Secundus.Liber.

nubem conſolationis que nō finitur. ſꝫincipit in pn̄ti et qͣſi circulꝰ circūuoluit̉donec venerit ad perfectiōem: O¶ Mundi vero ſapiētia ducit ad vallēhuius miſerie. que florida videt̉ in abūdantia rerum. amena in honoribꝰ. molꝰin voluptate. Iſta ſapientia citius finetur. nec aliquid plus vtilitatis habetniſi qd̓ ſolummodo videbat et audiebaꝫ¶ Ergo filia mea inquire ſapīam a ſapiente id eſt a filio meo Ipſe quippeſapiētia a quo eſt omīs ſapientia. circūlus ille ip̄e eſt qui nunꝙͣ terminat̉. Egeclamo ad te quaſi mater ad filium. dilige ſapientiā que intus eſt quaſi aurum.extra conteptibilis. Intus feruēs caritate. extra laborioſa ⁊ oꝑe fructuoſa. ⁊ſi turbaris ex onere. ſpūs dei erit conſolator tuus. Accede et conare tanꝙͣ homo progrediens donec aſſueſcit. non retrocedas donec venias ad montis ſūmitatem Nichil enim tā difficile eſt. qd̓ īcontinuatione ſtabili et rationabili nōerit facile. Nichil taꝫ honeſtum in principio aggreſſionis. qd̓ ex imꝑfectiōe coſumatiōis non obfuſcet̉. Ergo accedead ſpūalem ſapientiā. hec ducet te ad labores corꝑis. ad mundi contemptū. admodicā tribulatōem. ⁊ ꝑpetuā conſolatōem Mundi vero ſapientia fallax eſtet pungitiua. hec ducet te ad temꝑaliūcongregatōem. et ad pn̄tem honorē. ſꝫin fine ad maximā infelicitatē. niſi ſollicite p̄uideatur et caueaturUerba virginis glorioſe ſue hūilitatis declaratōis ad filiā. etqͣlit̓ hūilitas ꝑ mantellū deſignat̉. et decōditōibꝫ vere hūilitatis. et de eiꝰ fructu mirabili.Capl̓m. xxiij.Ulti mirant̉ cur tecū loqͦr¶ A Certe ideo vt hūilitas mea oſtēdat̉. Sicut enīcor de mēbro corꝑis infirmo nō gaudetan̄qͣ iterū receꝑit ſanitatē. ⁊ recepta ſa-

nitate plus letatur. Sic ego qͣntūcūqꝫhō peccat. ſi ex toto corde et vera emedatōe ad me reuerſus fuerit. ſtatim parata ſū reciꝑe reuertentē. Nec attēdoquantū peccauerit. ſꝫ cū qͣli intentōe etvoluntate redit. ¶ Ego vocor ab omībus mat̓ miſcd̓ie. vere filia. mīa filij meifecit me miſericordē. ⁊ mīa eius viſa cōpatientē. Ideo miſer erit qͥ ad mīam cūpoſſit nō accedit. Ergo tu filia mea vēiet abſconde te ſub mātello meo. hic ē exterius contēptibil̓. intus vero vtilis ꝓpter tria Primo obumbrat ab aere tempeſtuoſo. Scd̓o munit a frigore vrenteTercio defendit ꝯtra nubiū ymbrē Hicmantellꝰ hūilitas mea ē. hec videt̉ a mūdi amatoribꝰ valde ꝯtēptibilis. ⁊ ſuꝑſticioſa ad imitādū B Quid enī contēptibilius ē ꝙͣ vocari fatua. ⁊ nō iraſcivel verba reddere? Quid deſpectius ꝙͣoīa relinq̄re et omībꝰ indigere? Quiddoloroſius apud mūdiales. ꝙͣ iniuriā ſuādiſſimulare et om̄ibus ſe credere. et tenere indigniorē et hūiliorē? Tal̓ o filiaerat hūiltas mea. hoc gaudiū meū. hecvoluntas tota. que nulli niſi filio meoplacere cogitabam. Ueruntamen hechumilitas. ſequentibꝰ me valet ad triaPrimo pro aere corruptiuo et tēpeſtuoſo. id eſt pro obprobrio hominum et deſpectione. Sicut enim aer impetuoſuset fortis. ab omni parte impellit hoīemet infrigidat. ſic hominem impatientemet futurorum inconſideratiuum. obprobria faciliter deijciunt. et animū a caritate remittunt. Sed quicunqꝫ ad humilitatem meaꝫ ſedule attendit. cogitet qͣlia ego domina oīm audiui. querat laudē meā non ſuam. Cōſideret ꝙ verbanon ſūt niſi aer. et mox habebit refrigeriū. Ut quid enī mundiales tā impatiētes ſunt ad verba ⁊ obprobria. niſi quiaplus querunt laudē ꝓpriā ꝙͣ dei. et hūilitas ī eis ē nulla. qͥa obturatū hn̄t oculūa peccatis. Ergo ꝙͣuis iuſticia ſcriptadicit. verba contumelioſa non debere