2Ca.primꝰLiber

.xx.

ep̄oruꝫ p̄dicare ꝯpulſu āguſtiabatur nō modicum qͦdnam digne poſſet coram tot p̄latis eccleſie p̄dicae̓tAt vbi acceſſurꝰ in orationē iacerevenit ad eū dyabolꝰ dixit ei. Quidanguſtiaris iſtis clericis p̄dicare. dicas eis iſtud et nō aliud. Prīcipesinferni tenebraꝝ prīcipes eccleſiaꝝſalutant. leti omnes nos gr̄as referimus eiſdem quia cū ipſis prelatisnobis eoꝝ ſubditi deuoluūtur velofferuntur et ꝑ eoꝝ negligentiā adnos fere pariter deuoluit̓ totꝰ mundus Inuitus qͥdem tibi dico qd̓ dico ſꝫ altiſſimi iuſſione coactus. Reſpondit clericꝰ. mͥ qͥdeꝫ ſi narraueronon credent. Ibi dyabolꝰ tāgensmaxillaꝫ eius. Ecce ait ſignū. nigredo inſolida faciei. Hanc anteqͣꝫ predices non cōtingas qꝛ fruſtra poſtp̄dicationem vero aqua benedictadelebis. Proceſſit ergo clericꝰ predicaturus in ſinodo et admiratibꝰcūctis in ſigno indito faciei. tm̄ illaq̄ ſibi iuſſa ſunt recitauit et ad horrorem maximum cūctoꝝ cordā permouit. Hec eodem anno ab incarnatōe domini. Accͣ. xlviij. fuerūt pariſius coram omni populo et cleroſolēniter recitatā Quā vera iſta ſintſtatus ꝓculdubio demōſtrat eccleſie qui nullā ſuꝑbie auaritie luxuriecomꝑationem recipit in clericis ⁊ p̄latis. Uidi moderatores orbis etreges magnos. vidi duces et comites et barones. nihil vidi in eoꝝ cultu veſtiū tā ſingl̓arit̓ exqͥſitū. Eoꝝauaritiā ſi attēdas nulla mercatoꝝnulla ciuiū tal̓. Qui tamē legitimos

heredes ſi haberē tolerabilior inſania videret̉. De luxuria vero eoruꝫnihil diffinire preſumo niſi ꝙ illā ſolus nouerit qui renū et cordiuꝫ ſcrutator eſt. Si quis clericorum culpūbilis de duritia verborū dictoꝝcōqueritur. corrigat ſe et contra ſe ꝓlata non audiet. Si qͥs vero legentium ſe a rep̄hēſis mordacit̓ vicijsinuenerit innocentem nō iraſcat̉ nōindignet̉ mihi. ſed gaudeat vitiādequibus ꝯſcius nō eſt incōſcius obiurgari. Si quis vero indigne tulerit dicta ꝟba notabileꝫ ſe reddet indictis et veritatis pleniſſie d̓tractorem. Hec et his ſimilia cū qͥdā nobilis adoleſcēs d̓ romanoꝝ ꝑtibꝰ thomas de aquino nomīe vereret̉ ītrauit ordine fratrum p̄dicatoꝝ bononie. Qui cū dn̄o ibidē ī magno feruore et alacritate ſpūs deẜuiret īuidit dyabolus ⁊ inſtigauit ꝑntes eiꝰet maxīe duos fratres eius potentiſſimos ac feroces. qͥ obtinuerūt apapa vt ad curiam ꝑ litteras apoſtolicas citaretur. q̄ cū ꝯparuit iuſſus eſt habitum deponere et dignitatibus eccleſiaſticis īſigniri quodcuꝫ ſperneret mira conſtantia factia ſuis fratribus raptꝰ eſt quos prediximus et in carcerem. clam detruſus. Ibi cum graui in edia frigoreet penuria affligeretur nūqͣꝫ tamentortores eius efficere potuerunt vtſaltem habitum ordinis ſuſcepti vl̓cibos mutare vellet. Et his ōnibꝰnequius cogitantes ꝑ qd̓ poſſentauertē animū iuuenilē ſecū muliēsin carcere per tempus aliqd̓ conclu

cZ