Primus.Liber.

parentū retrahat te ab amore meo. Necōtingat tibi ſicut illis v̓ginibꝫ fatuis.que īparate erāt qn̄ dn̄s voluit vocareeas ad nuptias. et ideo excludebantur¶ Scd̓o debes eſſe credula v̓bis meisEgo enī ſū veritas. et de ore meo. nūqͣniſi veritas ꝓcedit. nec aliqͥs pōt inuēire in verbis meis niſi veritatem. Quiaqn̄qꝫ ſpūaliter ītelligo q̄ loquor. qn̄qꝫ ſicut tūc ip̄a lr̄a ſonat. et ipſa verba meatunc nude dn̄t intelligi. ⁊ ideo nullꝰ pōtme arguere de mēdacio. ¶ Terciodebes eē obediēs. vt nullū ſit mēbrumin quo deliqͥſti. de quo nō exigas dignāpnīam ⁊ emedam. Quia licet ſim miſericors. tn̄ iuſticiā nō relinquo Ideo quibus teneris obedias hūiliter ⁊ hilariterita vt eciā qd̓ tibi videt̉ vtile ⁊ ratōabile. cōtra obedientiā nō facias: Eſt enīmeliꝰ ꝓpter obediētiā relinq̄re voluntatē tuā licet bonā. et ſeqͥ voluntatē p̄cipiētis. ſi nō ē cōtra ſalutē anīe. vl̓ aliasirrationabil̓. ¶ Quarto debes eē hūilis. qꝛ cōiugio ſpūali copulata es Ergodebes hūilis eſſe in aduētu ſponſi tui etverecūda. Ancilla tua ſit moderata etrefrenata. id eſt corpus tuū abſtinēs etbn̄ diſciplinatū. Eris enī fructifera ſemine ſpūali multis ꝓfuturo. Sicut enīſurculus ſi inſerit̉ trunco arido. trūcusincipit florere. ſic gr̄a mea fructificareet florere debes. q̄ et inebriabit te. vt exvino dulcedinis qd̓ tibi daturꝰ ſū. omīsceleſtis exercitꝰ gaudeat: D Nolidiffidere de bonitate mea. Dico tibi ꝓcerto. ꝙ ſicut zacharias et elizabēth ineffabili gaudio gaudebāt interius. de ꝓmiſſione ꝓlis future. ſic et tu gaudebisde gr̄a mea quā tibi facere volo. et inſuper alij gaudebūt ꝑ te. Illis duobꝰ. ſcꝫzacharie et elizabeth loquebat̉ vnꝰ angelus. ego āt deꝰ et creator āgeloꝝ ⁊ deus tuꝰ. loqͦr tecū. Illi duo genuer̄t michi amicū meū cariſſimū iohēm. ⁊ ego ꝑte volo generare michi multos filios.nō carnales ſꝫ ſpūales: Uere dico tibi

ꝙ ip̄e iohēs. ſimil̓ erat arūdini plene dulcedīs et mellis. qꝛ in os eiꝰ nunꝙͣ intrauit aliqͥd īmundū. nec vltra mēſurā perceptibilē. ſuſcepit vite neceſſaria. Necvnꝙͣ ſeminariꝰ humor de corꝑe eius exiuit; et ideo bn̄ pōt vocari angelꝰ et v̓goUerba ſponſi ad ſponſam in figura optima. de quodā magoꝑ quē dyabolus mirabilit̓ deſignat̉ ⁊ exponitur.Capitulū. xxjPonſus ihūs loquebat̉ adſpōſam ī figura ponēs quodAdam exēplū rane dicēs. AtQuidā magus habebat optimū aurumſplendidū. ad quē veniēs vnus ſimplexet mitis hō. voluit emere aurum illud.Cui ait magus. Nō habebis hoc aurūniſi melius aurū ⁊ maioris qͣntitatis dederis michi. Ad quē ille. Ego inquit ītm̄ deſidero iſtud aurū tuū habere. ꝙ anteꝙͣ careā dabo tibi ſicut vis. Et datoilli mago auro meliori. et maioris qͣntitatis. recepit ab eo aurū ſplendidum. ⁊poſuit in ſcrinio. cogitans facere ſibi in̄annulū ſuꝑ digitū ſuū. Modico aūt int̓iecto tꝑe. venit magꝰ ad hoīem illū ſimplicem dicēs. Aurū hoc qd̓ emiſti ⁊ poſuiſti in ſcrinio tuo. nō eſt aurum vt putas. ſꝫ viliſſima rana que nutrita ē in pectore meo. et alita cibo meo Et vt hecprobes eſſe vera. aꝑi ſcrinium. et videbis ꝙ rana inſiliet in pectus meū. de qͦnutrita eſt. Cūqꝫ ille aꝑire vellet et experiri. apparuit rana in ſcrinio. cuiꝰ opculū pēdebat ſuꝑ qͣtuor cardines. quaſicitiꝰ caſuros. Tūc aꝑto oſtio ſcrinei. rana viſo mago inſilijt in pectꝰ eiꝰ BQd̓ vidētes ẜui et amici illiꝰ hoīs ſimplicis. dixerūt ad eū Dn̄e inquiūt. aurn̄illud optimuꝫ iacet in rana. et ſi vellesfacilit̓ poſſes obtinere aurū Et ille qūoinqͥt. qūo hoc poſſem? Qui dixerūt Siqͥs reciꝑet acutiſſimā et feruentē lanceam. et eā infigeret dorſo rane. ex ea parte dorſi vbi concauum aliqͥd eſſet. tunc

c. v.