Tercius.Liber

Sanauit enī vulnera peccati verbis veritatis. incendit frigidos diuina caritateet bonorum oꝑum ſuoꝝ exemplo. feruētes quoqꝫ voluptate peccati. refriguer̄tex eius munda vita. Et ſic ip̄e ml̓tos iuuit ne intrarent mortem inferni. qꝛ diuina delectatio in eo ꝑmanſit ꝙͣdiu vixit¶ Iſte vero epūs ſimilis eſt teſtudini. q̄iacens in innata putredine trahit caputin terram. Sic iſte iacet et delectatur inpeccati abhominatōe. trahēs animū adterrena non ad ſempiterna. Tria reduco ſibi ad memoriā Primo qūo tenueritofficium ſacerdotij. Scd̓o quid ſignificat illud verbum euangelij veſtimentaſunt ouium. intrinſecus aūt ſunt lupi rapaces. Tercio cur ea que tꝑalia ſūt tm̄feruent in corde. creator vero oīm frigidus eſt in corde eius.Uerba virgis ad ſpōſam de ſuiip̄ius perfectione. et excellentia. ⁊ de inordinato magiſtrorū modernorum appetitu. et de eorū falſa reſponſione ad virginis glorioſe queſtionē ſibiper ipſam factam.¶ Capitulum. viijAter loquitur At Egeſum illa que ab eterno ī caritate dei fui. et ab infantiamea ſpirituſſanctus ꝑfecte erat mecumEt ſicut de nuce exemplū habere poteris. que cum creſcit dilatante ſe teſta q̄extrinſecus eſt. dilatat̉ et creſcit eciamnucleus qui intrinſecus eſt. Ita vt nuxſemper ſit plena et nichil in ea vacuumqd̓ capax ſit alicuiꝰ rei exterioris ¶ Similiter ⁊ ego ab infantia mea plena erāſpūſancto. et iuxta corꝑis et etatis meeaccreſcentiā tam affluenter me totā repleuit ſpūſſanctus. ꝙ nichil in me vacuum reliquit ad pctī alicuius introitum.Et ideo ego illa ſum que nunꝙͣ peccatūcōmiſi veniale nec mortale. Ego quippe in caritate dei tam ardēs eram. ꝙ nichil michi placuit niſi ꝑfectio volūtatis

dei. Feruebat enim in corde meo igniadiuine caritatis. Deus quoqꝫ ſuꝑ omīabenedictus. qui me ſua potētia creauitet ſpūſſancti virtute repleuit. ad me ardentem caritatem habuit. Et ex huiꝰ caritatis feruore miſit nunciū ſuuꝫ ad mefaciēs me volūtatē ſuam intelligere. vtvidelicet fierem mater dei. Qd̓ dum noui eſſe voluntatis diuine. ſtatim ex ignecaritatis quā in corde ad deum habuiper os meum exiuit vere obediētie verbum. ꝑ qd̓ nūcio rn̄di. Fiat inquiens michi ſcd̓m verbū tuum. Et in eodem pūcto verbū caro factum eſt in me. et defilius factus eſt filius meus. et ſic ambohabebamus vnū filium. qui vtrūqꝫ deeſt et homo. et ego ſimiliter mater atovirgo B Cunqꝫ hic filius meus qͥeſt vir ſapientiſſimus. et deus verꝰ ihūsxp̄s iaceret in vtero meo. tantā ab ip̄oadepta ſum ſapientiā ꝙ non ſolū mgr̄orintelligere valeam ſapientiā. Uerūeciaꝫin cordibus eorum cerno. vtrum verbaip̄orum ex diuina caritate. aut ex ſoliuslitterature aſtutia procedunt. ¶ Ergotu que verba audis. nūcia magiſtro illiꝙ ego tria ab ip̄o interrogo. Primū eſtvtrum maius eſt ſibi deſiderium ad habendum fauorem ⁊ amiciciā ep̄i corꝑaliter. vel an deſiderat plus animā eius preſentare deo ſpūaliter. Scd̓o vtrum explurimoꝝ florenorum ꝓpria et ſingularipoſſeſſione in anīo plus delectat̉. vl̓ arex nullorū. Tercio quid ſibi de hijs duobus videtur magis placere vocari ſcilicet magiſter. et inter honoratos cum p̄mis pro mūdana gloria reſidere. aut ſimplex frater vocari et inter vltimos reſidere. Hec tria diligenter ꝑſcrutetur Senim ep̄m corꝑaliter pluſꝙͣ ſpūaliter diligit. tunc ſequitur ꝙ magis dicit ei illaque delectant eum audire. ꝙͣ omnia peccaminoſa prohibet que delectant eū agere. Si vero de plurimorū florenorū ꝓpetate plus gratulatur ꝙͣ millorum. tuncdiuitias plus pauꝑtate diligit. et videt