in quarto anno.A Iterū vidi iuueneꝫ fulIgentiſſimū cū anima ſupͣ ꝓximo dicta. que erat iam quaſi veſtita ſednō ad plenū. Qui dixit iudici ſedenti inthrono. cui milia miliū aſſiſtebant. et omnes ad orabāt eum ꝓpter patientiaꝫ eiuset caritatē. O iudex hec eſt anīa illa proqua orabā. et tu reſpodiſti velle deliberare. Nūc igit̉ nos om̄es aſſiſtentes iterūpetimꝰ ꝓ ea mīam tuā. Et licet nos ſcimus omīa in tua dilectiōe. tamen ꝓpterſponſam tuaꝫ q̄ ſpūaliter hec audit et videt loquimur humano modo. licet hūana non ſunt nobiſcū B Rn̄dit iudexUbi currus plenꝰ eſſet ariſtis ſpicaruꝫSi multi hoīes vnꝰ poſt aliuꝫ auferretariſtam ſuam. minueret̉ nūerus atqꝫ pōdus Sic eſt modo. Nā lacrime multe ⁊caritatis oꝑa venerūt ante me pro anīaiſta. Et ideo iudiciū eſt vt veniat ad cuſtodiā tuā. et tu defer eā ad requiē. quaꝫnec ocl̓us videre nec auris audire valꝫnec ip̄a anīa in carne cogitare poteratUbi nō ē celū ſupͣ nec terra deorſuꝫ. vbialtitudo eſt inexcogitabil̓ ⁊ lgōitudo indicibilis. Ubi latitudo mirabilis et profunditas incōprehēſibilis. Ubi deus eſtſupra oīa et extra et intra. regit omīa etcōtinet omīa. nec ab aliquo cōtinetur.Poſt hec aūt illa anīa videbat̉ aſcēderein celū. ita fulgēs ſicut ſtella fulgentiſſima in fulgore ſuo. Et tūc loquebat̉ iudexdicens Ueniet cito tempus quo ꝓferaiudicia mea. et faciam iuſticiam contra