Tercius.Liber.

ſtat nimis ꝑiculoſe eccleſia dei. et qͥd ſibiſic ſtāti vicinius ē ꝙͣ ruina? Certiſſimedico tibi. ꝙ niſi iuuamen reꝑationis habuerit. ip̄ius ruina tā grādis erit ꝙ ꝑ totam xp̄ianitatē audiet̉. B Ego aūtilla virgo ſum. in cuius vterū filiꝰ dei venire dignatus eſt. excluſa quacunqꝫ carnis cōtagioſa voluptate. Ille vero ideꝫdei filius de meo clauſo vtero natꝰ eſt.cū maxima ꝯſolatōe et ſine aliqua pena¶ Ego iuxta crucē ſteti. qn̄ cū vera patientia infernū victorioſe vincebat. ⁊ ſuicordis ſanguine celū aꝑiebat. Ego eciāerā in monte. qn̄ dei filius qui ē et meꝰfilius ad celū aſcēdit. Ego eciā totā catholicā fidē clariſſime noui. quā ip̄e euāgelizando oēs ingredi celū volentes docuit: Ego itaqꝫ illa eadem iā ſto ſuꝑ mūdum cōtinua oratōe ſicut archus celi ſuper nubem qͥ ad terrā inclinari videtur.et ambobꝰ ſuis finibꝰ eā tāgere ¶ Perceleſtē arcum itaqꝫ meip̄am intelligo. q̄ad hītatores mundi me inclino. tangēsbonos et malos or̄one mea. ad bonosnāqꝫ me inclino. vt in hijs que ſcā eccleſia p̄cipit ſtabiles efficiant̉. Ad malosvero ne in malicia ſua ꝓceſſum habeāt.vt fiāt deteriores G Notū itaqꝫ facio iſti quē tibi nomīaui ꝙ ex vna partetetre et horribiles nubes ſurgunt cōtraclaritatē arcus. Per quas nubes intelligo illos qui in carne vitā me retricalēhabēt. et ſunt inſatīabiles. ſil̓es voraginimaris ad cupiditatē pecunie Bona qͦꝫirrationabilit̓ ac ꝓdigaliter ſicut torresin impetu ſuo aquā fundēs. ꝓ ſuperbialargiuntur. Hec itaqꝫ tria pleriqꝫ nuncexercent eccl̓ie ꝓuiſores quoꝝ pctā ī celum aſcendūt horribilia an conſpectumdei cōtra meā or̄oeꝫ. ſicut teterrime nubes contra claritatē arcus. Sic eciamilli qͥ iram dei mecū placare deberēt cōtra ſe iram dei excitant. ⁊ tales in eccleſia dei nō deberēt exaltari: ¶ Quicūqꝫergo curā apponere voluerit vt fundamentum eccleſie fiat ſtabile. et vinea illa

benedicta quā deus fundauit ſanguineſuo renouet̉. Si ſe inſufficientē videritego regina celoꝝ cū om̄ibus angelis ein adiutoriū venire volo. ſabuloſas radices extirpando. ſterileſqꝫ arbores ī ianem ꝓijciendo. ac in eaꝝ locis ramuſeulos fructuoſos inſerendo. Per vineā vero intelligo eccleſiā dei. in qua duo hūilitas ſcꝫ et caritas diuina debent renouari: O ¶ Sequitur additio.¶ Filius dei loquitur de nūcijs papeUos veniſtis in ſocietatē maiorū et adhuc ad maiora aſcendetis. Ideo ſummemeret̉ ille qͥ laborat ad hoc vt hūilitasexaltet̉. qꝛ ſuꝑbia iam nimis aſcenderatHonorē eciā maximū habebit illeqͥ cartatē habet ad aīas qꝛ ambitio et ſymōiaiā in pleriſqꝫ regnant. Felix eciā erit illequi conat̉ pro poſſe ſuo vt vicia de mundo extirpent̉. qꝛ iā plus ſolito inualeſcūtEſt eciā vtiliſſimū habere et petere patientiā. qꝛ in diebus multoꝝ qui nunc viuūt ſol dimidiabit̉. ſtelle ꝯfundent̉. ſapiētia infatuabit̉. hūiles in terra ingemiſcetet audaces p̄ualebunt. hoc ſapientium eintelligere et int̓pretari qͥ aſpera ſciuntdeplanare et futura prouidere. ¶ Hecreuelatio p̄cedens facta fuit ad albantſem cardinalē qui tunc fuit priorUerba fidei ſpōſe adxp̄m. et qͣliter iohēs baptiſta inducit ſpoſe certitudinē xp̄i ſibi alloquētis. et de beni diuitis felicitate. et qualiter indiſcretus epūs ꝓpter ſui fatuitatē et peſſimanvitam aſſimilatur ſymie.Capitulum. xj.Ponſa loquebat̉ xp̄o in orōne humiliter dicēs AO dn̄e mi ihū xp̄e ſic firmit̉credo tibi. ꝙ eciā ſi ſerpens iaceret antos meū. nō intraret niſi te ꝓpter bonurmeū ꝑmittente. Rn̄dit iohēs baptiſteIlle qui apparet tibi ip̄e eſt naturaliterdei filiꝰ. Cui pater me audiēte ꝑhibuteſtimoniū dicens. Hic eſt filius meu