LiberTercius.

Et tunc ait rex: Cōuocabo nobilioresmeos et ſapiētes vt viſa ſapiētia ⁊ induſtria tua glorioſus appareas in ocl̓is eorum. B Cui rn̄dit medicus. Neqͣꝙͣ inquit hoc facito Scis enim populūtuū inuidū eſſe gl̓ie. et quē nō poterit opere ꝑſequit̉ et deprauat verbo. Sꝫ expecta ⁊ oſtendā tibi ſoli in cōclaui ſapiētiā meā. ſic enī inſtructus ſū et doctꝰ. ſcꝫſapīam meā plurimā habere in ſecretoet modicam in aꝑto. Nec q̄ro gloriā intenebris tuis. cum ī luce patrie mee glorior. Sed nec tempꝰ ſanitatis ē adhucdonec ventus auſtralis afflauerit et ſolin meridie apparebit. Cui rex Quomōpoſſent fieri iſta in terra mea. In ea enīſol rariſſime orit̉. qꝛ extra climata ſumꝰet ventus aquiloris ſemꝑ dn̄atur nobisSed qͥd michi ſapiētia tua ꝓdeſt. et tanta mora ſanitatis? Uideo enī te ſatis v̓bis abūdare. Rn̄dit medicus. Sapientis eſt nō eſſe ſubitū Sꝫ ne tibi ſuſpectꝰaut ingratus appareaꝫ. Da michi iſtosduos hoīes in ptāte et ducam eos ad fines regni tui. vbi aer eſt cōpetentior. ettūc videbis quantū oꝑa. quantū ve valebunt verba. Cui rex. Altioribꝰ inqͥdet vtilioribus occupati ſumꝰ qͥd nos diſtrahis. Aut qͥd̓ cōfert nobis magiſterium tuū. In pn̄tibus enim bonis delectamur. q̄ videmus et poſſidemꝰ. ad futuravero incerta nō aſpiramꝰ. Ueruntamēſuſcipe hoīes illos vt petis. ⁊ ſi oſtenderis in eis aliqd̓ magnificū et dignum admiratōe p̄dicabimus te. et p̄dicari faciemus glorioſum. Suſceptis igit̉ a medico hoībus ill̓ et ad temꝑiē aeris deportatis. Alius trāſijt ad mortē. Aliꝰ veroblandimēto aeris refocillatus reuixitG Medicus ille ego ſum qͥ medericupiens hoībus verba mea miſi mūdo ꝑte. Ꝙͣuis aūt infirmitates multoꝝ vididuos tn̄ oſtēdi tibi. in qͥbus et iuſticiā ⁊miſcd̓iam meā poteras admirari Unuꝫenī oſtēdi tibi. quē diabolus poſſedit occulte. ſed eternaliter puniendū: Cuius

vero oꝑa hom̄ibus videbant̉ et laudabant̉ tanꝙͣ iuſta Alterū vero oſtendi.cui aꝑte dn̄abat̉ dyabolus. ſꝫ ſananduꝫdixi temꝑe ſuo licet nō homībus apertevt tu credebas. Nā fuit iuſticia diuīa vtſicut ſpūs malignꝰ paulatiue in eū dn̄ariceꝑat. ſic eadem dictabat iuſticia vt paulatim egrederet̉ ſicut et egreſſus eſt donec anima carne ſoluta ꝑuenit cū ea diab olus ad iudiciū: Cui dixit iudex. Tupurgaſti eam et cribraſti quaſi triticumNūc autē ꝑtinet ad me. pro confeſſioneſua duplici corona coronare eā. Recedeigit̉ ab ea. quā tāto temꝑe purgaſti. Etait ad aīam. Ueni o felix anīa et vide ſenſibus ſpūalibus gl̓iam meā et iocunditatē meam. Ad alteram vero aīam dixitQuia fides vera nō fuit in te. et tn̄ qͣſifidelis gl̓abaris et laudabaris ⁊ qꝛ oꝑaiuſtoꝝ ꝑfecta nō ſunt inuēta in te. Propterea merces illa fideliū nō erit in teTu quoqꝫ in vita tua q̄ſiuiſti cur voluimori pro te. et hūiliari pro te tm̄ Ideorn̄deo tibi nūc ꝙ fides eccl̓ie ſcē vera ēque ſurſum trahit aīas. Et paſſio mea⁊ſanguis meus introducit eas in celumIdeo infidelitas tua et amor tuus vanꝰdepriment te ad nichilū. ⁊ nichil eris reſpectu ſpūaliū eternorū. Qd̓ vero dyabolus nō egrediebat̉ videntibus cūctisde hoīe illo. Rn̄deo. Mūdus iſte eſt qͣſivile tuguriū reſpectu tabernaculi qd̓ inhabitat deus. ppl̓uſqꝫ deum exaſperāsIdeo paulatiue ſicut ingrediebatur itaegredietur.Uerba virgīs ad ſpōſam ſub figura ponētia qualit̓ deus palip̄am inter ceteros ſcōs elegit in matreet in portum ſalutis.Capl̓m. xxxijAter loquit̉ ad ſponſam dicens Quidā querēs lapidesrepperit magnetē. quem eleuans manu ꝓpͥa cuſtodiuit in theſauroſuo. et ꝑ eū deduxit nauē ad portū tutū