Secundus.Liber.

Uerba doctrine virginis glorioſe ad filiam de ſpūali. ⁊ temꝑali ſapientia ⁊ quā ip̄arū. quis debeat imitari. et qualiter ſpūal̓ ſapiētia poſt paucos labores ducit hominē ad ꝑpetuamconſolationem. temꝑalis vero ad eternam damnatōem.Capl̓m. xxij.Aria loquebatur: AScribitur ꝙ qͥ vult ſapiēseſſe. addiſcat ſapientiā a ſapiente. Unde per exemplum dico tibiqͣſi eſſꝫ vnus qui volens addiſcere ſapientiā. vidit duos magiſtros ante ſe ſtare. ad quos ait: Libetiſſime addiſcereꝫſapiētiam ſi ſcirem quo me duceret. qͣlēhaberet vtilitatem et qualem finē. Reſpōdit alter mgr̄orum. ſi meam ſapiētiāſequi volueris ducet te in altiſſimū mōtem. ſed in via duricia lapidum eſt ſubpedibus. difficultas et preruptū eſt ī aſcenſu. Si laboraueris in iſta ſapientiahabebis qd̓ exterius eſt tenebroſum.intus fulgidum. Si tenueris eā firmithabebis qd̓ vis. Sed quaſi circulꝰ circumuoluit̉. et adtrahet te ſibi magismagis. dulciter ac dulcius. donec letiea ab om̄i parte tempore ſuo ꝑfundaris¶ Scd̓us magiſter ait. Si ſapientiammeā ſecutus fueris. ducet te in vallemfloridam. ⁊ ex om̄i terre fructu amenāMollicia ē in via ſub pedibus. et in deſcenſu modicus labor. Si perſtiteris iniſta ſapīa habebis qd̓ extra ē fulgidumſꝫ cū frui eo volueris fugiet a te. hēbiseciā qd̓ nō durat ſꝫ ſtatim finit̉. et cū liber ꝑlectus fuerit. ſimul ⁊ liber ⁊ lectura adnichilat̉. et vacuus relinqueris:B Quibus auditis cogitabat ille ſecū. Audio hic duo mirabilia. ſi aſcendero in montē debilitant̉ pedes. ⁊ gͣuaturdorſum. Si vero obtinuero qd̓ extra ēobſcurū. qͥd michi ꝓdeſt? Si āt laborauero in eo qd̓ nullū habebit finē. qn̄ tūcerit conſolatio? Alter qͦꝫ mgr̄ ꝓmittit

qd̓ fulgidum eſt extra. ſed nō manſurū.ſapientiā cum lectura finiturā Que ergo michi in iſtis vtilitas ſi carēt ſtabilitateᵍ Cūqꝫ ſi cogitabat in animo. affuit exim prouiſo quidā homo inter duosmagiſtros et ait. Licet mons altus eſtet difficilis eſt in aſcenſu. tamen ſupramontem nubes eſt lucida ex qua hēbisrefrigeriū. Si aūt qd̓ ꝓmittit̉ exteriuseſt tenebroſum. frāgi quidē poteſt et ſicobtinebis aurum qd̓ intus latet. qd̓ cūleticia et̓nalit̓ poteris poſſide. ¶ Duoiſti magiſtri duplex ē ſapīa. ſpūalis videlicet et carnalis. Spūalis ē voluntatēꝓpͥam deo relinquere. et toto deſiderioet opere in celeſtia ſuſpirare. Nō enimveraciter ſapīa dici pōt. niſi cum v̓bisconcordat opꝰ. hec ſapīa ducit ad vitaꝫbeatā. Sꝫ iſta ſapīa ē petroſa in ꝑueniēdo. et p̄rupta in aſcendēdo Durū quippeeſt ⁊ petroſū videt̉. affectōibus ſuis reſiſtere Preruptū ē ꝯſueta delectabilia cacare. mūdi honorē nō amare. G Euis āt ſic difficile ē. Attn̄ qͥcūqꝫ cogitatſecū. qꝛ tēpus breue ē ⁊ mūdus finiturꝰanimūqꝫ ꝯſtant̓ firmauerit ad deū. huicſupra montē apparebit nubes. id eſt cōſolatio ſpūſſcī. Eius deniqꝫ erit dignuscōſolatōe. qͥ non alium conſolatore q̄ritniſi deū. Qūo enī īcepiſſent tā ardua etamara oēs electi d̓i. niſi bone volūtatꝭhoīs. tanꝙͣ inſtrumēto bono cooꝑatusfuiſſet ſpūs dei? Hunc aūt ſpm̄ adduxiteis voluntas bona. inuitauit diuina caritas quā habebāt ad deum. quia laborabant voluntate et affectu. donec opere fiebāt fortes. Adepta vero cōſolatione ſpūs. obtinebat̉ ⁊ mox aurū diuīe delectatōis ⁊ caritatis. qͣ nō ſolū patiebātur multa cōtraria. ſꝫ in patiēdo ꝯſiderata retributione delectabantur. Hec delectatio videtur mundi amatoribꝰ tenebroſa. quia diligunt tenebras Dei veroamatoribꝰ lucidior eſt ſole et fulgentiorauro. qꝛ frangūt tenebras vicioꝝ. et alcendunt in montē patīe. contemplates