ſeu ꝓlatōꝫ ſiue ratū tm̄ ſiue ꝯſūmatūdiſſoluit̉ ꝑ mortē naͣlē ẜꝫ ius cōe ẜmPe. de pal. in 4. di. 27. q. 3. qꝛ morsoīa ſoluit: in aucͣ. de nup. §. deinceps.vn̄ pꝰ morte vniꝰ alt̓ viues pōt ꝯͣherecuꝫ alio: Ro. 7º. Mortuo viro ſolutamulier ē a lege viri cui vult nubat tātū in dn̄o .i. legitime. Et qꝛ obligatioſemel extincta non reuiuiſcit: iō ſi coiugatus mortuꝰ reſuſcitet̉ nō ē mr̄iº.obligatꝰ Et qͣꝫuis in ſacr̄is ī pͥmentibꝰcharactere ī reſuſcitato n̄ debeat īt̓ari ſacr̄m: qꝛ baptizatꝰ vel ꝯfirmatꝰ vl̓ordīatꝰ reſuſcitatꝰ non iteꝝ rebaptizet̉ vel ꝯfirmat̉ vel ordīat̉: ⁊ hͦ ꝓptercharactere īp̄ſſū īdelibilē. Mrimoiūtn̄ qꝛ characterē nō impͥmit: ⁊ vincl̓ꝫeiꝰ ē corporale ⁊ corpꝰ reſpic̄: lꝫ aliqͥmō et ſit ſpuale: inqͣꝫtum ē diſpoſitioad gr̄am: ⁊ ſic vr̄ eē in ꝑte ītellectiuaIō ſicut in corpore corrupto mortecorrūpunt̉ potētie organice nō alie:ſic ſacr̄m carnale mr̄imoniū non aūtalia ſacr̄a. Lazarꝰ igr̄ r̄ſuſcitatꝰ ſi habuiſſet vxorē n̄ eaꝫ recuꝑaſſet niſi denouo cū ea ꝯͣheret Sꝫ bona qͣ teſtātꝰfuiſſet recuꝑaſſet: qꝛ ī dōatōe cā mortis plus ſe qͣꝫ aliū cui donat vult hr̄e.vn̄ intel igit̉ tacita ꝯditio ſi moriat̉cū effectu .i. ꝑmanens in morte Ideꝫſi ab inteſtato: qꝛ defert̉ nō niſi ꝑ cōiunctione ad morientē: ꝗ ē ſibi magiſvnū qͣꝫ alius Idē ſi fiſcꝰ eā acceꝑit indefectu heredū: qꝛ ſi fiſcꝰ ꝑenti ꝓpinquo redde̓ tenet̉: multo magis ei reſurgēti. Pari rōne mr̄imoniū ſp̄ualediſſoluit̉ ꝑ morte naͣlē: vꝫ ingreſſus religionis cū obligatiōe ꝓfeſſiōis. Nāreligioſus reſuſcitatꝰ n̄ tenet̉ ad obẜuantiā religionis: qꝛ ẜuitus ꝑſonalisq̄ debet̉ a ꝑſona rōne ꝑſone: vt ī mr̄imonio ⁊ religiōe extīguit̉ morte: qd̓et pꝫ ex verbis ꝓfeſſiōisˡ aliquoꝝ: ꝙꝓmittunt ī ꝓfeſſiōe obedire vſqꝫ admorte: ⁊ ſil̓r curatꝰ ⁊ ep̄s reſuſcitatꝰ:qͣꝫuis retineāt ꝯſecratione non tn̄ retinent eccl̓am: niſi ſibi noua electōnevel ꝓuiſiōe ꝯferat̉: qꝛ mortuꝰ eſt ſpōſe ſue .ſ. eccl̓e quā hēbat: hec pe. 2ē ꝙ ꝑ mortē ciuilem .i. ꝓfeſſione tacītā vel exp̄ſſaꝫ in religione approbatadiſſoluit̉ mr̄imoniū carnale ꝯͣctuꝫ ꝑverba de pn̄ti qͦ ad vinculuꝫ: ita ꝙ remanens in ſeculo pōt cū alio libe̓ ꝯͣhere: niſi ip̄e ſe alit̓ ꝑ votū obligaſſetSꝫ ꝯſūmatū qͦ ad toꝝ .i. cohabitatiōꝫ⁊ debitū: qn̄ ingreſſus religiōis fit cūdebitis circunſtantijs: non āt qͦ ad vīculū diſſoluit̉: vt .ſ. remanens in ſcl̓opoſſit cum alio ꝯͣhere viuente ꝯiuge:Pe. de pal. in 4º. di. 27. q. 3. vbi noͣ. ipſe quattuor caſus in quibꝰ lꝫ coniugato ingredi religione. Primus eſt qn̄poſt matrimoniū ꝯſūmatū alter coniugū fornicat̉: qꝛ fornicante et inuitoalter pōt ingredi religionē: niſi et ip̄ein hoc deliq̄rit: vel ſibi pꝰ fornicatione recōciliauerit: vꝫ exigēdo vel reddēdo debitū. Si .n. lꝫ diſcede̓ in ſecl̓oremanēti multo magis in clauſtro.Exēplū in Pau. ſimplice. Ad iſtumtn̄ caſū addunt doc. diſtinctōꝫ. Dicit̉eniꝫ Tho. in 4. ꝙ talis cū eſt de fornicatione coniugis certꝰ pōt dimittequo ad torum .ſ. negando debitum ꝓpria auctoritate: ſꝫ qͦ ad cohabitatōꝫnon pōt dimittere. vn̄ nec in religiōꝫintrare: niſi eccleſie iudicio. ⁊ ſi dimiſerit dꝫ cogi ad recipiendum: ⁊ hͦ vtdicit Hoſti. niſi incontinenti vellet ꝓbare fornicationem: ⁊ ſi ꝓbet inſra. 8.dies non reſtituet̉: ſi non ꝓbꝫ coget̉
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten