qͣtuor caſus in ꝗbꝰ actꝰ ꝯiugalis ē meritorius. PPrimꝰ eſt qn̄ ꝗs hn̄s gr̄amreddit debitū: qd̓ ē actus iuſticie: ꝗareddit qd̓ dꝫ Eꝰ qn̄ petit cā ꝓlis gnͣande ⁊ ad cultū dei educande tꝑe loco⁊ mō debitis: ⁊ hic ē actꝰ latrie ſiuereligionis. ſꝫꝰ qn̄ hoc facit ad ꝯſeruādum cōpare ſuum a fornicatōne: ⁊ hͦeſt actꝰ charitatis. ꝰ qn̄ facit cā vitande fornicatōnis in ſe: quā ꝓbabl̓rcredit non aliter vitandā: vt dictumeſt in. §. p̄cedenti. ⁊ videt̉ actꝰ pudicitie vel caſtitatis. qn̄qꝫ v̓o actꝰ ꝯiugal̓e indifferens .ſ. nec meritorius nec demeritoriꝰ: puta cū ꝯiunx ſine gr̄a vnode quatuor modis nunc dictis exercet illum actum: qꝛ oīs actꝰ ꝗ eſt meritorius hn̄ti gr̄am ē indifferens nonhn̄ti eā. non .n. ē meritorius ꝓpter carentiā gr̄e: que eſt pͥncipium merendi: nec demeritoriꝰ ꝓpter carentiamculpe in tali actu cui ſolū debet̉ pea:ꝙ poſſit eſſe cōiugium ſine pcc̄o qͣꝫtūad actum eiꝰ ꝓbat Inno. di. 26. Dein̄ꝑ hoc ꝙ deꝰ inſtituit ⁊ mādauit actūꝯiugij dicens: Creſcite ⁊ multiplicamini: ⁊ ante lapſum ⁊ pꝰ diluuiū Etſi arguat̉ ꝙ hō erubeſcit de tali actugͦ eſt peccatum: qꝛ erubeſcentia eſt d̓turpi qd̓ reſpicit cl̓pā. Rn̄deo ꝙ erubeſcentia non ſolum ē de turpitudīeꝑtinente ad culpam: ſed ēt ad ea quehn̄t ſpem culpe: talis autē eſt actꝰ mr̄imonij eo qd̓ eſt eiuſdem ne in ſpeciecū actu fornicatōnis: ſed excuſaturꝓpter bona mr̄imonij vt dicet̉. Eſteīm erubeſcentia non ſoluꝫ de malisculpe ⁊ de hn̄tibus ſp̄em mali: ſed etde oībꝰ defectibus naͣlibꝰ: vt egeſtiōe⁊ hꝰ i. ¶ Notandum eſt et quo actusconiugalis dicitur excuſari a pecca-to ꝓpter triplicia bona mr̄imonij: q̄ſunt fides ꝓles ⁊ ſacr̄m. vn̄ Augu. dicit: Omne itaqꝫ nuptiaꝝ bonum fuitin ꝑentibꝰ chriſti fides ꝓles ⁊ ſacr̄m.Prolem cognouimꝰ dn̄m chriſtū. Fide: qꝛ nullum adulteriū. Sacr̄ꝫ: qꝛ ibinullum diuortium. Solū ille ibi carnalis ꝯcubitus non fuit. 27. q. 2. om̄e.Pro cuius declaratione dicit Pe. depal. in. 4º. di. zi. q. i. ꝙ cum actuū humanoꝝ ſit triplex differentia: qꝛ quidā ſūt ẜm ſe boni: vt deum colere: honorare ꝑentes et hꝰi. Quidam de ſemali: vt deum blaſphemare ꝑiurare⁊ hꝰ i Quidā indifferentes: vt comede̓ leuare feſtucā de terrā ⁊ hꝰ i. Boni actus de ſe non indigent excuſatōne: qꝛ nō ſunt mali: nec hn̄t ex ſe ſp̄eꝫmali. Qd̓ .n. eſt malū vel hꝫ ſpem mali ē illud qd̓ indiget excuſatione: mali actꝰ de ſe non capiunt excuſationeꝫqꝛ exquo mali ẜm ſe ſunt excuſari amalo non poſſuntꝭ Reſtat igr̄ ꝙ actꝰindifferentes: qui .ſ. pn̄t bn̄ ⁊ male fieri indigent excuſatione: cum hn̄t ſpecie mali ex eo ꝙ ẜm ſpeciem natureſunt idē cum actibꝰ malis: ⁊ ea q̄ taleactum excuſāt ſt̓ circunſtantie finis⁊ obiecti ⁊ hꝰi: que trahūt actum talēad medium virtutis. ¶ Sed ſciēduꝫeſt aliꝗs actus eſt indifferens dupliciter. ¶ Uno modo per omnimodamequalitatem attrahendi a bono ⁊ malo: ⁊ tali actui non aſſignantur bonaexcuſantia: ⁊ ſicut leuare feſtucaꝫ comedere ⁊ huiuſmodi: ita .n. fieri pn̄tbene ſicut male Alio modo ſic ē aliquis actus indifferens: ꝙ qͣꝫuis bene⁊ male fieri poſſit: tamen de ſe teditad malum pluſqͣꝫ ad bonū: ⁊ ſic rectūeſt malum: niſi aliquo modo trahat̉