Tercius.Liber

qui verā viam ad celum docuit. et hūilitatem veram imitandam demonſtrauitNunc aūt a multis nimiū oblitus ⁊ neglectus eſt. ſed tamē adhuc oſtēdit ⁊ exhibet verba miſcd̓ie ſue. Non aūt omīaperficient̉ ſimul magis nūc ꝙͣ prius. Nāanteꝙͣ veniret diluuiū prius āmonebat̉et expectabat̉ populus ad penitentiamSic et iſrl̓ anteꝙͣ terrā ꝓmiſſiōis ingrederetur. prius probatus eſt. et ad tempꝰprotracta eſt ꝓmiſſio. Bene quippe valuiſſet deus eduxiſſe populū in quadraginta diebus. et nō protraxiſſe ad. xl. annos. Sed iuſticia dei exigebat vt ingratitudo ppl̓i oſtenderet̉. et miſcd̓ia dei manifeſtaret̉. populuſqꝫ ſuturus tanto magis hūiliaretur. M Nūc aūt ſi qͥs cogitare vellet cur ſic deus affligeret populum ſuum aut cur pena aliqua debeteſſe eterna. cū vita ad peccandū nō poſſit eſſe eterna. magna eſſet audacia. Sicut et ille audax eſt qui cogitatiōe ⁊ ratione intelligere et comp̄hendere nitit̉quomō deus eſt eternus. Deniqꝫ deuseternus et incomp̄henſibilis eſt ⁊ in eoeterna iuſticia et retributio ē. miſcd̓iaqꝫinexcogitabilis Alio quin niſi deus oſtēdiſſet iuſticiā ſuam ī primis angelis. quomodo ſciret̉ iuſticia eius qui omnia iudicat inequitate Et niſi feciſſet iterum miſericordiā ſuam cum homine creādo eumet liberādo in infinitis ſignis. qūo tantabonitas eius ſciret̉ et caritas eius tā immenſa et taꝫ ꝑfecta? Igit̉ qꝛ ſempit̓nuseſt deus. ſempiterna in eo eſt iuſticia. inqua nō ē additio nec diminutio. Sicutin homīe qui p̄cogitat opus ſuuꝫ faceretali modo et tali die. Deus vero cum facit iuſticiam ſuā vel miſcd̓iam ꝑficiendomanifeſtat eam. qꝛ ab eterno pn̄tia. p̄terita et futura ſunt apud illum. ¶ Propterea amici dei patient̓ debent ſtare inamore dei. et nō inquietari. ꝙͣuis viderītmundiales proſꝑari. Quia deus eſt ſicutoptima lotrix que pannū īmundum ponens inter procellas. vt ex motōe aque

ſiat purior et candidior. Diligent̉ cauetictus vndarum. ne ſubmergat̉ pānusSic deus ponit in pn̄ti amicos ſuos inter procellas paupertatis et tribulationis. quibus ad eternam vitaꝫ purgent̉.cuſtodiens eos diligent̓ ne vel nimia triſticia vel tribulatōe intolerabili demergantur.Uerba xp̄i ad ſpōſamoptimū exemplū de medico et rege ponentia. et qualiter xp̄s per talē medicuꝫdeſignat̉. ⁊ qūo frequent̓ ſaluant̉ damnādi ſcd̓m homīes. et damnātur ſauluandiſcd̓m homīes vel mundum.¶ Capitulum. xxxj.Ilius dei loquit̉ ad ſponſamdicēs. A Medicus venit in regionē longinꝙͣ et ignotam. in qua rex nō regebat. ſed regebat̉. qꝛ cor habebat leporinum. Et ideoſedens in throno. quaſi coronatus aſinꝰapparebat. Populꝰ vero ſuus vacabatcommeſſationibus. et honeſtatis equitatiſqꝫ oblitus. omēs de futuris bonis cōſulentes odiebat. Cūqꝫ medicijs ſe p̄ſentaret regi. et de terra voluptatis ſe eſſediceret. cauſaqꝫ cognitōis infirmitatuꝫhominū ſe affirmaret veniſſe. Rex admiratus de homine et de loquela eiusrn̄dit. Ego habeo duos homīes in carcere cras decollandos. et alter eorū vixreſpirare poteſt. Alius vero robuſtioret corpulentior eſt nunc ꝙͣ cum in carcerem ingreſſus eſt. Ingredere igiturad eos et cōtemplare vultus eorum qͥseorum melioris complexionis ſit. Cūqꝫingreſſus fuiſſet medicus et vidiſſet eosdixit regi Homo quem robuſtum dicitis. ſimillimus mortuo ē nec viuere poterit. De alio vero ſpes bona eſt. Cuirex Unde inquit noſti hec? Et medicꝰ.quia alius inquit impletus eſt humoribus et vento nociuo nec curari poterit. Alter vero exinanitus faciliter poterit ſanari. mediante lenitate aeris

k. v.