Tercius.Liber.

dit peccata ꝓpria et aliorū: Et tunc talisictus zeli diuini audietur ſuper omēs celos in conſpectu dei et angelorū. et multi conuertentur ⁊ meliorabunt̉ dicētesNon inquiūt odit nos ſed peccata noſtra. reſipiſcamus ergo et erimus amicidei atqꝫ ſui. Tres vero muri qui ambiunt caſtrum ſunt tres virtutes Prima ēdimittere delectabilia carnis. et facerevoluntatem dei. Scd̓a eſt magis vellepati obprobria et damna pro veritate ⁊iuſticia. ꝙͣ habere honores et poſſeſſiōesmundi. diſſimulando veritatē Tercia ēnō parcere vite vel bonis pro ſalute cuiuſtibet xp̄iani. D Sed attende qͥdnunc facit homo. Deniqꝫ ſibi videtur ꝙmuri iſti predicti ita ſūt alti. ꝙ nullo modo poſſent tranſcēdi. Propterea cordahoīm non appropinquant illi glorioſiſſimo corpori cum ꝑmanentia. nec animeeorum qꝛ longe ſunt a deo. Et ideo p̄cepi amico meo ꝙ tranſcēdēt muros vnopaſſu. Hoc enī vobiſcum vocat̉ paſſusqn̄ pedes longa a ſe ſeparant̉ diſtantiaad tranſferendū celeriter corpus. Sicetiā eſt ſpūalis paſſus. Cū enim ē corpꝰin terra et caritas cordis in celeſtibusTunc tranſcendunt̉ tres predicti muri.quia tunc placet hom̄i ex ꝯſideratiōe celeſtium dimittere ꝓpriā voluntateꝫ. patirepulſam et ꝑſecutionē pro iuſticia. mori eciam libenter pro honore dei. EDue vero foſſe extra murū ſunt pulcritudo mūdi et pn̄tia et delectatio amicorum mundi. In hijs foſſis multi libētiſſime quieſcerent et nunꝙͣ curarent in celis videre deum. Et ideo foſſe iſte ſūt late et profunde. late/ qꝛ talium hominumvoluntates longe lateqꝫ ſunt a deo Profunde qͦꝫ ſunt. qꝛ plurimos detinent in ꝓfundo infernali. ꝓpterea foſſe iſte tranſcendi debent vno ſaltu. Quid enim eſtſaltus ſpūalis. niſi ſeꝑare totum cor ſuūab hijs que vana ſunt et de terrenis ſalire in regnum celi Ecce nūc oſtenſum ēqūo confringende ſunt ſere et tranſiliēdi

muri. Nunc oſtendam qūo pn̄tare debꝫepūs iſte rem precioſiſſimā que vnꝙͣ fuitDeitas quippe ab eterno ⁊ ſine prīcipiofuit et eſt. quia nō eſt in ea inuenire principium ſiue finem. Hūanitas vero fuit īmeo corpore. et ſuſcepit de me carnem ⁊ſanguine. Ideo ipſa eſt res p̄cioſiſſima q̄vnꝙͣ fuit et eſt. Ergo qn̄ aīa iuſti recipitcū caritate corpus dei in ſe. et corpꝰ deiimplet animā. tūc ibi eſt p̄cioſiſſima resque vnꝙͣ fuit. Nam licet deitas eſt in tribus ꝑſonis ſine principio ⁊ ſine fine ī ſe.tn̄ qn̄ pater miſit filiū ſuum cū deitate ⁊ſpūſancto ad me. tūc ſumpſit benedictūcorpꝰ ſuū de me. Nunc vero oſtendameidē ep̄o qūo preſentāda eſt dn̄o precioſiſſima res illa, Ubicūqꝫ amicus dei inuenerit peccatorē in cuius verbis ē modica caritas ad deum. et magna ad mūdum. ibi anima vacua eſt ad deū. EPropterea amicus dei habeat caritatēad deum dolendo. ꝙ anima redempta ſanguine creatoris inimica eſt dei. Condoleatqꝫ miſere aīe habēdo ad eaꝫ quaſi duas voces. Unā qua roget deū miſererianime. Aliā qua oſtēdat aīe periculumſuū. Si aūt iſta duo deū ſcꝫ et animamconcordare poterit in vnū. tūc manibꝰdilectionis ſue pn̄tat deo precioſiſſimamrem. Quia qn̄ corpus dei qd̓ fuit in meet aīa homīs a deo creata conueniūt invnā amiciciā. hoc eſt michi cariſſimumnec miruꝫ. Ego enim pn̄s eram. qn̄ miles ille egregius filius meꝰ exiuit de iheruſalē tenere certamen. qd̓ taꝫ forte fuit⁊ durum. ꝙ omēs nerui in brachijs eiusextendebant̉. Dorſum erat liuidū et ſanguinolentū. Pedes ꝑforati clauis. oculi et aures plene ſanguine Collū quoqꝫinclinabatur quādo tradidit ſpiritū Corſcindebat̉ a cuſpide lancee. et ſic cum maximo dolore vicit animas. Qui nūc reſidens in gloria extendit brachium ad homines. ſed pauciſſimi tamē inueniunturqui pn̄tant ei ſponſam Ideo amicus deinon parcat vite ⁊ bonis iuuando alios

i. iiij.