CapitulumPreceptum.Duodecimum.

gratias de datis. k ¶ Secundaſpecies ſuꝑbie eſt cū quis bonū qd̓habet ab alio de gracia cognoſcitet fatet̉ ſe ab alio habere. ſed putat ſibi hoc debitum fuiſſe ⁊ ꝓ meritis recepiſſe. Excellentius em̄ eſtaliqͥd habere ab alio ex meritis ſuis ꝙ mere de gr̄a. Cum ergo homoꝓpter amorem proprie excellentiemouet̉ ad eſtimandū illud bonumquod ab alio habet de gr̄a habereſe ab eo meritis proprie vt ſi famūlū habes ſuo labore vix merentemcalceos. qui datis ſibi tunica et caligis et calcijs putaret hoc ſe bn̄ meruiſſe hͦ ēſuꝑbire ꝯtra deū vel hominē. Scire aūt debes ꝙ quicquidhabes a deo habes. j. Coꝝ. xij. Deus oꝑat̉ omīa in omnibꝰ. īmo deꝰin omni actione noſtra principaliꝰcōcurrit. ſed dicis diuicias et ſcientiam ſtudio ⁊ labore proprio acquiſiui. quomō ergo a deo habeo. Rn̄.ꝙ deꝰ tibi manus cōtulit pedes ⁊cͣet intellectus tui induſtrīa. Et hͦeſt primū quod habes ſꝫ a deo. hecaūt omnia velut penna mortua manū ſcriptoris non recta nihil feciſſent ad tuam ſcientia. aut ad diuicicias tuas niſi ſummꝰ artifex eſſe etintelligere tibi dediſſet et ꝯſeruaſſet. et hec ſunt principaliſſima et ſine noſtra induſtria et immediate adeo. vn̄ Luc. xvij. Cū omnia feceritis que precepta ſunt vobis diciteſerui inutiles ſumus qd̓ debuimusfacere fecimus. et merito inutiles.qꝛ nihil deo ꝓficimus ſed nobis exſua bonitate merito qd̓ facere d̓buimus ⁊cͣ. qꝛ dei veriſſime ſerui ſumꝰcreatione. racōe cuiꝰ omīa nr̄a ſibidebemus. plus ſi poſſibile eſſet tenemur ex ꝯſeruatione. amplius ex

redemptione ⁊cͣ. dicit etiam Alexā.de alis in ſumma credere ſe haberebonū pro meritis inquantū creditſe quis eſſe cauſam principalem meritoꝝ illorum deū vero ſecūdariaꝫeſt peccatum et ſuꝑbia. Similitercū ſe credit habere bonum a deo ꝓmeritis inquantū ſe ponit cauſamſcd̓ariam tanꝙͣ ex merito condigniillud tribuentem eſt ſecūda ſpeciesCredere aūt ſe habere aliquid bonum ꝓ meritis ponendo deum cauſam principalem nō eſt peccatum.vn̄ ſuꝑbꝰ ſecūda ſpecie appetit excellentia propriā vt ꝓpriam inquatum ponit ſe cauſam principale deum vero ſcd̓ariam. hec ille. Contraiſta quidam putant merita ſua tammagna vt merito deus ꝓ eis debeat eis dare vitam eterna. p̄ſeruarea tribulacōibus. et ſimilibꝰ. Quodſi nō facit deus murmurant ſuꝑbe.Ad illam ſpem et ad primaꝫetiaꝫ reducit̉ ingratitudinis viciūſꝫm Tho. Quia ingratus eſt qui ſibi attribuit qd̓ ab alio habet. Contra hanc ſpēm peccās multiplicitererrat. Primo qꝛ liberaliſſimū largitorem deum putat venditorē dumcredit emere meritis a deo qui noneſt eſtimator meriti id ē opus nō ēde ſe meritoriū ſed a dei miſericordia. Scd̓o talis putat ſoluere quodimpoſſibile eſt ſibi ſoluere qꝛ aliasomnia tenemur deo vt p̄tactum eſtTerco qꝛ ea que ī oculis noſtris interdū putant merita ſunt demerita. vnde Iob. iiij. Ecce qui ſeruiūtei nō ſunt ſtabiles et ī angelis ſuisreperit prauitate. quato magis hiqui habitat domos luteas qui terrenū habet fundan̄tū ꝯſumenʳ velut a tineis. Eſa. lxiiij. facti ſumus