Quartus.Liber.

Ater loquitur. A Dicilli preſbitero ſeni heremiteTamico meo Qui quaſi cōtravoluntatem ſuā. et pacē anime ſue. conſtrictus fide et deuotione proximorum.Aliqn̄ relicta cella ſolitudinis. ⁊ ſua cōtemplatōis quiete. ex caritate deſcēditde heremo inter gentes. ad dandū conſilia ſpūalia eiſdem ꝓximis. Cuiꝰ exēploet conſilio ſalutari. ml̓te anime ad deumconuertunt̉. et iam conuerſi ad altioravirtutum proficiunt. Qui humiliter dubitans de calliditate. et deceptōe fraudolenta dyaboli. te reqͥſiuit de cōſilio cumhumilitate et rogauit vt orares pro eoSuper hoc videlicet vtruꝫ deo magisplaceret ꝙ ip̄e vacaret ſue ſoli contēplationis dulcedini. an deo acceptior eſſettalis caritas proximoꝝ? Dic̄ ergo ei ſicex parte mea. ꝙ om̄ino deo magis placet. ꝙ ſicut dictū eſt. aliqn̄ ip̄e deſcendatde hęremo. et vadat ad exercēda in ꝓximis talia oꝑa caritatis. participādo cūeis. virtutes ⁊ grās quas ip̄e habet deo.vt ex hoc ip̄i conuertantur. et adhereātferuentius deo. et participes fiant gl̓ieeius. ꝙͣ ſi in cella ſolitudinis idem heremita ſue ſoli conſolationi mentali vacaret. B Et dic ei. ꝙ de tali caritatemaius meritū retributiōis ip̄e habebitin celis. Dum tn̄. ad telem caritatem exercenda ip̄e vadat cum cōſilio ſemꝑ. etvoluntate ſui ſenioris pr̄is ſpūalis ¶ Itēdic ei. ꝙ ego volo ꝙ ip̄e recipiat ī filiosſuos ſpūales ſub conſilio ſuo regendo:omēs heremitas. et eciā oēs monialeset recluſas. olim filios ſpūales illiꝰ amici mei heremite. qͥ mortuꝰ eſt Et dirigateos omēs. ſuo caritatiuo cōſilio ſpūaliter et virtuoſe. ſicut ille ī vita ſua gubernauit et direxit eos. qꝛ ſic placꝫ deo. Etſi ip̄i eū in prēm receperint. et ei humilit̓obedierint in vita heremitica. et ſpūali.tūc ip̄e erit eis pater. et ego ero eis mater. Si vero aliquis eorū noluerit eumin prēm ſpūalem recipere. aut ei obedi-

re. tunc melius erit tali inobedienti. ꝙſtatim recedat ab eis. ꝙͣ ꝙ amplius permaneat cum eis. ¶ Uadat tamē idemamicus meꝰ ſupradictꝰ ad eos. et reuertatur ad cellam ſuā. quotiēs ei videbit̉.ſemꝑ tn̄ cum conſilio ⁊ voluntate ſui patris ſeniorisPoſt duos ānos a tēpore quo ſponſa habuit illā viſionem deanimali et piſce que continetur ſupra iniſto quarto libro ſcd̓o capitl̓o. xp̄s apparens ei exponit dictā viſionē obſcuriſſimā. valde clare ⁊ notabilit̓. dicēs ꝙ animal et piſcis per pctōres et gentiles Capiētes vero per iuſtos et virtuoſos homines deſignantur.¶ Capitulum. Cxxix.Ilius loquit̉ ad ſpōſam. ADixi tibi priꝰ. ꝙ deſidero coranimalis. et ſanguinē piſcisQuid aūt eſt cor animalis niſi illa anīadilecta et īmortalis xp̄ianoꝝ. q̄ plus placet michi ꝙͣ om̄e qd̓ in mūdo deeſiderabile videt̉? Quid vero eſt ſanguis piſcis.niſi caritas ꝑfecta ad deū? Ideo cor. p̄ſentari debet michi mūdiſſimis manibꝰSanguis vero in vaſe ornato. qꝛ mūdicia deo et angelis placita eſt. Et ſicutgēma in anulo. ſic puritas cōuenientiſſima eſt. om̄i oꝑi ſpūali. Caritas vero diuina pn̄tari dꝫ in vaſe adornato. qꝛ anīagentiliū. qͣſi vas relucere et ardere dꝫ.ardentiſſima dilectiōe ad deū. ꝑ quā fideles et infideles tanꝙͣ vnū corpus vniunt̉ capiti ſuo deo Ergo qui pn̄tare michi deſiderat cor xp̄iani indurati ī pctō.qͥ eſt quaſi aīal abſqꝫ iugo obedientie. diſcurrēs ꝑ vicia. ⁊ ī deſiderijs ſuis viuēsdebet manus ſuas ꝑforare terebro acuto. qꝛ tūc nec gladij nec ſagitte preualebūt. B Quid vero ſūt manꝰ homīsiuſti. niſi oꝑatiōes eius corꝑales. ſcꝫ etſpūales? Corꝑalis enī manus. id eſt laborare ⁊ ſuſtētare corpus neceſſaria eſtSpūalis vero manꝰ. ē ieiunare. ⁊ orare

r. j.