Tercius.Liber

quaſi minora. nō attēdendo ꝙ iudicaremEt ſic irretita anima ꝑ conſuetudinemdelectationis īordinate. nō correxit neccōpeſcuit voluptatem peccati. dōec iudicium erat in foribus et vltimus punctus appropinquabat. Ideo appropinquāte fine inuoluebatur ſubito conſcientiaeius miſerabiliter et doluit ꝙ cito moreretur. timens ſeꝑari ab illo modico tēporali qd̓ diligebat. Nā deus ad vltimūpūctū ſuffert hoīem. et expectat ſi fortehomo peccator voluntatem ſuā omneꝫquā hꝫ liberam mouere voluerit ab affectu peccati. Sed qꝛ volūtas nō corrigitur. Ideo anima fine infinito ꝯſtringitur. quia dyabolus ſciens ꝙ vnuſquiſqꝫſcd̓m conſcientiā et voluntatem iudicabitur. laborat maxime in fine vt animaludificetur et euertatur ab intentionisrectitudine. qd̓ et fieri permittit deꝰ. qͥaanima cum deberet renuit vigilare:D Noli inſuper confidere et p̄ſumere nimium ſi quē dico amicū et ſeruumſicut vocaui iſtum prius. quia eciam iudas vocatus eſt amicus et nabugodonoſor ſeruus. Nam ſicut dixi perſonalitervos amici mei eſtis. ſi feceritis que pcipio vobis. Sic dico nunc amici ſuntcum me imitant̉. inimici ſunt cum memandata mea contēnendo ꝑſequunturNūquid non dauid poſtꝙͣ dictum eſt ꝙinueni hoīem ſcd̓m cor meum exceſſit ꝑhomicidiū? Salomon cui tā mrifica data et promiſſa ſunt. exceſſit a bonitate ⁊non ē completa in eo promiſſio ꝓpter ingratitudinē eius. ſed in me filio dei Propterea ſicut in dictamine tuo ponit̉ clauſula cum finali. ſic ego in locutiōe meaclauſulam iſtā pono et finalem. Si qͥsfecerit voluntatē meā ⁊ dimiſerit ſuā hereditatē accipiet vitam eternā Qui vero audierit nec faciēdo perſeuerauerit.erit ſicut ſeruus inutilis et ingratus.¶ Sed nec debes diffidere ſi quē dicoinimicū. qꝛ ſtatim vt immicꝰ mutaueritvolūtatē ad bonū. erit amicus dei. Nū-

quid nō iudas erat cū duodecim vnuqn̄ dixi Uos amici mei eſtis qui ſecuti etis me. et ſedebitis ſuper ſedes duodecinTūc quidem tꝑis ſequebat̉ me iudas.nec tn̄ ſedebit cū duodecim. Qūo ergocōpleti ſunt ſermones dei? Rn̄deo tibi.Deus qui videt corda et voluntates hominū. ſcd̓m illa iudicat et remunerat q̄videt. Homo vero ſcd̓m qd̓ videt in facie iudicat. E Ideo ne bonus ſuibiret vel malus diffideret. vocauit deus ad apl̓atum ita bonos ſicut et malosſicut ⁊ quotidie vocat ad dignitates bonos et malos vt omīs qui officiū tenetcū vita. gl̓ietur in eterna vita. Qui vero honorē hꝫ abſqꝫ onere. gl̓ietur ad tēpus ineternum ꝑiturus. Ergo quia iudas nō ſequebat̉ me corde ꝑfecto. nō ꝑtinuit ad eum. qͥ ſecuti eſtis me. qꝛ nō ꝑſeuerauit vſqꝫ ad remunerationem. ſedad eos qͥ ꝑſeueraturi erant. tam pn̄testunc temꝑis ꝙͣ futuri. Quia dn̄s in cuiconſpectu ſunt omīa. qn̄qꝫ loquit̉ in pn̄ti q̄ ad futura ꝑtinēt. et de faciēdis tāꝙͣiam ſint facta. Qn̄qꝫ eciā preteritū futurūqꝫ ꝑmiſcet. et p̄terito vtit̉ pro futurovt nullus p̄ſumat diſcutere conſiliū immutabile trinitatis ¶ Audi adhuc vnuverbum. Multi ſunt vocati. pauci vero electi Sic iſte vocatus eſt ad ep̄atūſed non electus. qꝛ ingratus gratie deIdeo noīe epūs ſed merito degeneranscum hijs qui deſcendūt et nō aſcenduncomputabitur. N ¶ Addicio¶ Filius dei loquit̉ dicens. Mirarisfilia quare alius epūs habuit pulcerrimū finem alius ita horrendū naꝫ pariescadens ꝯfregit eū totū et modicū ſuperuixit et hoc modicū cum ingenti doloreRn̄deo tibi Scriptura dicit ymo egoiꝭſe dixi ꝙ iuſtꝰ qualicūqꝫ morte morit iuſtus eſt apud deū. ſꝫ hoīes mūdi hunc iuſtum reputant qui pulcrum exituꝫ habebit ſine dolore et pudore. deus vero huncdiſcernit iuſtū qͥ a diutīa abſtinētia probatꝰ ē vl̓ qͥ pro iuſticia tribulat̉ qꝛ amici