Txercius.Liber

abeſt epiſcopus. qui vnctus fuit oleo inofficium apl̓icum et in puritatem viteRemanet vero ſeruus ſterquilinij pinguedine maculatus. Abeſt eciā ſacerdosqui cōſecratus fuit verbis ſctīs. vt mutaret inaīatum et mortuū panem in viuificantem deum Remanet vero ꝓditorfallax. qui vendidit eum ꝓpt̓ cupiditateꝫqui redemit omēs ex caritate. Abeſt qͦꝫpauꝑ frater qui cū iuramēto abnegauitmundū. ſed nūc ꝓ ſuperbia et oſtentation mea ſum iudicatus. Ueruntū nūccompellor dicere veritatē ꝙ ille iuſtꝰ iudex qui iudicauit me magis voluiſſet liberare me taꝫ amara mortē ſicut tūc patiebatur. cū ſtaret in ligno crucis. ſed iuſticia cui obuiare nō poterat cōtradicebat. ꝙͣ ꝙ taliter fuiſſem ſicut nunc experior iudicatusRn̄ſio ſponſe ad xp̄mqualiter diuerſis cogitatiōibus et inutilibus afficit̉. et qūo eas remouere nonpoſſit. et rn̄ſio xp̄i ad ſponſam qͣre iſtudꝑmittit̉ a deo. et de magna vtilitate cogitationū cū deteſtatione et timore cū diſcretōe ad coronā habita. et ꝙ peccatuꝫveniale non debet contēni ne inducat inmortale.¶ Capitulum. xix.Oqͥtur filius ad ſponſamA Quid turbaris et ſolicita es filia. Rn̄dit illa Quia diuerſis cogitatōibꝰ ⁊ īutilibꝰ afficiorqͣs remouere non poſſum et iudicij tuiterribilis auditio me conturbat Rn̄ditfilius. Hec ē vera iuſticia. Sicut enī prius delectabaris in affectiōibus mundicōtra velle meū. ſic nunc ꝑmittunt̉ tibicogitatōes varie contra velle tuū. Ueruntū time cū diſcretōe et ꝯfide fortiterin me deo tuo. Sciēs pro certiſſimo ꝙqn̄ mēs nō delectat̉ in cogitatōibꝰ pct̄ī.ſed reluctat̉ eis deteſtando eas purgatiolunt aīe et corona. Si vero modicū peccatū qd̓ intelligis eſſe pctm̄. delectat te

facere. et facis ex cōſidentia abſtinētie ⁊p̄ſumptione gratie. nec aſſumis penitentiam. nec aliā facis emendam. ſcito illudpoſſe fieri mortale. Propt̓ea ſi in mentēvenerit aliqͣ pctī delectatio qualiſcunqꝫfuerit. cōſidera ſtatim ad qͥd tendit ⁊ penitere. B Nā poſtꝙͣ natura homīsdebilitata eſt. ex infirmitate eiꝰ pluriesprocedit pctm̄. Non enī eſt hō qui nonpeccat ſaltē venialiter. Sꝫ deus miſericors dedit hom̄i remediū. dolere ſcꝫ de orpctō necnon et emēdata timere ne forte non bene emēdata ſint. Nā nichil itaodit deꝰ. ſicut ſcire pctm̄ nec curare autex meritis aliquibꝰ p̄ſumere quaſi deusideo toleraret aliqd̓ pctm̄ tuū. quaſi ſin̄te non poſſet honorari. aut ideo licite ꝑmitteret tibi facere vnū malum qꝛ feciſti plura bona. cū magis eciaꝫ ſi centiesfeciſſes bene pro vno quo q̄ malo. adhucnō ſufficeres rependere deo pro caritate et bonitate ſua. Propterea time rationabiliter. et ſi cogitationes prohiberenon poteris. ſaltem fer patienter et conare contra eas voluntate. Non enimdamnaberis pro eis ſi ingrediuntur. qͥanō eſt tuū probibere niſi in eis delectaberis. Time eciam ꝙͣuis cogitatōibus nōconſentis. ne forte propter ſuperbiaꝫ cadas. Omīs enim qui ſtat. ſolius dei virtute ſtat. Ideo timor introductoriū qd̓dam eſt in celum. Nam multi ideo lapſiſunt in precipitium et mortem ꝓpriamquia timorem diuinum abiecerunt a ſe.et ibi erubuerunt confiteri coraꝫ hominibus ubi non erubeſcant peccare corādeo. Ideo qui pro modico peccato noncurat petere veniam. huic et ego dedignabor relaxare peccatum. Et ſic exercitatōe auctis peccatis. illud quod ex cōtritione remiſſibile ⁊ veniale erat. ex negligentia et contemptu fiet valde graue. ſicut in hac anima iam iudicata perpēdere poteris C Poſtꝙͣ enī vēiale ⁊ remiſſibile cōmiſit. auxit ꝑ ꝯſuetudinē ꝯfidēs de bōis ſuis aliqͥbus operibꝰ.