Druckschrift 
De censuris
Seite
126r
Einzelbild herunterladen
 

ad bonū ſicut ī ſōno vel d̓ormitione pn̄t bn̄ male eligi: tn̄ qꝛ in eo ligatur libeꝝ arbitrium: ita vt non poſſitdormiēdo bn̄ cogitare vl̓ bn̄ velle: hꝫdetrimentū boni ānexū rōi: vn̄ ſcd̓mſōnū in ſe ꝯſideratū differt ſelix amiẜo ẜꝫ ph̓m. ethi. vn̄ pōt ſōnusfieri niſi male niſi ꝓpt̓ aliqd̓ bonū recōpēſās illud dānū rōis aſſumat̉: puta qꝛ pꝰ ſōnū ſurgit promptior adbonū v̓tutꝭ: nimia vigilātia et vſuꝫrōis ꝑdit: ſōnꝰ de ſe ex ſpal̓rſua naͣ reꝗrit bona excuſātia ip̄m: puta ꝯẜuationē indiuidui: ꝗetationē virium naͣliū: fortificatōm digeſtiōis ethꝰi: ſic ē in ꝯiugio cogitat mundi ſt̓: diuiſus ē ī illo actu nihil pōtintelligere: talis actꝰ indiget bonisp̄dcīs excuſantibꝰ a pccīs. vn̄ Hiero.ſuꝑ Math̓. Cōnubia legitima carentꝗdē pcc̄o: non tn̄ illo tꝑe carnalesactꝰ gerūt̉ dabit̉ pn̄tia ſp̄s ſc̄i: ſiph̓a ille iudicat̉ deẜuit gn̓atōis obſeꝗo. 32. q. 2. connubia. Et vt dicit ibiglo. non intell̓r gr̄a ſp̄s ſācti ī illoactu amittat̉: ſꝫ actꝰ ꝓph̓andi ſpeculandi tunc int̓mittit̉: qꝛ totꝰ ibicarneꝰ efficit̉ Sufficientiā autē hoꝝbonoꝝ excuſantiū ſic ſumit̉ ẜm pet.vbi. Mr̄imonium ē in officium nature: ẜm hꝫ bonū ꝓlis fine ītento pͥncipl̓r: qꝛ naͣ tēdit ad ꝯſeruatōmſpei ē niſi gnͣatōm ī corporibꝰ. mr̄imonium ē in fedꝰ diuīe humane ſocietatis: vt dr̄. C. de cri. expi.heredi. l. aduerſus. vxor eligit̉ ſocia diuine humane domꝰ.. eth̓.dr̄. Amicitia viri mulieris ē naͣlis: includit in ſe bonū delectabile vtile honeſtū: ſic hꝫ bonum fidei: ꝓutfides eſt facere dc̄a .i. ꝓmiſſa ẜuare .ſ.2 6reddendo debitū alteri ſe ꝯmiſceri. ſ3º. ē ſacr̄m eccl̓e: ſic in eo ē bonūſacri: ꝓut ſua indiuiſibilitate ſignificat ꝯiunctionē chriſti eccl̓e: qꝛ illaſignata fuit īſeꝑabilis: vſqꝫ ad morte eſt efficit bonū ſacr̄i. bonum ꝗdēplis fidei non ſꝑ hēt̉ vel durat vſꝫad mortē: qꝛ aliqn̄ non gn̓at̉ ꝓles: etadulteriū cōmittit̉: ſꝫ bonū ſacr̄i .ſ. indiuiſibilitas ad vinculum durat vſqꝫ ad mortē: ſic ꝗdem illud vincl̓mdeclarat̉ ẜm tres opīones: qꝛ ẜm aliquos ē pura ſola relatio ad ſolutū: forte rōis ẜm alios: qd̓ vincl̓m ē incorpore .i. aliqͣ diſpoſitō ad gr̄aꝫ: ſicin pͥma vel in ſcd̓a ſpe qͣlitatis. ẜm v̓oalios eſt aliꝗd reale ſꝫ ſubiectiue īaīa: qꝛ diſpoſitio ad gr̄am gratuꝫ facientē: qͣlis ē diſpoſitio ſacr̄alis ē inaīa: ibi potes vide̓ ſubtilis maͣ ē. De. ſ. de nuptijs in quibꝰ ꝯſūmat mr̄imonium: vn̄ dicant̉ nuptie oſtēditAmbro. in li. de pr̄iarchis dicens: necillud ocioſū veniret Rebecchavidit Iſaac deambulāte: cum īt̓rogauit quis eſſet: cognito ille eratcui duceret̉ vxor deſcendit: caputſuum obnue̓ cepit docens verecūdiāī nuptijs p̄ire debe̓. inde .n. nuptiedicte: pudoris gr̄a ſe puelle obnuerent. 30. q. 5. nec illum. Et qꝛ hoc ſatis dictum ē.. ī tractatu īpedimentorum ipſaꝝ nuptiaꝝ: ideo alia hicponimus. De diuortio. Cap. z1E diſſolutione ſeu diuortiomr̄imonij ꝯͣttī verba deſenti quo ad vinculuꝫ: velſūmati ad toꝝ Circa qd̓ videndaſūt tria Primū omne mr̄imoniuꝫſiue carnale ſiue ſp̄uale religioneꝫ:q 4