CapitulumDuodecimum.Preceptum.Primum

principaliter et finaliter ꝓut in primo precepto dictum eſt quodlibetp̄fatorum bonoꝝ faciliter homo retorquet in ſe et ſe extollit vltra ꝙͣdebet H ¶ Eſſentialiter vero ſuꝑbia ſꝫm Grego. xxiij. mora. ꝯſiſtitin quatuor ſpeciebꝰ quas declaratſanctꝰ Tho. vbi sͣ. Nam ſꝫm Aug.li. ſententiaꝝ ꝓſperi. ſuꝑbia eſt inordinatꝰ amor proprie excellentie.vt cū homo vult ſibi aliquod bonūſolum. ideo quia hoc habendo. veliſto modo habendo excellentior ꝙͣnon habendo vel non ſic habendo.In iſto autē capitulo ſolum de primis duabus ſpeciebꝰ dicetur. Prima igitur ſpecies ſuperbie eſt cumbonum quod ſibi ineſt ab alio a ſemetip̄o habere ſe exiſtimat. Excellentius em̄ eſt ꝙ aliquod bonum inſit alicui a ſe ꝙͣ ab alio Quando ergo homo propter inordinatū amorem proprie excellentie mouet̉ adeſtimandum illud bonum quod habet ab alio ſe ſolum habere a ſe. etvult etiam ſic habere a ſeip̄o. tuncſuperbit prima ſpeccie. contra illudj. Corint. iiij. Quid habes quod nōaccepiſti. ſuper quo Glo. aug. Sciendum neminem poſſe diſcerni abilla perditionis maſſa niſi qui hocbonuꝫ habet ꝙ credat ꝙ quicquidboni habet a gracia ſaluatoris acceꝑit. vn̄ philo. in primo de celo etmūdo. Ab hoc quidem ente ſcꝫ deodependet celum et tota eiꝰ naturaet ab vno ente ſingulis cōmunicatum eſt eſſe ⁊ viuere. Nā quicquidhabemus a deo habemꝰ. aut immediate a ſua manu potēti nobis porrecta vt animam. intellectum. voluntatem. memoriam. fidem et virtutes infuſas. aut mediantibꝰ dei

nuncijs. qui ſunt celum. elementa.homines. beſtie. et alia temporalianobis porrecta. patet illud Math.vj. vbi dicitur ꝙ aues nōnent necſerunt. et tamen pater celeſtis easpaſcit. nō inquit ip̄e ſe paſcunt. licꝫvolent et querant. Item patet experientia. nam agricola qui interdum ex vno anno bene colit vineam minus ꝑcipit ꝙ precedēti annoquando male coluerat vineā. Curquia labor humanus non ſufficit.ſed ſolis ⁊ celorum influētia ac aeris temperies et natura in qua deꝰdn̄atur nō homo. I ¶ Sed diciscredo me omnia bona a deo habereergo careo prima ſpecie ſuꝑbie. Reſpondet Vuilh. in ſumma viciorū.ꝙ etiam ideo d̓r de ſuꝑbo ꝙ creditbona ſua habere a ſe. qꝛ ſcꝫ facit acſi crederet. ſicut in ſimili aliquis d̓rnon credere xp̄m filium dei qui necilliꝰ terret̉ cōminacōibꝰ nec attrahit̉ promiſſionibus nec p̄ceptis obtemperat nec ꝯſilijs acquieſcit. vtdicit Bern̄. Sunt aūt tria quātumad hoc ꝙ d̓r ſuꝑbum facere quaſicrederet bona ſua a ſe habere ⁊ nōa deo. Primo ſi gloriat̉ ī corde ſuode bonis ſuis ꝑuerſe. ꝓpter qd̓ apoſto. dicit vbi sͣ. Quid habes qd̓ nonaccepiſti. ſi aūt accepiſti quare gloriaris quaſi nō acceꝑis. Scd̓o quātum ad hoc ꝙ aliquis de bonis ſuis ſe iactat ꝯtra illud Iob .xxj. Sioſculatus ſum manū meam. in manu oꝑacō. in oſculo vero intelligit̉audatio. vn̄ oſculum manꝰ eſt laudacō proprie oꝑacōis. Terco qꝛ debonis ſuis deo gracias non agit.Ideo ingratus dicitur vulgariternō agnoſcere beneficiū. vn̄ Greg.non eſt dignus dandis qui nō agit