Sextus.Liber.

indi amore vano. ¶ Capitulū. xxx.Ilius loquebatur ad ſponſaꝫA Licet ego omnia ſcio. tn̄dic michi in tua ꝓpria loquela qualis eſt voluntas tua? Reſponditpro ſpōſa ſtatim angelus qui datus eratei ad cuſtodiam dicens. voluntas ſua eſtſicut legitur. Fiat volūtas tua ſicut in celo et in terra Reſpondit dominus Hoceſt quod quero et volo. hoc eſt gratiſſimū michi obſequium Ergo ſponſa meaoportet te eſſe ſicut arbore bene radicata. quę tria mala aduenientia timere nōhabet. Primo ſi arbor bene radicata fuerit non perfodit̉ a talpa. Scd̓o non incutitur in pulſu ventoꝝ Tercio nō areſcit ex feruore ſolis Arbor vero tua anima tua eſt. huius radix principals volūtas bona ē ſcd̓m voluntatē dei. De hacenim radice voluntatis tot virtutes ꝓcedunt. quot ſunt radices in arbore Radix ergo pͥncipalis de qͣ alie ſuccreſcuntdebet eſſe fortis et groſſa. debet etiam eſſe profunde in terre radicata. Sic voluntas tua debꝫ eſſe fortis in patientia.groſſa in diuina caritate. ꝓfunde depreſſa in vera humilitate. et ſi ſic radicatafuerit voluntas tua. tūc non habꝫ timere talpam. B Quid autē ſignificattalpa ſubtus terram vadens niſi dyabolū. qui inuiſibiliter animā circumuagat̉et perturbat? Hic radicem voluntatisſi fuerit inſtabil̓ ad patienduꝫ. morſo ſuofindit ⁊ mordendo diſſipat. quādo affectiones prauas ⁊ cogitationes immittēdo cordi. voluntatē tuam in diuerſa rapit. et facit te deſiderare aliquid contravoluntatem meaꝫ. Tunc vero viciataprincipali radice. omēs alie radices viciantur et areſcit truncus. id eſt ſi volūtas tua et affectio fuerit corrupta. etiāvirtutes alie maculantur et diſplicēt michi. ymo etiam per voluntatē ip̄am malam niſi corrigatur penitentia. digna esdyabl̓i ſubdi dominio. ꝙͣuis volūtas nōprocedit ad effectuꝫ. Si vero radix vo

luntatis fuerit fortis et groſſa. roderequippe poteſt eam talpa ſed non finde:re. et tunc ex corroſione illa radix fortius ſuccreſcit iterum ad maiorem fortitudinem. Sic ſi voluntas tua fuerit ſemper firma in contrarijs et proſperis. rodere quippe poteſt eam dyabolus id eſtcogitatōes pͣuas immittere. ſed ſi illis reſiſtit̉ ⁊ nō cōſentit̉ volūtate. tūc nō erūttibi ad ſuppliciū ſꝫ. ꝓficiūt tibi ꝑ patientiā ad maiꝰ meritū ⁊ v̓tutuꝫ ſublimitatēQuod ſi forte cōtingat te ruere per impatientiam vel ex improuiſo. Conſurgecitius per penitentiam et contritioneꝫet tunc ego remitto peccata et dabo tibi patientiam ⁊ fortitudinē. ad immiſſiones dyaboli tolerandas. ¶ Scd̓oSi arbor bene radicata fuerit. nō habꝫtimere impulſum ventoꝝ. Sic ſi voluntas tua fuerit ſcd̓m voluntateꝫ meā. nōdebes ſollicitari de aduerſitare mundi q̄eſt tanꝙͣ ventus. cogitando tecū ꝙ forteſic expedit tibi. ſcilicet pati aduerſitatesNon debes conturbari de cōtemptū etobprobrio tuo. quia ego quos volo exaltare et deprimere poſſum. Non debesdolere de paſſione corporis. quia ego ſanare et percutere poſſuꝫ. quia nichil facio ſine cauſa. Qui vero voluntateꝫ hꝫmichi contrariā. hic in pn̄ti tribulat̉. qꝛnō poteſt perficere quod querit. et adhuc in futuro ꝓ volūtate mala puniet̉.Quod ſi voluntatē ſuam michi cōmitteret. omnia faciliter potuiſſet aduenientia toleraſſe. Tercio arbor bene radicata non habet timere nimium calorē. ideſt qui voluntatē habent perfectam nōſiccantur ab amore dei per amorem mūdi. non retrahūtur ab amore dei aliquoprauo impulſu. Illi autem qui inſtabilesſunt. horum anima a bono incepto et acaritate dei cito euertit̉. aut ſuggeſtionedyaboli aut contrarietate mundi. autab amore eius vana inutiliter concupiſcendo. D Propterea non bona arbor eſt ille homo de quo tu nūc cogitas.

x ij