QuartusLiber.

ex humiliatōe inclinatōis nature Quādoqꝫ ex mundi tribulatione et timore inferni. Taliū enim lacrime lutoſe ſunt etfetide. qꝛ non procedūt ex caritate deiSed ille lacrime ſūt michi dulces. queprocedūt ex cōſideratōe beneficioꝝ deiet ex conſideratione ſuoꝝ pecccatorumet amore ad deū. Tales lacrime eleuātaīam a terrenis in celū. et regenerāt hominē ad vitā eternam. Nā duplex eſt generatio carnalis et ſpūalis. Carnal̓ generatio. generat hoīem de immundiciaad īmundiciā. Plorat damna carnis. ſuſtinet gaudent̉ labores mūdi: Taliū filius nō eſt filius lacrimarū. qꝛ ꝑ tales lacrimas nō acquirit̉ vita eterna. Sꝫ illagenerat filiū lacrimarū. q̄ plorat diſpendra aīe. que ſollicita ē ne filius offendatdeū. Talis mat̓ ꝓpinquior filio ē ꝙͣ quēgenerat carnalit̓. qꝛ ꝑ talem generationē acquirit̉ beata vita. B Ad ſcd̓ꝫſcꝫ ꝙ tribuit elemoſinas pauꝑibus Reſpondeo tibi. Si emeres tunicā filio tuo ex pecunia ſerui tui. nūquid de iure nōeſſet tunica eius qui poſſidebat pecuniam? eſſet vtiqꝫ. Sic eſt eciā ſpūalit̓. Nāquicunqꝫ grauat ſubditos ſuos aūt ꝓximos. vt ex eoꝝ pecunia ſuccurrat anīabus caroꝝ ſuorum. plus me ad iram prouocat ꝙͣ mitigat. qꝛ ablata iniuſte. ꝓderunt hijs qͥ bona iuſte antea poſſidebātet nō pro quibus dant̉. ¶ Ueruntū qͥaiſte benefecit tibi. bn̄faciendum eſt ei etſpūaliter et corporaliter. ſpūaliter fūdendo ad deū preces pro eo. qꝛ nullus creditquantū deo placent p̄ces humiliū. ſicutper exēplum oſtendā tibi Si quis offerret regi magnū pondus argēti. diceret̉a circūſtantibus. hec eſt magna pn̄tatioSi vero legeret vnū pater nr̄ regi. derideret̉. Sic ē e cōtra apud deū. Quicunqꝫ em̄ offert pro aīa alterius vnū paternoſter. acceptius eſt deo pondere magno auri. Sicut patuit in illo bono gregorio. qui oratōe ſua. etiam infidelē ceſarem eleuauit ad altiorē gradū. C

Scd̓o dicito ei hec verba. qꝛ benefeciſtimichi. rogo deū oīm remuneratoreꝫ. vtreddat tibi ſcd̓m grām ſuā: ¶ Itē dic̄ eiſic. cariſſime vnū conſulo tibi. et vnū rogo. Cōſulo vt aꝑias oculos cordis tui.conſiderādo inſtabilitatē et vanitatē mūdi. Recogitando quantū refriguerat caritas dei ī corde tuo. Et ꝙͣ grauis ē pena et horrendū iudiciū futurū. et attrahe caritatē dei in cor tuū. diſponēdo oīatemꝑa tua. bona tꝑalia. oꝑa affectus etcogitationes ad honorem dei. filios qͦꝫtuos trade ordinationi et diſpoſitōi deinichil ꝓpter eos de amore dei minuendoScd̓o rogo vt in orōnibusⁱ tuis impetres. qͣtinus deus qui omīa poteſt donettibi patientiā. et impleat cor tuū ſua bn̄dicta caritate.Uerba ꝯfortatiua xp̄iad ſponſam in timore poſitā. ꝙ nō debeat timere. de hijs que vidit et audiuit. qꝛſpūſſancti ſunt. et qūo dyabolus ꝑ ſerpentē et leonem. cōſolatio ſctīſpūs ꝑ linguam deſignantur. et qualiter ſit opponendum dyabolo.Capl̓m. xiiij.Ilius loquit̉. A Cur times et ſollicitaris ex eo. ꝙdyabolus immittit aliqua inverba ſpūſſancti. Nunqͥd aliqn̄ audiſtieum ſeruare linguā ſuā ſanam. qui eā miſit inter dentes leonis cōmoti? Aut nūquid aliquis qn̄qꝫ ſuxit mel dulciſſimuꝫde cauda ſerpentisᶻ nequaꝙͣ. Sed qͥseſt leo. vel ſerpēs niſi diabolus? Leo ꝓpter maliciam. ſerpens ꝓpter aſtutiam.Quid vero lingua niſi ꝯſolatio ſpūſſancti? Quid namqꝫ eſt linguā ponere īterdentes leonis. niſi verba ſpūſſancti quiin ſpecie lingue apparuit. ꝓpter fauoremet laudē humanā dicere? Ergo quicunqꝫ laudes dei ad placendū hom̄ibus loquit̉: Hic vtiqꝫ mordetur ⁊ decipitur adyabolo. quia verba illa ꝙͣuis ſint dei.nō ꝓcedūt de ore caritatis dei. et līgua

l. v.