Tercius.Liber.

Ipſe eſt a quo ſpūſſanctus proceſſit. quimē baptizante ſuꝑ eū in columbe ſpē apparuit. Ip̄e eſt ſcd̓m carnē verus filiusvirginis. cuius corpus manibꝰ meis attractaui. Crede ergo ei firmiter et ingredere viā eius. Ipſe enī eſt qui viamrectam ad celū demōſtrauit. ꝑ quā pauper et diues ingredi poteſt celū. Sed q̄rere poteris qūo diues dꝫ eſſe diſpoſitꝰqui ingreſſurus ē celū Cū deus ꝑſonaliter dixerit. ꝙ facilius ē camelū ꝑ foramen acus trāſire ꝙͣ diuitē ingredi celū.Ad hoc rn̄deo tibi Ille diues qͥ ſic diſpoſitus eſt. ꝙ timet aliqͥd ſecū male eſſe ac qͥſitū. qui ſollicitus eſt ne bona ſua inutiliter et contra deū expendant̉. Qui inuite poſſidens poſſeſſionē et honorē mūdi.libent̓ deſiderat ſeꝑari ab eis. Turbaturqꝫ de diſpēdio aīarū et inhonoratōe dei.Et ꝙͣuis ex diſpenſatōe diuina cogiturquodammo habere mundū. tota tn̄ intētione vigilat circa amorē dei. hic tal̓ diues. fructuoſus et felix diues eſt. ⁊ carꝰdeo. B Sꝫ nō eſt ſic diues iſte ep̄sIp̄e quippe ſil̓is eſt ſymīe hn̄ti qͣtuor cōitidones. Quarū prima ē ꝙ p̄ꝑant̉ ei veſtes tendentes ad inferiorē partē et āteriora velātes ſed verecūdiora eius apparent tota nuda. Scd̓a cōdicio eſt. ꝙ digitis ſuis tangēs fetētia applicat ori ſuoTercia ē. ꝙ faciē quidē hꝫ humanā. ſedcolorē et ſpēm reliquā beluinā. Quarta eſt. ꝙ licet hꝫ manus et pedes. actū cūdigitis et manibus calcat lutū. Sic ep̄siſte fatuus ē quaſi ſymia. curioſus in mūdi vanitate. deformatus a laudabili operatōe. Nā hꝫ veſtes ideſt ordines ep̄ales qͥ ſunt valde honorabiles. ⁊ p̄cioſi apud deū. ſed vere cūdiora ſua apparentnuda. qꝛ leuitas moꝝ ſuoꝝ et affectꝰ carnalis oſtendit̉ homībus ad aīarū deſtructōem Cōtra que dicit miles ille egregius. ꝙ verecūdiora hoīs maiorē honeſtatē hnt. Notās per hoc ꝙ motꝰ beſtiales clericoꝝ celari debent bonis operibus. ne exēplo eoꝝ. infirmi ſcādalizent̉.

G Symia qͦꝫ tangit ⁊ odorat fetētiaQuid facit digitus niſi demonſtratōemrei viſe. Sicut ego videns deū in hūanitate demōſtraui eū digito: Ecce inquiens agnus dei Quid ergo ſunt digiti ep̄iniſi mores ſui laudabiles. quibꝰ dem onſtrare deberet iuſticiā dei. et eiꝰ caritatēNūc autē in oꝑibus ſuis demōſtrat ꝙeſt diues et generoſus. ſapiēs mūdi. et ꝓdigus pecuniarū. Quid āt ſunt hec oīaniſi tāꝙͣ digitos mittere ad fetētia? Nāgl̓ari de carne et lata familia quid aliud ē. ꝙͣ gl̓iari de inflatis ſac̓cis? Symiaqͦꝫ habet faciē humanā. ſed ſpēm reliquābeluinā. Sic iſte aīam quidē hꝫ ſignaculo dei inſignitam. ſꝫ per ꝓpriā cupiditatēdeformatā. ¶ Quarto ſicut ſymia tāgitet calcat cū pedibus et manibus lutuꝫſic iſte affectu et oꝑe terrenis inhiat. auertēs vultū ſuū a celeſtibus. ⁊ inclināsad terrena tanꝙͣ aīal obliuioſum. Nunquid talis mitigat irā dei? Nequaꝙͣ ſedmagis ꝓuocat cōtra ſe iuſticiā dei. U¶ Additio hec reuelatio facta ē de legato cardinali anni iubilei. ⁊tͣ.¶ Filius dei loquit̉. O diſputator ſuperbe. vbi pompa tua. vbi apꝑatꝰ equorum? Noluiſti intelligere cū eſſes in honore. Ideo nunc inhonoratus es. Dicigit̉ ꝙͣuis oīa ſcio audiēte iſta ſponſa noua que quero. Et ſtatim qͣſi vna ꝑſonatremula et nuda apꝑuit mirabilit̓ deformata. Cui dixit iudex O aīa tu docuiſtiſpernere munduꝫ et diuitias eius. Curergo ſecutus es ea? ¶ Rn̄dit aīa. Quiadulcius ſapuit michi fetor peſſimus. ꝙͣ odor tuus ſuauiſſimus. Et ſtatī dicto verbo ꝑ ethiopē vnū infuſum ē anime vasſulphuris et veneni. Iteꝫ dixit iudex. Oanīa tu poſita fuiſti ppl̓is in candelabꝝlucis. quare nō lucebas. verbo et exemplo? Rn̄dit anīa Quia caritas tua fuitabraſa a corde meo Ibam ſicut homo ſine memoria et ſicut vir vagus reſpiciēspn̄tia et nō attendens future. Quo dicto anima priuata eſt lumīe oculorū Et

.ij.